-Ποιος Φάνης, ρε μαλάκα;

-Ρε σεις, χθες τη νύχτα σκοτώθηκε ο Φάνης!

-Ποιος Φάνης, ρε μαλάκα;

-Ο «Ζητάς»! Στούκαρε με τη μηχανή σε μια κολόνα, στην παραλιακή! Κομμάτια έγινε!

Μείναμε άφωνοι. Ο Φάνης, ο «Ζητάς» ήταν ένας 30άρης αστυνομικός, φόβος-τρόμος για τους «μηχανόβιους» όχι μόνο της περιοχής μας αλλά και της μισής Αθήνας. Από τότε που είχε πρωτοεμφανιστεί, στα τέλη της δεκαετίας του ’70, δεν μας είχε αφήσει σε χλωρό κλαδί. Πρώην μηχανόβιος και εκείνος, κάπου από τη Νίκαια, είχε περάσει στη σχολή χωροφυλακής και από εκεί στην ομάδα «Ζήτα». Από το ’78 –το θυμάμαι γιατί πήγαινα Α’ Λυκείου- ξεκίνησε να μας καταδιώκει. Τι συλλήψεις! Τι αυτόφωρα! Τι κατασχέσεις μηχανών! Μας κυνηγούσε έναν-έναν, μας πετύχαινε σε κάποιο δρόμο, εμφανιζόταν μπροστά μας σε μια στροφή και τέλος. Την είχαμε βάψει. Τιμή σε όποιον του ξέφευγε στην καταδίωξη. Σπάνιο βέβαια, ήταν άφθαστος οδηγός. Πολλές φορές του την «στήναμε» για να τον χαζέψουμε. Μαθαίναμε κόλπα από αυτόν. Και βέβαια παρά το οτι τον βρίζαμε και τον καταριόμασταν τον «κωλόμπατσο», όλοι μας τον θαυμάζαμε.

Εκείνο το απόγευμα μαζευτήκαμε ΟΛΟΙ με τις μηχανές πάνω, στην Καισαριανή. Σε έναν χωματόδρομο, μια ανηφόρα. Περιμέναμε. Κάτω είχε γεμίσει ο τόπος «μπατσικά» και «ζητάδες». Πάνω εμείς. Όταν τον κατέβαζαν στο μνήμα, οι συνάδελφοί του πυροβόλησαν στον αέρα. Αμέσως μετά ανάψαμε όλοι τις μηχανές. Και μαρσάραμε! Σε όλη την Αθήνα ακουστήκαμε! Και μέχρι ψηλά, επάνω στα σύννεφα, εκεί που τον βλέπαμε να απομακρύνεται σπινιαριστά!

Ετσι μεγαλώναμε τότε! Με σεβασμό στον εχθρό και τον «διώκτη»! Με δέος για τον θάνατο του άλλου και τον δικό μας φόβο!

Και θέλω να πιστεύω ότι όσοι επιζήσαμε από εκείνη την ομάδα πιτσιρικάδων, παραμένουμε ίδιοι!

Αυτή την ασήμαντη ιστοριούλα θυμήθηκα ΣΗΜΕΡΑ, 30 χρόνια μετά! Παράξενο!


Η εικόνα “http://www.telegraph.co.uk/news/graphics/2007/09/15/tobin/t1.jpg” δεν μπορεί να προβληθεί επειδή περιέχει σφάλματα.

http://www.mesquitenews.com/content/articles/2007/07/14/breaking_news/004.jpg

Σχόλια

  1. Καλησπέρα.

    Φαντάζομαι ότι είναι τελείως τυχαία η ημέρα, δεν έχει σχέση με τα τεκταινόμενα σε μια άλλη κηδεία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ο φόβος ξεχάστηκε από τον θόρυβο της μηχανής κι η ιστορία ανακατεύτηκε με το χώμα στο δρόμο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Όμορφα ειπωμένη η ιστορία σου, Αστέρη. Ξεκίνησε τη μέρα μας. Σ' ευχαριστούμε. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. κουβεντα : ταξιδευοντας με την ποδεροσα.

    Καμικαζι !

    Μ αρεσει να οδηγω τη μηχανη καθε που βρεχει το χειμωνα. Ιδιως νυχτα. Οχι με φοβο και προσεχτικα αλλα με ταχυτητα ,με παθος κι ηδονη πρωτογνωρη καθε φορα. Κουραστηκα πια να φοβαμαι. Κουραστηκα να μαι παντα προσεκτικος. Μ αρεσει να μουσκευομαι και να κρυωνω. Δε με καλυπτει πια η πληξη της σιγουριας και της ασφαλειας .Μεσα απ τη ζελατινα του κρανους τρυπωνει ο ανεμος , μου ξυπνα τις αισθησεις και με κανει να δραπετευω απο καθε συμβαση κι ανια.
    Στα 30 δευτερολεπτα των φαναριων ονειροπολω πιο ξυπνιος απο ποτε -νομιζω- κι οι απο πισω, μου κορναρουν καθε τοσο. Μαρσαρω και ξεκινω .
    Οι αλλοι συνηθως με βριζουν.
    Ο μουσκεμενος δρομος της νυχτας αντανακλα απο μακρυα τα πρασινα και κοκκινα φωτα των φαναριων που επονται ,σκοπευοντας να με τιθασεψει.Ματαια! Ετσι κι αλλιως το πορτοκαλι ειναι το χρωμα που αγαπω πιο πολυ να καθρεφτιζεται πανω του. Ο ιλιγγος που η φωτεινη του ριπη μου διαπερνα νου και στομαχι ,με συγκλονιζει.Θα το προλαβω η οχι;
    Τα ονειρα μου παιρνουν απ το χρωμα του ουσια και ξαναγινομαι ξενοιαστο παιδι μετα απο χρονια.
    Σαν ανοιχτω στη λεωφορο η στην εθνικη τα χερια μου ολογυμνα στο τιμονι καταπαγωνουν.Οι σταλες της βροχης με την ορμη της ταχυτητας μου, πεφτουν σαν χιλιαδες παγωμενες ατσαλινες λεπιδες στα δαχτυλα και τα χαραζουν. Στριβω τη χουφτα μου λιγο μπρος ,λιγο πισω, να σημαδευτω απ ολες τις πλευρες.
    Σφιγγω τα ματια για να δω πιο καθαρα.Δακρυ απ τον ανεμο δεν τρεχει μεσα απ το κρανος μα εγω το νιωθω. Εξομολογουμαι τα λαθη μου και συγχωριεμαι απ τ αστερια της νυχτας. Διασχιζω με ορμη τις λιμνες των δρομων και βαφτιζομαι σηκωνοντας συντριβανια εξιλεωσης στο περασμα μου. Γινομαι παπι απο πανω μεχρι κατω κι αναγεννιεμαι. Νοιωθω την παγωνια στο μουσκεμενο μου παντελονι να μου πηρουνιαζει τα μπουτια και θελω κι αλλο. Πρεπει να υποφερω για ν αλλαξω. Νοιωθω την αδυναμια και την μικροτητα μου εναντι της μεγαλωσυνης του συμπαντος κι ερχομαι πιο κοντα στο απειρο.
    Ανεβαινω την ανηφορα και οταν καμμια φορα νιωσω την πισω ροδα να "φευγει" ειναι σαν να προσφερω θυσια στην ευτυχια .Φτανω στην κορυφη της γεφυρας και χαζευω τα φωτα της πολης στον απεναντι λοφο σαν να τ αντικρυζω για πρωτη η για τελευταια φορα.
    Κατεβαινω τη γεφυρα ανεβαζοντας ταχυτητα. Στα ογδοντα χλμ εχω υπολογισει πολλες φορες πως περναω χωρις να μειωσω καθολου δυο συνεχομενα φαναρια. Τα αυτοκινητα μενουν πισω μου και γω θριαμβευτης πανηγυριζω. Τρεχω αναβοσβηνοντας τα μεγαλα φωτα αδιακοπα να τους δειξω πως τιποτα δε με σταματα. Ουρλιαζοντας απο ανεξηγητη χαρα υφαρπαζω καθε απολυτη προτεραιοτητα και διασχιζω τις διασταυρωσεις περα ως περα. Χωρις να το καταλαβαινω πεφτω καθε φορα ακριβως στις ιδιες λακουβες του δρομου σαν να χουμε ραντεβου αλλα δε με νοιαζει η φθορα...
    Δεν παρακολουθω πια ευκολα τους καθρεφτες...
    Λενε ,πανω στη μηχανη ,το κρυο του αερα και το νερο προσφερουν στις κινησεις του κορμιου ακαμψια θανατου.
    Δε μ αγγιζει τιποτα ! Ας ειναι κι ετσι. Μεχρι τοτε θα παιζουμε κρυφτο και θα νικαω!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Κείμενο-θησαυρός!
    Επιβεβαιώνω την αίσθηση...
    Επιβεβαιώνω την ελευθερία της μηχανής. Μια ελευθερία θανάτου και ΓΙ' ΑΥΤΟ μία γνήσια ελευθερία!

    Υπέροχο! Υπέροχο! Υπέροχο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου