Εν καμίνω…


Μ’ έπιασε ξαφνικά χθες το βράδυ στο σπίτι του Γ. και της Μ. Σχεδόν απροειδοποίητα. «Απροειδοποίητα»;… μαλακιές λέω πάντα… Τον περίμενα. Σχεδόν τον κάλεσα. Εχω μια τρομακτική ικανότητα να τον προσκαλώ… Όμως δεν τον ήθελα τόσο νωρίς. Να με αφήσει να πέσω όρθιος πρώτα. Πάλι μαλακίες λέω. Με τη ζωή ποτέ δεν διαπραγματεύεσαι. Χάνεις χρόνο. Ηλθε με ρίγη, με πόνο, με αφόρητη αίσθηση κρύου και μετά πήρα φωτιά ολόκληρος. Αυτή η στιγμή μ’ αρέσει πάντοτε. Σχεδόν ζηλεύω τις διηγήσεις για το κάψιμο ανθρώπων στην πυρά. Τι ωραία που θα είναι να υψώνεσαι μαζί με τις φλόγες. Μαζοχισμός; Όχι βέβαια… Ρομαντισμός; Δεν νομίζω… Ενώ σιχαίνομαι το κάψιμο της σφαίρας και την πτώση από μεγάλο ύψος, η φωτιά ποτέ δεν με φόβισε. Το κακό με τη φωτιά είναι ότι συνήθως δεν καίγεσαι μόνο εσύ, καίγονται και άλλοι μαζί σου. Σύντροφοι, δέντρα, ιδέες, όνειρα άλλων… Ο πυρετός είναι μια καλή προσομοίωση του θανάτου δια της πυράς. Σερβίρουν και τσάϊ!!! Και γραβιέρα Κρήτης αν είσαι τυχερός!!!

Εβρασα κάτω από τις κουβέρτες…

Το πρωί ξύπνησα καλά, με ελάχιστους πόνους στα κόκαλα. Thats it dude! Ότι έκανες, έκανες…

Ηλθα, έγραψα… Γράφω ακόμη τώρα…

Και νάτος πάλι!

Πιο δυνατός από χθες!

Μια χαρά είναι!

Μ’ αρέσει αυτό το φίλτρο. Ξεκαθαρίζει τα πράγματα…

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου