Νίκος Ξυδάκης: «Μια κερματισμένη κοινωνία αδυνατεί να κατανοήσει τον εαυτό της τον ίδιο»


Διαβάζεις μερικά κείμενα σαν κι αυτό και θέλεις να κλείσεις για πάντα τα τεφτέρια σου. Δεν έχεις να προσθέσεις ούτε ένα «και», ένα «όμως», ένα «αλλά». Είναι σαν κάποιος να πλήρωσε όλα σου τα χρέη ή έστω ένα μεγάλο μέρος τους, στις σκέψεις, στις αναλύσεις, στον τρόπο που βλέπεις και εξηγείς τα πράγματα γύρω σου. Σε κερνάει σκέψεις και ιδέες. Σου δίνει το καθαρό του βλέμμα. Και βλέπεις! Δεν κοιτάζεις σαν τον χάχα τις βιτρίνες της πραγματικότητας…

Κείμενο-θησαυρός, κείμενο-αναφοράς, κείμενο-βάσης. Το αναδημοσιεύω ολόκληρο και το αφήνω να κρέμεται στον Ανεμο για ημέρες πολλές:

«Oι συνεχιζόμενες απεργίες για το ασφαλιστικό, αναπόφευκτα, αναστατώνουν την κανονικότητα της καθημερινής ζωής. Και γύρω από αυτήν την αναστάτωση γίνεται πολύς λόγος για δικαιώματα, συντεχνίες, ευθύνη έναντι του συνόλου κ.ο.κ.

Η ταλαιπωρία οδηγεί στη δυσφορία, διότι ο ταλαιπωρημένος πολίτης, ήδη φορτωμένος με πολλά βιοτικά προβλήματα, στρέφεται εύκολα, αυτόματα, εναντίον των απεργών που του κάνουν τη ζωή ακόμη πιο δύσκολη· εναντίον λ.χ. των απεργών της ΔΕΗ, που τον αφήνουν νυχτιάτικα χωρίς φως.

Αυτός ο δύσθυμος πολίτης βρίσκεται σε πολλαπλή συσκότιση· αδυνατεί να κατανοήσει τις απεργίες, ίσως διότι δεν έχει απεργήσει ποτέ, διότι δεν ανήκει καν σε σωματείο, είτε λόγω της φύσεως της εργασίας του είτε λόγω φόβου είτε λόγω καχυποψίας έναντι του συνδικαλισμού.

Αυτός ο ταλαιπωρημένος και δύσθυμος συχνά είναι όμηρος ποικίλων κοινοτοπιών και δοξασιών, εν πολλοίς αβάσιμων: οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι τεμπέληδες, οι τραπεζικοί είναι προνομιούχοι, οι σκουπιδιάρηδες είναι εκβιαστές, οι γιατροί παίρνουν φακελάκια, οι ταξιτζήδες είναι κλέφτες κ.λπ. Αυτή η ισοπεδωτική γενίκευση, η συνάθροιση ολόκληρων επαγγελματικών και κοινωνικών ομάδων κάτω από δυσφημιστικές και διόλου τεκμηριωμένες ταμπέλες, κυριαρχεί στις αναπαραστάσεις του κοινωνικού, στον τρόπο που προσεγγίζει την κοινωνική δυναμική μέγα μέρος του πληθυσμού. Ακόμη και οι δημοσιογράφοι, παρότι πλήττονται και αυτοί από τους ισοπεδωτικούς χαρακτηρισμούς, συχνά παρασύρονται από περιρρέουσες δοξασίες και προκαταλήψεις και δεν υποβάλλουν τις εντυπώσεις τους στη δοκιμασία της πραγματικότητας. Το έχουμε διαπράξει και εμείς το ατόπημα.

Οταν όμως οι πολίτες αντιλαμβάνονται μερικευμένα, αποσπασματικά, στερεοτυπικά και διαστρεβλωμένα την πραγματικότητα, τα υποσύνολα, τις συγκρούσεις, τη δυναμική της κοινωνίας εντέλει, όταν αντιλαμβάνονται την κοινωνική δυναμική μέσα από τηλεοπτικές σκιαμαχίες, κραυγές και ξόρκια, τότε πράγματι υπονομεύεται η κοινωνική συνοχή, όλοι στρέφονται εναντίον όλων και γι’ αυτό δεν φταίνε μόνο οι στερεοτυπικά κακοί, οι σκληροί απεργοί ή οι φθαρμένοι συνδικαλιστές· τότε φταίνε και όλοι όσοι αδυνατούν να καταλάβουν τις πραγματικές πηγές της δυσφορίας τους – αυτοί ίσως περισσότερο απ’ όλους.

Μια κερματισμένη κοινωνία, έρμαιο στερεοτύπων, δοξασιών, άγνοιας, προπαγάνδας και προκάτ σχημάτων, αδυνατεί να κατανοήσει και τις συγκρούσεις, και τις απεργίες, και τη δυναμική των συμβάντων, και τον εαυτό της τον ίδιο: αυτόν πάνω απ’ όλα».

Νίκος Ξυδάκης

Καθημερινή 14.03.2008

Ομηροι των στερεοτύπωνhttp://www.google.com/reader/ui/2412528845-go-to.gif

from βλέμμα by nikoxy

Σχόλια

  1. Έχει γυρίσει κανείς στο σπίτι του αγανακτισμένος γιατί είχε τρομερή κίνηση στους δρόμους, λόγω πορείας; Σίγουρα πολλοί.
    Αλλά ελάχιστοι έχουν σκεφτεί ότι υπάρχουν άνθρωποι, που εργάζονται στο κέντρο της πόλης. Κι αυτοί οι άνθρωποι, τις μισές μέρες της εβδομάδας, γυρίζουν με τα πόδια στο σπίτι τους (όχι πάντως για να χάσουν κιλά).
    Κι αν πεις ότι αυτό γίνεται γιατί υπάρχει ένα μαζικό συνδικαλιστικό κίνημα, τότε χαλάλι. Για ελάτε όμως να δείτε, να κλείνει η Σταδίου και η Πανεπιστημίου από 80 (μετρημένα) άτομα, και τότε τα ξαναλέμε. Θα πείτε αυτό είναι η εξαίρεση. Αλλά δυστυχώς, η εξαίρεση είναι όταν υπάρχει συγκέντρωση πάνω από 500 άτομα.
    Να δούμε επίσης ποιος κάνει απεργία; Μήπως κλείνει η Χαλυβουργική, τα διυλιστήρια, τα μεγάλα εργοστάσια, τα μεγάλα καταστήματα; Όχι βέβαια, γιατί «αυτός ο δύσθυμος πολίτης βρίσκεται σε πολλαπλή συσκότιση• αδυνατεί να κατανοήσει τις απεργίες, ίσως διότι δεν έχει απεργήσει ποτέ, διότι δεν ανήκει καν σε σωματείο, είτε λόγω της φύσεως της εργασίας του είτε λόγω φόβου είτε λόγω καχυποψίας έναντι του συνδικαλισμού», όπως λέει ο Ξυδάκης.
    Φαίνεται λοιπόν ότι το Δημόσιο, οι τράπεζες, οι δήμοι, έχουν πήξει από εύθυμους πολίτες που δεν βρίσκονται σε καμία συσκότιση, που μπορούν να κατανοήσουν τις απεργίες, που ανήκουν σε σωματεία, που δεν φοβούνται και επίσης δεν έχουν καχυποψία έναντι του συνδικαλισμού.
    Γι’ αυτό λοιπόν, θα προσπαθήσω ν’ αλλάξω την νοοτροπία κάποιου φίλου που δουλεύει 22 χρόνια, 48 ώρες την εβδομάδα, και παίρνει 1274 ευρώ (μεικτά βέβαια, με το επίδομα γάμου, με επίδομα 12ετίας, τριετίες κλπ), και θα του πω ότι πρέπει να σταματήσει να είναι «όμηρος ποικίλων κοινοτοπιών και δοξασιών, εν πολλοίς αβάσιμων».
    Θα του πω, να σκεφτεί τον κακόμοιρο τον δημόσιο υπάλληλο, που απεργεί, παρόλο που ζει με το άγχος πως ότι και αν κάνει, δεν πρόκειται να τον διώξει κανένας από τη δουλειά του, εκεί θα κάθεται διαρκώς στη μονοτονία της μόνιμης θέσης του, τον δυστυχή τραπεζικό που στέλνει τα παιδιά του στο παιδικό σταθμό της τράπεζας, αντί να μεγαλώνουν με την γιαγιά τους ή την Ρωσίδα νταντά, που παίρνει επίδομα καυσόξυλων, γιατί δεν έχει φαίνεται καλοριφέρ σπίτι του, τον ταλαίπωρο δημοσιογράφο που η κακιά κυβέρνηση κρατάει μόνο το δικό του ταμείο ανέπαφο, σαν να ’ναι ψωριάρης, να δει τον αξιολύπητο πρώην εργαζόμενο του ΟΤΕ, που τον ανάγκασαν να σταματήσει να δουλεύει 45 χρονών, με μόλις 1800 ευρώ σύνταξη και ένα μικρό εφάπαξ των 50.000 ευρώ.
    Ελπίζω ο φίλος μου, που λέει ότι είναι αριστερός, να μην αντιλαμβάνεται «μερικευμένα, αποσπασματικά, στερεοτυπικά και διαστρεβλωμένα την πραγματικότητα, τα υποσύνολα, τις συγκρούσεις, τη δυναμική της κοινωνίας εντέλει» και να καταλάβει.
    Τον βλέπω, αύριο κιόλας, στη πρώτη γραμμή της συγκέντρωσης που θα κάνουν οι εργαζόμενοι στο ΜΕΤΡΟ στον δίκαιο αγώνα που κάνουν ενάντια στην αδίστακτη κυβέρνηση για να ενταχθούν στα βαρέα και ανθυγιεινά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Υπέροχο κείμενο. Εξαίρετες ορισμένες θέσεις του.

    Παρεμπιπτόντως σε καλώ στη βραδιά ποίησης που κάνουμε στο δήμο μου. Έλα μια βόλτα (για λεπτομέρειες στείλε e-mail ή τηλ μου).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αυτοί που μας πήγαν πίσω τόσες δεκαετίες και καταργήσανε το 8ωρο , γιατί κατά αυτούς είναι καλύτερα να εργάζεσαι 3ωρα , 4ωρα, 12ωρα , σπαστά ωράρια ακόμα και Κυριακές , προβληματίζονται για τις απεργίες και φοβούνται μην επικρατήσει χάος ...

    Αυτοί που θέλουν να βγούμε στη σύνταξη στα 67 μας χρόνια δήθεν εθελοντικά όταν γνωρίζουν πολύ καλά πως ο χαμηλόμισθος εργαζόμενος θα αναγκαστεί να εργαστεί κι άλλα χρόνια και όχι να φύγει πρόωρα γιατί θα πάρει πολύ χαμηλή σύνταξη και το μισό του εφάπαξ..θέλουν συμβιβασμούς και όχι απεργίες

    Αυτοί που καυχιούνται κιόλας ότι καταργήσανε τη μονιμότητα των Δημ. Υπαλλήλων και ότι είναι προτέρημα να μην έχεις την σιγουριά της μόνιμης εργασίας και επίσης είναι προτέρημα να έχεις το φόβο της απόλυσης καθημερινά. Αυτό κατά αυτούς πάντα λειτουργεί στο να εργάζεται καλύτερα ένας υπάλληλος και κατά αυτούς στο φόβο μιας απεργίας άρα και στο συμφέρον τους .

    Αυτοί που καυχιούνται ότι μείωσαν την ανεργία , έχουν κάνει μπαλάκι 250 χιλιάδες συμβασιούχους από τη μία 4ετία στην άλλη τάζοντας τους το ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ . Για αυτούς αυτό σημαίνει μείωση της ανεργίας.Γιατί να απεργήσουμε ρε παιδιά?

    Αυτοί που αντί να χρηματοδοτήσουν τα Δημόσια Πανεπιστήμια με περισσότερα χρήματα θέλουν πάλι να βγάλουν από την τρύπα το πρόβλημα της παιδείας οι ιδιώτες επιχειρηματίες . Όλα καλά λοίπόν τα κεφάλια μέσα ΟΧΙ καταλήψεις και πορείες γιατί κλεινετε το δρόμο.

    Αυτοί κάνουν το ίδιο και με τα νοσοκομεία , κάνουν το ίδιο και με τις παραλίες μας , κάνουν το ίδιο και με τις τηλεπικοινωνίες , κάνουν το ίδιο και με τη ΔΕΗ , κάνουν το ίδιο και με το νεράκι που πίνουμε ….είναι τόσα πολλά που δεν μπορώ να γράφω άλλο....


    Οι πολίτες ΚΑΤΑΝΟΟΥΝ απόλυτα το νόημα της απεργίας απλά δεν πιστεύουν ότι θα πετύχουν κάτι ...Στην τελική όσο Δημόσιο έχει μείνει τολμάει να απεργήσει , στον ιδιωτικό τομέα είναι χαμηλότερο ποσοστό γιατί υπάρχει εκφοβισμός απόλυσης ....

    Ο πολίτης δεν είναι δύσθυμος επειδή δεν καταννοεί τις απεργίες αλλά επειδή ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΑΠΕΡΓΙΑ γιατί φοβάται...

    Ας μην ακούμε μόνο την τηλεόραση αλλά και τους πολίτες δίπλα μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου