Δεύτερες σκέψεις για ένα ποστ

Διαβάζω το ποστ Υπόθεση Κώστα Πλεύρη και συμφωνώ, σχεδόν χωρίς σκέψη, σε όλα!
Ξεχωρίζω φράσεις:

«Φανταστείτε αύριο όσοι κρατούμε στη μνήμη μας τη γενοκτονία των Εβραίων, να βρισκόμασταν στη μειοψηφία. Φανταστείτε να μας έσερναν στα δικαστήρια γιατί θα λέγαμε πως το Ολοκαύτωμα είναι ιστορικό γεγονός!»


«Αν πρέπει για κάτι να παλέψουμε αυτό είναι για την Ελευθερία και για την ύπαρξη των συνθηκών εκείνων που θα προάγουν την επιστημονική έρευνα και θα επιτρέπουν την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών που θα αποτρέψει στο μέλλον τη δημιουργία ολοκληρωτικών καθεστώτων.»

«Τη βλακεία ή την αγνοείς ή την ξετινάζεις με επιχειρήματα, δεν την ποινικοποιείς.»


Περνάει ώρα…
Γράφω, με απασχολούν άλλα πράγματα, χτυπούν τηλέφωνα…

…και η δεύτερη σκέψη έρχεται: Μήπως τελικά και η Δίκη της Νυρεμβέργης ήταν ένα μεγάλο λάθος;
Μήπως εκεί τελικά καταλήγουμε, ότι δηλαδή όσα έγιναν στο παρελθόν είναι καλώς καμωμένα ή τέλος πάντων, πάνε πέρασαν και δεν χρειάζεται να τα σκαλίζουμε;

Μήπως το ίδιο θα πρέπει να γίνεται και με όσα συμβαίνουν στο παρόν;
"Εγραψε, ένα βιβλίο, ε και λοιπόν;"
Αν αυτό προκαλέσει αύριο ένα Ολοκαύτωμα, βλέπουμε τότε τι θα κάνουμε…


Κι αμέσως μετά, η τρίτη σκέψη:
Η Δημοκρατία έχει το δικαίωμα να αμύνεται; Κι αν ναι, με ποιους τρόπους; Η Δικαιοσύνη είναι ένας από αυτούς;


Όμως οι σκέψεις έχουν και συνέχεια… (Απλώς εγώ δεν έχω τώρα χρόνο… Θα επανέλθω!)

Σχόλια

  1. Οι δίκες της Νυρεμβέργης δίκασαν εγκλήματα, δίκασαν πράξεις. Στις μέρες μας δικάζουμε απόψεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κι αυτά τα εγκλήματα τα έκαναν στα καλά του καθουμένου. Σηκώθηκαν μια ημέρα και είπαν «Ρε, δεν καθαρίζουμε ενάμισι εκατομμύριο Εβραίους, να γελάσουμε!».
    Δεν είχε προηγηθεί η θεωρία και η άποψη!
    Δεν είναι τα ναζιστικά εγκλήματα η ΕΜΠΡΑΚΤΗ έκφραση της ιδεολογίας τους!
    Ουρανοκατέβατα γίνονται τα εγκλήματα!
    Εκτός βέβαια αν δεχτούμε ότι τα εγκλήματα που δικάστηκαν στη Νυρεμβέργη (αλλά και τα εγκλήματα του Στάλιν, του Μιλόσεβιτς, του Σανταμ, των Κεμαλιστών) είναι ΠΟΙΝΙΚΑ εγκλήματα…

    Δεν είναι κακό να σκεφτόμαστε και μια άλλη εκδοχή…
    Ο Φασισμός δεν εμφανίζεται ένα ωραίο πρωί χωρίς προειδοποίηση. Προετοιμάζεται… Εκκολάπτεται…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μηπως ειναι καιρος να (ξανα)δουμε το "Αυγο του φιδιου"..?
    ..οσοι το εχουν ξεχασει..
    Συμφωνω Ανεμε, ετσι ειναι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Συμφωνώ με τον Αθήναιο. Οι δίκες της Νυρεμβέρης ήταν δίκες εγκλημάτων/πράξεων κι όχι σκέψεων.

    Προφανώς και τα εγκλήματα αυτά βασίστηκαν στην ναζιστική ιδεολογία, προφανώς κι αυτή η ιδεολογία εκκολάφθηκε για ιστορικούς λόγους μέσα στην δημοκρατία της Βαϊμάρης, αλλά τουλάχιστον θεωρητικά, υπήρξε η δυνατότητα αυτή η συγκεκριμένη ιδεολογία, πριν πάρει το πάνω χέρι να απομονωθεί, να εκμηδενiστεί. Και θα μπορούσε/μπορεί να γίνει με τα υπόλοιπα όπλα της δημοκρατίας, μιας υγιούς δημοκρατίας.

    Δεν μπορείς προληπτικά να απαγορεύσεις μια σκέψη η οποία δυνητικά μπορεί να οδηγήσει σε έγκλημα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. «Τη βλακεία ή την αγνοείς ή την ξετινάζεις με επιχειρήματα, δεν την ποινικοποιείς.»

    Συμφωνώ και επαυξάνω.
    Θα ήταν γελοίο να έπαιρνε την αίγλη ενός απαγορευμένου βιβλίου. Ολο αυτό λειτουργεί εντελώς αντίθετα.
    Σκέψου πόσοι θα το αγόραζαν από περιέργεια.
    Ο χαμός για την υπόθεση Πλεύρη απλά τον καθιστά πιό γνωστό.
    Ενα σωρό σκουπίδια γράφονται, αν δεν έπαιρναν δημοσιότητα θα κατέληγαν στην θέση που τους αξίζει.
    Επ'ουδενί δεν συμφωνώ με τύπους του στυλ Πλεύρη ωστόσο υπάρχει και η ελευθερία του λόγου. Και αυτή είναι αρχή απαράβατη.
    Μερικές φορές προσπαθώντας να προστατέψουμε την πολιτεία από τον φασισμό ακολουθούμε πρακτικές τους.
    Δεν κινδυνεύει η Δημοκρατία (αν υποθέσουμε πως έχουμε) από γραφικούς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Novalis >>>
    Ξαναθέτω την ερώτηση (και στον εαυτό μου): ανάμεσα στα «υπόλοιπα όπλα της δημοκρατίας, μιας υγιούς δημοκρατίας», δεν είναι και η Δικαιοσύνη;

    Και στο καπάκι άλλη ερώτηση: Η Δικαιοσύνη (πρέπει να) είναι πάντοτε απαγορευτική; Γιατί τιν συνδυάζουμε με απαγορεύσεις και όχι ΚΑΙ με επίλυση διαφορών, όπως θα έπρεπε να είναι;
    Και μια τρίτη: αν το βιβλίο έγραφε υπέρ της παιδεραστίας και του βιασμού;
    Δεν έχω στο κεφάλι μου γενικές απαντήσεις σε γενικά ερωτήματα…
    Ξέρω ότι η κάθε ερώτηση έχει νόημα (άρα και συγκεκριμένη απάντηση) εντός ενός συγκεκριμένου ιστορικού, χρονικού, ιδεολογικού, κοινωνικού πλαισίου…
    Θέλω να πω: το ίδιο θέμα (η δημοσίευση ενός βιβλίου που εξυμνεί τον ναζισμό και στοχοποιεί τους Εβραίους) εγείρει διαφορετικά ζητήματα, γεννά διαφορετικά ερωτήματα και βρίσκει διαφορετικές απαντήσεις (και μάλιστα πολύ συγκεκριμένες) εάν π.χ. παρουσιαστεί:
    1. Στη Γερμανία λίγους μήνες μετά τον Β’ Π. Πόλεμο…
    2. Στην Γερμανία λίγους μήνες ΠΡΙΝ τον Β’ Π. Πόλεμο…
    3. Στο Ισραήλ σήμερα…
    4. Στον Ιράν σήμερα…
    5. Στην Κίνα μεθαύριο…
    6. Στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια της Χούντας…
    7. Στην Ελλάδα λίγο μετά την Απελευθέρωση…

    Ετσι δεν είναι;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Μάλιστα. Αυτό περί της παιδεραστίας και του βιασμού είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον ζήτημα. Στο φόρουμ των Σκεπτικιστών, υπηρχε ένα τρολ που ερχόταν συστηματικά και΄ανοιγε σοβαροφανείς συζητήσεις για το αν έπρεπε να επιτραπεί σε ενήλικες να έχουν σεξουαλικές σχέσεις με νεότερους από το όριο που προέβλεπε ο νόμος και ως συνοδευτικό πόσταρε φωταγραφίες δωδεκάχρονων κοριτσιών, αισθητικής σοφτ πορνό. Ο τύπος μου ανέβαζε το αίμα στο κεφάλι γιατί λίνκαρε και φόρουμ οργανωμένων παιδόφιλων με μαρτυρίες ψυχολόγων που δήλωναν ότι ένα μπορεί μπορεί να συναινέσει σε τέτοιες σχέσεις...

    Κάθε φορά γινόταν ο κακός χαμός, να διαγραφούν τα ποστ και ο χρήστης μέχρι που μια ομάδα από εξαιρετικά σοφιστικέ κομπιουτεράδες, εφοδίασε το φόρουμ με μια σειρά από utilities που επέτρεπαν στους χρήστες να βλέπουν μόνο ό,τι επέλεγαν εκείνοι. Η πλειοψηφία τον μπλόκαρε από τις οθόνες της.

    Το αποτέλεσμα ήταν το ίδιο με αυτό του Σκόκι. Όταν σταματήσαμε ν'ασχολούμαστε με τον τύπο, έκοψε τις αηδίες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Σωστά λέτε πως κάθε πλαίσιο νοηματοδοτεί διαφορετικά κάποια ερωτήματα. Αλλά επίσης, δίνει ταυτόχρονα και οδηγούς για απαντήσεις.

    Στη συγκεκριμένη περίπτωση, υπό αυτό το πλαίσιο, δεν μπορώ να δω την Δικαιοσύνη σαν όπλο. Όπλα νομίζω είναι, σε μια ταξική έστω δημοκρατία, η ελευθερία της έκφρασης, η παιδεία, η καλλιέργεια, η επιστήμη. Αυτά πρέπει να αρκούν. Αν δεν αρκούν αυτά, τότε μιλάμε πια για συμπτώματα ασθένειας της δημοκρατίας κι είναι αργά για πρόληψη μέσω της δικαιοσύνης.

    Για τον βιασμό και την παιδεραστία, θα σας απαντήσω μ' αυτό που σημειώνει πολύ εύστοχα ο Αθήναιος στο μπλογκ του. Μας αποτρέπει η ανυπαρξία τέτοιων βιβλίων από το να γίνουμε παιδεραστές; Ή μήπως, η ύπαρξη τέτοιων βιβλίων θα μας έκανε παιδεραστές;

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου