Τα Σφυριά

"...φασίστας, ρατσιστής, αντιδημοκράτης, αντισημίτης"



Αλλά αυτή είναι -τουλάχιστον σε επίπεδο αρχής- μια θεμελιακή διαφορά της σύγχρονης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας από τη δικτατορία: ακόμα και στους εχθρούς της η δημοκρατία (πρέπει να) επιτρέπει το λόγο και τη δημόσια έκφραση.

Αυτό δεν σημαίνει ότι είναι δυνατός οποιοσδήποτε «διάλογος» με τους εχθρούς της δημοκρατίας, τους οπαδούς του «αρνητισμού» και του εθνικοσοσιαλισμού. Καμιά συζήτηση μ' αυτούς δεν είναι δυνατή. Οχι επειδή -τάχα- έχουν σοβαρά «επιχειρήματα», αλλά ακριβώς επειδή περιφρονούν τον ορθό λόγο και την ανταλλαγή επιχειρημάτων. Κάθε διάλογος μ' αυτούς τους εχθρούς της αλήθειας και τους «δολοφόνους της μνήμης» (όπως ονόμαζε ο Βιντάλ Νακέ τους αρνητές του Ολοκαυτώματος) απλώς νομιμοποιεί τις τερατωδίες τους ως «ακόμα μια άποψη».

Δεν έχει κανένα νόημα ένας διάλογος για «τα υπέρ και τα κατά» π.χ. του Χίτλερ ή για το αν υπήρξε ή όχι Ολοκαύτωμα.

Πώς να συζητήσει, π.χ., κανείς με τον Αδωνι Γεωργιάδη, ο οποίος διαρρηγνύει κάθε τόσο τα ιμάτιά του ότι αυτός δεν έχει καμιά σχέση με το βιβλίο του Πλεύρη και ότι το έχει δημόσια επικρίνει; Αναγκαστήκαμε να απομαγνητοφωνήσουμε τα όσα έλεγε σε αλλεπάλληλες εκπομπές του το καλοκαίρι του 2006 γι' αυτό το «περίφημο», το «αγαπημένο του» βιβλίο, για το «χιούμορ» του δασκάλου του (του Πλεύρη) που θέλει να κάνει σαπούνι τον Πάγκαλο, κ.λπ. Τα ντοκουμέντα αυτά είναι αναρτημένα στο δικτυακό μας τόπο (www.iospress.gr/extra/extra_20060801.htm) και δεν μπορούν να αμφισβητηθούν. Αλλωστε, όπως αποκάλυψε το ΕΠΣΕ την περασμένη Δευτέρα, τα ίδια φυσικά πρόσωπα μετέχουν σε επιχειρήσεις του Γεωργιάδη και στις εκδόσεις του Πλεύρη.

Posted by x-psilikatzoy

Ο φόβος, η ανασφάλεια, ένα αίσθημα βύθισης είναι τα κυρίαρχα στη «μέση» Ελλάδα. Όπως και στις περισσότερες ευρωπαϊκές κοινωνίες. Ο φόβος του μέλλοντος, μιας αλλαγής που θα συντρίψει οριστικά μιαν εύθραυστη ευημερία. Η πίστη στην πρόοδο που κινούσε τους ανθρώπους τους δύο προηγούμενους αιώνες, η βεβαιότητα πως κάθε γενιά θα ζει οπωσδήποτε καλύτερα από την προηγούμενη, δεν υπάρχει πια.
Αυτός ο «φόβος της πτώσης»- όπως έγραφε εδώ και δεκαπέντε χρόνια ο Αλέν Τουρέν - είναι το ιδανικό περιβάλλον για την ιδεολογική και πολιτική ηγεμονία του συντηρητισμού, είναι η δύναμη που σπρώχνει προς τα δεξιά το «μεσαίο» εκλογικό σώμα και εξασφαλίζει- και παρ΄ ημίν- την εκλογική κυριαρχία της νεοδεξιάς. Και αυτή, με τη σειρά της, κάνει ό,τι μπορεί για να συνδαυλίσει τους φόβους, να κολακεύσει τις ανασφάλειες, να συντηρήσει και να διαχειριστεί τη γενική απαισιοδοξία. Εκλογικά και πολιτικά επωφελές εγχείρημα. Κοινωνικά- προφανώς- επικίνδυνο. Αλλά και από την άποψη της οικονομίας, επικίνδυνο επίσης.

Σχόλια