Κι όμως, ο κύριος Μάνος είναι πάντα εδώ!


...Όμως, αυτό που πάνω απ' όλα εξοργίζει τον Χατζιδάκι είναι το φαινόμενο της Αυριανής, που καταγγέλλει με τον πιο εντυπωσιακό και θαρραλέο τρόπο στις 7 Σεπτεμβρίου 1987, απευθυνόμενος σε δεκάδες χιλιάδες ανύποπτου κόσμου που ήρθαν να τον ακούσουν με την Νάνα Μούσχουρη στο Παναθηναϊκό Στάδιο. Εκεί μιλά για τη φυλλάδα που μολύνει τον ελλαδικό χώρο με αναίδεια, χυδαιότητα, τραμπουκισμό και κολακεία συμπολιτών μας (...) που κολακεύεται να πιστεύει σαν τον Καραγκιόζη ότι αυτή έριξε τον Καραμανλή. Ενώ το μόνο που κατάφερε ήταν να κατακρημνίσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια (...) Που ισχυρίζεται ότι προστατεύει τη δημοκρατία όσο είναι δυνατόν να την προστατεύει ένα τρωκτικό της. Που αποκομίζει κέρδη κολακεύοντας την αγραμματοσύνη και την ασημαντότητα σαν άλλη Αγία Αθανασία του Αιγάλεω.

Σχόλια

  1. Ευτυχώς που κάποιοι Κύριοι (με κεφαλαίο το Κ) είναι παντοτινά μαζί μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ο Χατζηδάκις πέθανε, η Αυριανή υπάρχει ακόμα και ο αυριανισμός έγινε εξουσία καθώς εξαπλώθηκε συλλήβδην σε όλους τους πολιτικούς χώρους. Η ασημαντότης επιβραβεύεται ως αρετή και η ομόφωνη ανοχή της "κοινής-απόλυτα" γνώμης επιτρέπει την αυτοϊκανοποίηση των κρατούντων δια του τεχνάσματος της "επάρκειας". Λες και η κοινωνία χρίζει επαρκούς ψευδαίσθησης.
    Η τέχνη του Μάνου αντιστατευόταν αυτή ακριβώς την ψευδαίσθηση. Δια της αριστείας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Όταν ένας στους τρεις ανθρώπους ηλικίας 30-40 ετών στην Ελλάδα του σήμερα έχει φτάσει το πολύ μέχρι την Γ' Γυμνασίου θα βρεθούν και αυτοί που θα σπεύσουν να εξαργυρώσουν αυτό το έλλειμμα παιδείας. Με πλεόνασμα λαϊκισμού, κιτρινισμού και χαβαλέ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ο Χατζηδάκις δεν πέθανε, ευτυχώς. Γι' αυτό τον ακούμε και σήμερα με τόση προσοχή.
    Η Αυριανή επίσης δεν έκλεισε, αλλά ο αυριανισμός είναι πάντα παρών.
    Το γεγονός ότι είμαστε σε θέση να διακρίνουμε, όμως, τον αυριανισμό, να τον καταγγείλουμε και να τον απορρίψουμε, το οφείλουμε εν μέρει και στον Χατζηδάκι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Απόψε μου θύμισες εκείνα τα χρόνια του βούρκου που είχα ξεχάσει! Πράγματι η ιστορία της ξεφτίλας επαναλαμβάνεται, μόνο που υπάρχουν γερά θεμέλια πια, ενώ η Αυριανή άρχιζε από το μηδέν. Έχω όμως την αίσθηση ότι οι άνθρωποι άλλαξαν και υπάρχουν πολλές εστίες αντίστασης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ας κρατήσουμε αυτό που είπε ο e-Lawyer...: ο κ. Μάνος δεν πέθανε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Έχω τόσα πολλά να πω για τον Μάνο...προς το παρόν μόνο αυτό: Μας δίδαξε πως να ξεφεύγουμε και πως να μην συνηθίζουμε την ασχήμια του τέρατος. Στις μέρες μας αυτή η γνώση είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητη...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ευχαριστώ για την αναδημοσίευση.Ο Χατζιδάκις ήταν αληθινά εξοργισμένος εκείνο το βράδυ.Σε συνέντευξη που είχε παραχωρήσει λίγο αργότερα στην Όλγα Μπακομάρου είχε πει:
    -Την διαβάζετε την Αυριανή;
    - Διαβάζω όλες τις εφηµερίδες.
    - Τον κ. Κουρή τον ξέρετε;
    - Όχι προσωπικά, ούτε και θέλω να τον γνωρίσω.
    - Γιατί; Θα είχε ενδιαφέρον.
    - Αποφεύγω να γνωρίζω ανθρώπους που δεν θα τους έβαζα ούτε στη σκάλα υπηρεσίας, για δύο λεπτά.
    (http://physiodifis.blogspot.com/2007/05/o-m-x.html)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου