Οταν βλέπεις τις (σκοτεινές) σκέψεις σου (αυτές τις δύσκολες ώρες που περνάς) να τις γράφει άλλος:

"Πυροβολώ, στον ύπνο μου, αργόμισθους δημοσιογράφους

ο φόνος στα όνειρα επιτρέπεται (και, κατά κάποιαν των ψυχολόγων σχολή -δεν ξέρω απ' αυτά- αλλά νομίζω, ο φόνος επιβάλλεται)...

Αλανιάρηδες που πάνε την αργομισθία τους βόλτα απ' την ... ΕΡΤ1 στην ΕΡΤ2

αν δεν τα παίρνουν κι απ' τις δυο μεριές, με τους πιο αργασμένους στο πετσί να τα παίρνουν από τρεις

τρεις μεριές, τρεις αργομισθίες

κι όταν τα στερνά τιμούν τα πρώτα, τέσσερις.


Και σε Γραφείο Τύπου, και σε πέι-ρολς, και σε μυστικά κονδύλια -παραδίπλα, συνάδελφοι τίμιοι και κακοπληρωμένοι, διαβασμένοι που πάνε αδιάβαστοι, συνάδελφοι άνεργοι, συνάδελφοι με γλίσχρα αμοιβή, άλλοι εκπαιδευόμενοι, χωρίς καν μισθό και, πλήθος πια, σαν φεδεράτοι μπουλούκια, γύρω στους λαμπροφορεμένους τακτικούς, τα «μπλοκάκια», ήγουν οι συνάδελφοι εκτός μισθολογίου, σήμερα υπάρχεις

αύριο δεν υπάρχεις, απασχολήσιμοι -να λέν' κι ευχαριστώ που τους «δίνουν ψωμί»..!

Δεν είναι αργαλειός αυτός για την είδηση, δεν είναι για την αλήθεια -δύσκολο το σχόλιο, το ρεπορτάζ, το άρθρο, η ανάλυση. Χειμέριο τοπίο κι όλο, καθώς περνούν τα χρόνια, βαραίνει ο καιρός...

Από χρόνια βρέχει, καρκινοβατεί η δημοσιογραφία, λίγα καταφέρνει πλέον.

Με τα χρόνια γραφικοί οι φιλότιμοι, μαλάκες οι άτεγκτοι, περίγελως οι μορφωμένοι -τη «δουλειά»

με την είδηση την κάνουν κυρίως οι δημοσιοσχεσίτες, οι εγκάθετοι των κομμάτων στα μέσα ενημέρωσης, τα παπαγαλάκια

Βάραγγοι στις οθόνες

τούρμες ολόκληρες, είναι πια η πλειοψηφία. Είναι πλέον οι περισσότεροι στην ΕΣΗΕΑ κι αναλόγως ψηφίζουν, αναλόγως γράφουν

γράφουν τον κοσμάκη στα παπούτσια τους που δεν προλαβαίνουν να παλιώσουν

γευματίζουν σε ακριβά ρεστωράν, αλαζονικοί, σινιέ -πραίτορες τσογλάνις.

Στην εποχή των «ψόφιων κοριών» καθώς λέει ο Τριπολίτης, χρόνια τώρα, αθύρματα των πολιτικών και ταυτοχρόνως βδέλλες, ασήμαντοι στα γράμματα, δειλοί στ' άρματα, άφιλοι και προδότες των παιδιών τους, κάνουν κουμάντο στην πατρίδα

για χάρη άλλων.

***

Αργοκούνητα καράβια οι εφημερίδες, το μισό τους τσούρμο είναι τέτοιοι. Μικροί μεγαλοπιασμένοι.

Τους πυροβολώ στον ύπνο μου, αλλά δεν τους πετυχαίνω, ξέρετε πώς είναι τα όνειρα, όταν τρέχεις να ξεφύγεις κινείσαι αργά σαν, αίφνης, σε έναν χώρο δίχως βαρύτητα, ένας ζελές· ενώ αντιθέτως, όταν σε κυνηγούν σε πιάνουν -στα όνειρα...

Μικρές κυκλοφορίες που πάνε για μικρότερες.

Δύσπιστοι πολίτες -ταυτίζουν πια τη δημοσιογραφική ύλη με τον εκδότη, όχι με τους δημοσιογράφους...

Ολο και πιο λίγοι απομείναμε να επιμένουμε ότι μπορεί τις εφημερίδες να τις εκδίδουν εκδότες, αλλά τις γράφουν δημοσιογράφοι,

ψιλά γράμματα

με άνεση τα ισοπεδώνει η τηλεόραση, η αυτονόητη εκεί υποταγή της δημοσιογραφικής ύλης στους καναλάρχες, στη διαπλοκή με τα κόμματα, τις εταιρείες, τη διαφήμιση -«αυτός είναι του δείνα», αυτόν τον «έφερε ο άλλος»- στις εφημερίδες

αντιστεκόμαστε ακόμα. Ως εκ της φύσεως του μέσου καμμιά φουρνιά δεν θα 'ναι η τελευταία, πάντα θα υπάρχει η επόμενη -όμως

όλο και πιο πολλοί θα έχουν πρότυπο τους προσκυνημένους, τους γενίτσαρους, τους αργόμισθους, τα παπαγαλάκια. Κακώς. Φρενιασμένοι

με τη σήψη τους αργυράσπιδες θα καταλήξουν, μόνοι τους να σπαράζουν το συκώτι τους.

Χάνουν οι άφρονες μιαν απόλαυση που δεν πληρώνεται με τίποτα: τη σχέση δημοσιογράφου-αναγνώστη.

Διότι οι αναγνώστες γνωρίζουν, διαισθάνονται κι αναγνωρίζουν. Διακρίνουν κείμενα, στήλες και υπογραφές, προσπάθειες παλιών και νέων

κι αναζητήσεις

σε όλες τις μεγάλες και μικρότερες, σοβαρές, λαϊκές εφημερίδες. Νοιώθουν ότι η καθαρή έρευνα, το τίμιο ρεπορτάζ, οι στήλες, δεν είναι άλλοθι των εφημερίδων, δεν είναι μαϊντανοί όσοι τιμούν τη δουλειά τους και τους αναγνώστες,

δεν είναι αναγκαίο κακό για τους εκδότες,

ας λένε οι αργόμισθοι, οι χολερικοί και οι υποταγμένοι, στις εφημερίδες παίζεται ακόμη μια άσκηση ελευθερίας

όχι με αυτοσκοπό την ίδια, κανείς δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα σε κανέναν, αλλά χάριν του δημοσίου συμφέροντος, χάριν του λαού -απλά πράγματα, που, παρά τα φαινόμενα, δεν χάνουν την αξία τους ποτέ, και, πιστέψτε με

είναι γενναιόδωρα στα αντίδωρά τους.

Πυροβολώ στον ύπνο μου τους αργόμισθους και τα πουλητάρια -δεν τους πετυχαίνω, ίσως με φυλάει έτσι ο άγγελός μου απ' την υπεροψία, ίσως και να με δουλεύει..."


ΣΤΑΘΗΣ Σ. 3.ΧΙ.2007 stathis@enet.gr


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 03/11/2007

Σχόλια

  1. Πολύ εύστοχο το κείμενο του Στάθη, αν και ο άνθρωπος τα γράφει και τα ξαναγράφει χρόνια τώρα (από την περίοδο '95-'96-'97, θυμάμαι να μιλά για τα παπαγαλάκια του εκσυγχρονισμού και τι αυτά κομίζουν), αλλά φαίνεται δεν αγγίζει κανέναν παρά μόνο κάποιους ρομαντικούς. Οι υπόλοιποι, ελαφρώ τω τρόπω, υπονομεύουν συστηματικά την σημασία του λειτουργήματος στο όνομα ενός δήθεν ρεαλισμού της αγοράς και των νέων επικοινωνιών. Κι είναι οι ίδιοι, πάνω κάτω, που θα μπορούσα πολύ εύκολα να φανταστώ αντί για γραφιάδες, υπεύθυνους δημοσίων σχέσεων, PRίτες ή ανιματέρ σε τηλεοπτικό πλατό κι επαγγελματίες χειροκροτητές.

    Είναι οι ίδιοι που έχουν ήδη, νομίζω, ανοίξει την κερκόπορτα στην κακή "περιοδικοποίηση" της εφημερίδας ως γραφή, ως κείμενο, ως άποψη. Και δυστυχώς εκείνο που προκαλεί αλγεινή εντύπωση πλέον, είναι η καθ' οδόν "φριπρεσσοποίησή" της. Κατρακύλα άσχημη...

    Σώζει το ιντερνετ, προς το παρόν, γιατί επιτρέπει την παρακολούθηση κειμένων και υπογραφών: αν, για να διαβάσεις 5 γραφίδες της Κυριακής, έπρεπε να αγοράσεις 4 διαφορετικές εφημερίδες, θα έπρεπε (εδώ) να δώσω κοντά στο 20ευρω.

    Καλημέρες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Παρεμπιπτόντως, αυτό δεν είναι για γέλια και για κλάμματα;

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου