Απόδραση από τη μηχανή του κιμά

Η στιγμή είναι οριακή. Μια ηλικιωμένη γυναίκα ολοφύρεται μπροστά σε δύο εικόνες, τις χαϊδεύει, τις μουσκεύει με δάκρυα, γονατίζει μπροστά τους, ξανασηκώνεται, τις φιλά. Σπαράζει και σπαράσσεται από ακραίο πόνο. «Θα πεθάνω! Θα πεθάνω σήμερα! Αχ, Θεέ μου, θα πεθάνω».
Οι εικόνες που μπροστά τους κλαίει και ικετεύει η ηλικιωμένη, δεν ούτε άγιοι ούτε αρχάγγελοι. Είναι δύο οθόνες. Δύο γιγάντιαιες LCD οθόνες. Η σκηνή δεν εκτυλίσσεται σε κάποιο κοιμητήριο της πόλης ούτε σε κάποιο εικονοστάσι στην άκρη της Εθνικής οδού ούτε στη Μεγαλόχαρη της Τήνου ή την Παναγία τη Σουμελά αλλά σε ένα φαντασμαγορικό στούντιο τηλεόρασης και μεταδίδεται απ’ ευθείας στο σαλόνι μας.
Αν η προσωπική στιγμή αυτής της γυναίκας είναι -ή τουλάχιστον δείχνει- οριακή, η Εικόνα που βλέπουμε στη δική μας οθόνη είναι πραγματικά τραγική. Είναι μια εικόνα-σύμβολο που συνοψίζει την τραγωδία του τηλεοπτικού μας πολιτισμού, δηλαδή του μόνου και κυρίαρχου πολιτισμού: Ενας άνθρωπος που αγκαλιάζει και φιλά δύο οθόνες LCD λες και είναι ιερές εικόνες, λες και είναι τα πόδια του Εσταυρωμένου ή λες και είναι οι τάφοι αγαπημένων ανθρώπων. Και το τραγικότερο όλων είναι ότι αυτή την εικόνα θέλουν να μας κάνουν να τη συνηθίσουμε, να τη θεωρήσουμε φυσική, ανθρώπινη, συγκινητική.
Οι οθόνες μαυρίζουν από το άγγιγμα των χεριών της γυναίκας που εκλιπαρεί και συντρίβεται. Νομίζεις ότι θα πάρουν φωτιά, ότι θα εκραγούν. Η γυναίκα -που θα μπορούσε να είναι η μάνα, η θεία, η γιαγιά μας, η αγαπημένη μας γειτόνισσα, η φίλη, η πρώην συμμαθήτρια- λες και προσπαθεί να μπει μέσα στις οθόνες, να περάσει από την άλλη πλευρά. Δεν μπορεί γιατί είναι φυλακισμένη μέσα στην δική μας οθόνη, μέσα σε χιλιάδες οθόνες.
Εκεί, στην άλλη πλευρά, ο αδελφός της. Ένα ήρεμο και ταυτόχρονα σκληρό –ποιος ξέρει από τι είδους βάσανα, τι είδους ταξίδια- πρόσωπο. Προσπαθώ να ακούσω τι λέει, καταλαβαίνω ότι αρνείται να ανοίξει κάποιο «πακέτο», ότι δεν θέλει να έλθει στην εκπομπή, ότι δεν θέλει να την συναντήσει. Η φωνή του χάνεται πίσω από τα παρακάλια της αδελφής του. Η εικόνα ξεπερνά τα όρια της τραγωδίας και μπαίνει στην περιοχή που πρώτος όρισε ο Κάφκα και αργότερα περιέγραψε ο Οργουελ. Στην περιοχή για την οποία γράφτηκαν οι στίχοι του Ναζίμ Χικμέτ «"... για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό, πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο, είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει. Είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσσοδένουνε".
Αλυσοδεμένοι μέσα σε οθόνες, ο,τι πιο απάνθρωπο μπόρεσε να φανταστεί η πιο νοσηρή φαντασία. Ανθρωποι εγκλωβισμένοι στις οθόνες του σαλονιού τους παρακολουθούν έναν άλλον άνθρωπο εγκλωβισμένο πίσω από άλλες οθόνες. Δεσμώτες ενός εφιάλτη μέσα στον εφιάλτη. Η μηχανή του κιμά αλέθει ανθρώπους και τους μετατρέπει σε «Ρούλες Βροχοπούλου». Μαζικά. Αυτό γίνεται και στη συγκεκριμένη σκηνή…
Και τότε ξεχωρίζει μια φράση: «Το αίμα νερό δεν γίνεται, αλλά εγώ το κάνω! Δεν θέλω καμιά σχέση μαζί της!». Οσο σκληρά κι αν είναι υπό κανονικές, ανθρώπινες συνθήκες αυτά τα λόγια άλλο τόσο λυτρωτικά ακούγονται μέσα στην εικονική πραγματικότητα. Αυτός ο άνθρωπος αρνείται να παίξει το παιχνίδι της εικόνας, αρνείται να φυλακίσει τη ζωή του μέσα σε αυτή, αρνείται να γίνει θέαμα. Με ένα «εγώ δεν παίζω», δραπετεύει από την κιμαδομηχανή.
Δεν θυμάμαι ποια εκπομπή ήταν, σε ποιο κανάλι ήταν, τι ώρα ήταν, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι αυτός ο άνθρωπος κατάφερε και ράγισε την οθόνη της κοινής φυλακής μας. Σημασία έχει ότι μέσα στο show της «ανθρωπιάς» ακούστηκε φωνή ανθρώπου: «δεν παίζω το παιχνίδι σας!». Συνειδητά; Ασυνείδητα; Επειδή πραγματικά δεν ήθελε να ξαναδεί την αδελφή του; Κανείς δεν ξέρει και κανείς μας δεν θα μάθει ποτέ.
Μακάρι αυτός ο ένας να μπορούσε να σπάσει από μέσα τις LCD και να τραβήξει την αδελφή του, να μας τραβήξει όλους έξω από τα «πακέτα», έξω από τα «Φορτ Μπουαγιάρ», έξω από τα «Ζε τα’ εμ», έξω από «Σούπερ Ντίαλ», έξω από αυτό το Θηρίο που μας καταπίνει χωρίς πλέον να γνωρίζει κανόνες και όρια!
Κάποιοι μπορούν ακόμη και ξεφεύγουν από τη μηχανή του κιμά.
Κι αφού μπορεί ένας, μπορούμε όλοι! Να σπάσουμε τις οθόνες!

Σχόλια

  1. Τo blog του απολυμένου από την ΓΣΕΕ Δημοσιογράφου για θέματα εργασίας και ότι άλλο κάτσει…
    Ενημέρωσε Άτομα Που Επικοινωνείς Για Τo Blog http://apasxolisi.wordpress.com Χρησιμοποίησε Αυτό Το Blog Να Καταγγείλεις Η Να Ενημερωθείς Για Εργασιακά Θέματα Επικοινωνήστε μαζί μου με τα email:apasxolisi_blog@yahoo.gr Είναι Μια Ανοικτή Και Online Social Network Σελίδα Διαμαρτυρίας Και Αποκάλυψης Στη Κοινή Γνώμη .. Της Πρωτοφανούς Απόλυσής Μου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Είναι η τραγική αλήθεια. Τρέλλα μου έρχεται ώρες ώρες. Εχουν ξεπεράσει κάθε όριο λογικής με αυτά τα σκουπίδια. Κάποιες φορές γελάω γιατί δεν βρίσκω άλλη λύση να αντιμετωπίσω την πραγματικότητα που μας πλασάρουν.
    ΠΟΣΟ ΠΙΟ ΧΑΜΗΛΑ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΕΣΟΥΜΕ????
    Ελεος δηλαδή, χειρότεροι και από τα Αμερικανάκια έχουμε καταντήσει. Ενας λαός αφιονισμένος στην μαλακία. Και συγνώμη για την έκφραση αλλά δεν μπορώ να το χαρακτηρίσω αλλιώς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου