Ένα κρύο πιάτο…



Εχει απαλύνει την οργή το πένθος για τον φίλο που έφυγε ξαφνικά και ο πόνος που μου προσφέρει ακόμη το τραύμα στη μέση. Αυτό δεν σημαίνει ότι το ηφαίστειο δεν κοχλάζει εκεί μέσα. Η ύπουλη μαχαιριά που έφαγα την ώρα που ήμουν πεσμένος– ακριβώς επειδή είναι πισώπλατη- δεν πρόκειται να περάσει έτσι.

(Για όσους ξέρουν και μου γράφουν και ρωτούν γιατί δεν λέω τίποτα τόσες ημέρες: δεν πρόκειται να πω πριν να κάνω ο,τι θα κάνω!)

Σχόλια

  1. Οφείλω να ομολογήσω ότι προκαλείς την περιέργεια μου, όχι με την κουτσομπολίστικη έννοια, αλλά με την έννοια του ενδιαφέροντος προς τον συνάνθρωπο!
    Όπως και να' χει, ελπίζω όλα να πάνε καλά! :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αλλο ένα "εργατικό ατύχημα" στα ΜΜΕ, φίλε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μην μασάς.
    Μα μέτρα καλού κακού και μέχρι το χίλια πριν κάνεις οτιδήποτε.
    (δοκιμασμένο σε ακραίες καταστάσεις)
    Περαστικά (και τα συλλυπητήρια μου)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. 1.500.320... Φτάνει Καπετάνιο μου ή να συνεχίσω;

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου