Make my day!

Από όλες τις εθνικές μας συμφορές, μικρές και μεγάλες, των τελευταίων χρόνων η μεγαλύτερη είναι αυτή: η εθνική μας αμνησία!
Δεν πέρασαν ούτε τρεις μήνες από τις πυρκαγιές του ΚαΚοκαιριού. Χιλιάδες στρέμματα καμένα. 68 νεκροί. Τα ξεχάσαμε! Δεν πέρασαν δύο μήνες από τότε που τα Μέσα «ανακαλύψαμε» τη νεκρή Κορώνεια. Την ξεχάσαμε! Δεν πέρασαν δύο εβδομάδες από τις πλημμύρες στη Ροδόπη, την Αρκαδία και τη Μεσσηνία. Εκατοντάδες άνθρωποι χωρίς σπίτι, δύο νεκροί. Τους ξεχάσαμε!
Οπως ξεχάσαμε το σκάνδαλο του Χρηματιστηρίου, ξεχάσαμε τις υποκλοπές τηλεφωνημάτων επώνυμων πολιτών, ξεχάσαμε τη μεγάλη ληστεία με τα ομόλογα των ασφαλιστικών ταμείων, ξεχάσαμε το ναυάγιο της Σαντορίνης και τα πετρέλαια που εξακολουθούν να διαρρέουν στο βυθό του Αιγαίου, ξεχάσαμε την τοξική φωτιά στους Ταγαράδες, ξεχάσαμε το σκάνδαλο με το γάλα και τις δωροδοκίες, το θάνατο του Αφρικανού μετανάστη που πήδηξε από ένα μπαλκόνι, επειδή τον κατεδίωκαν οι αστυνομικοί, τον Κύπριο φοιτητή που τον... έδειρε η ζαρντινιέρα, την Αμαλία που ταλαιπωρήθηκε από το σύστημα υγείας μας μέχρι το θάνατό της.
Οπως κάποτε ξεχάσαμε το «Φάκελο της Κύπρου», το «Μακεδονικό». Για να τα ξαναθυμηθούμε τώρα, στο παρά πέντε, που το παιχνίδι έχει πια χαθεί.
Οπως σε έναν, το πολύ, μήνα θα έχουμε ξεχάσει τα Ζωνιανά, τις χασισοφυτείες, τον εισαγγελέα που «θυμήθηκε» ότι καπνίζουν φούντα ακόμη και μέσα στο δικαστήριο, τον αστυνομικό που χαροπαλεύει!
Οπως ήδη ξεχάσαμε τις παραιτήσεις στην Ανεξάρτητη Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων με αφορμή τις κάμερες-ρουφιάνους.
Οπως αύριο, μεθαύριο θα έχουμε ξεχάσει τις τοξικές βόμβες που είναι έτοιμες να σκάσουν εδώ, δίπλα μας.
Δικαιολογίες πάντα υπάρχουν. Ξεχνάμε, γιατί μας βαραίνει η καθημερινότητα, γιατί ο μισθός μας δε φτάνει να βγάλουμε το μήνα, γιατί μας πνίγει το κυκλοφοριακό, γιατί το πετρέλαιο ξεπερνά τα 95 δολάρια το βαρέλι.
Ξεχνάμε, γιατί πάντοτε ένα νέο γεγονός, πιο σημαντικό, πιο καταστροφικό, με μεγαλύτερη φωτογένεια, με περισσότερους νεκρούς, με περισσότερα τηλεοπτικά παράθυρα θα σβήνει το προηγούμενο.
Αλλες φορές ξεχνάμε, επειδή θέλουμε να ξεχάσουμε και να ξεχαστούμε, επειδή φοβόμαστε ότι μας συντρίβει η μνήμη και αφηνόμαστε στην ανοησία της τηλεόρασης, στο «νεανικό δελτίο» του «Star», στη «Μαρία την Ασχημη», στη «Ρούλα-Φραν-Γύρισε-Πίσω». Στην τηλεοπτική πρέζα…
Ξεχνάμε, γιατί κάποιοι θέλουν να ξεχνάμε!
Προσωρινά!
Τέτοιου μεγέθους γεγονότα, τέτοιες καταστροφές, τόσο θάνατο δεν τον σβήνει από μόνος του ο άνθρωπος. Το σώμα ξέρει να επουλώνει τις πληγές του, αλλά ΔΕΝ ξεχνάει. Η καρδιά ξέρει να πενθεί και να μαλακώνει, αλλά ΔΕΝ ξεχνάει. Το μυαλό του ανθρώπου ΔΕΝ ξέρει να ξεχνά, αν δεν έχει πάθει σοβαρή βλάβη ή αν κάποιοι δεν το ξεπλύνουν, δεν του σβήσουν προσωρινά τη μνήμη.
Για πέντε, άντε, για δέκα χρόνια.
Τόσο -νομίζουν ότι- χρειάζονται για να επιβιώσουν πολιτικά, κοινωνικά και επιχειρηματικά οι «σβήστες». Και εκλαμβάνουν τη «δεύτερη ευκαιρία» που τους δίνουμε, όπως κάναμε πρόσφατα, ως μόνιμη αμνησία. Δεν ξέρουν, δεν έχουν διαβάσει πως υπήρξαν λαοί που ξέχασαν και ξεχάστηκαν για αιώνες, ώσπου μια ωραία ημέρα ΘΥΜΗΘΗΚΑΝ και γύρισαν τον κόσμο τούμπα!
Διότι κάποια στιγμή οι ίδιες οι μνήμες επιστρέφουν από μόνες τους. Ακάλεστες. Και στέκονται μπροστά μας σαν τα μεγάλα πέτρινα κεφάλια στα νησιά του Πάσχα. Ή σαν βομβαρδιστικά πάνω από τα δικά μας κεφάλια!
Η Ιστορία δεν πάσχει από Αλτσχάιμερ! Ούτε και οι λαοί!

Ετσι θα συμβεί και πάλι. Το βλέπεις στο δρόμο, στα λεωφορεία, στις αγορές. Καζάνι που βράζει είμαστε όλοι και ο καθένας ξεχωριστά. Και έχουμε ήδη ξεπεράσει το σημείο βρασμού. Πίσω από τα γέλια που κάνουμε με τον Λαζόπουλο, μέσα στις σακούλες με τα ψώνια κρύβουμε χειροβομβίδες μνήμης απασφαλισμένες.
Το βλέπω να έρχεται η ώρα που θα θυμηθούμε τη φράση του Κλιντ «Make my day!» στον πρώτο που θα κάνει τη λάθος κίνηση!

Σχόλια