Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Περί ΑΓΓΕΛΙΟΣΗΜΟΥ Αντίλογος και Λόγος (Στάθης - ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ)

Ο Αντίλογος


Από τον αναγνώστη μας κ. Απόστολο Αποστολίδη, η στήλη έλαβε την εξής επιστολή:

«Εγραψε ο "ναυτίλος" (23/11/ 2007) "Το Ταμείο των δημοσιογράφων δεν κοστίζει μία στην κοινωνία, δεν κοστίζει μία στο κράτος. Οι πόροι του βασίζονται στις δικές μας (υψηλές) εισφορές και το αγγελιόσημο (που εισπράττεται απ' τις διαφημιστικές εταιρείες)".

Δεν περίμενα τέτοια απλοποίηση των πραγμάτων η οποία τελικά καταλήγει σε ψεύδη. Το αγγελιόσημο είναι ένα τέλος το οποίο εισπράττεται από την διαφημιστική εταιρεία, η οποία με την σειρά της το εισπράττει από τον διαφημιζόμενο ο οποίος με την σειρά του το προσθέτει στην τιμή των προϊόντων του τα οποία σε τελική ανάλυση πληρώνουμε όλοι μας. Και εσείς μας λέτε ότι το Ταμείο σας δεν κοστίζει τίποτε στην κοινωνία. Εκτός αν τα διαφημιζόμενα προϊόντα δεν απευθύνονται στον Ελληνα καταναλωτή αλλά σε κατοίκους άλλου πλανήτη.

Μην μου πείτε ότι η διαφήμιση είναι προαιρετική, γιατί όλοι ξέρουμε ότι χωρίς διαφήμιση δεν μπορεί ένα προϊόν να γίνει γνωστό. Εξάλλου όλα τα υπόλοιπα μέσα προώθησης εταιρικού ονόματος ή προϊόντος, είτε πολεμούνται ως επικίνδυνα ή επιβλαβή (για παράδειγμα αναφέρω τις διαφημιστικές πινακίδες), είτε είναι υπό την κυριαρχία των ΜΜΕ ή των εργαζομένων σε αυτά δημοσιογράφων οι οποίοι εισπράττουν το κάτι τις τους για την προώθηση εταιρικού ονόματος (βλέπε στην περίπτωση αρθρογραφίας για εστιατόρια κ.λπ.).

Αφήστε λοιπόν τα περί μη επιβαρύνσεως του κοινωνικού συνόλου. Το επιβαρύνετε με το 20% της συνολικής διά Τύπου, ραδιοφώνου ή τηλεοράσεως διαφημιστικής δαπάνης το οποίο προστίθεται στην τιμή των προϊόντων/υπηρεσιών.

Γνωρίζω ότι δεν πρόκειται να πάρω απάντηση στην επιστολή μου αυτή. Πάγια τακτική είναι να μην προβάλλεται ο αντίλογος, ειδικώτερα όταν αυτός δεν συμφέρει. Θεωρώ όμως καθήκον μου να την γράψω, έτσι για να καταλάβετε ότι η χώρα αυτή δεν κατοικείται αποκλειστικά από μη σκεπτόμενους ανθρώπους, οι οποίοι καταπίνουν αυτά που συνεχώς σερβίρετε. Υπάρχουν και άνθρωποι που προσπαθούν να έχουν γνώση (η οποία αποκτάται μόνο με ενημέρωση από έγκυρες πηγές) και άποψη η οποία διαμορφώνεται μετά από κριτική ανάλυση των πληροφοριών που συνέλεξαν».
Απόστολος Αποστολίδης, Μαθηματικός ΑΠΘ, Ηλεκτρολόγος Μηχανικός ΑΠΘ

Ο Λόγος

Αγαπητέ κ. Αποστολίδη, το αγγελιόσημο δεν είναι μια προστιθέμενη δαπάνη (πάνω σε ένα προϊόν), είναι ένα προβλεπόμενο κόστος (για να υπάρξει το προϊόν). Οπως το ξύλο (και η αγορά του) είναι προϋπόθεση, πρώτη ύλη, για να κατασκευάσει κανείς καρέκλες, έτσι και το σώμα (ο χώρος) πάνω στον οποίο θα αποτυπωθεί ή θα μεταδοθεί η διαφήμιση είναι προϋπόθεση για να παραχθεί, να υπάρξει.

Υπ' αυτήν την έννοια, όπως άλλωστε έχουμε ξαναγράψει, δεν στέκει η θεώρηση πως το αγγελιόσημο συνιστά φόρο υπέρ τρίτου. Είναι αλήθεια ότι υποκαθιστά εργοδοτική εισφορά, αλλά κι αυτό «εξηγείται» - δεν μπορούμε να βλέπουμε τον Τύπο παραλείποντας ιδιομορφίες που αφορούν τον πλουραλισμό, τη βιωσιμότητα όσο πιο πολλών μέσων γίνεται, τη διακίνηση των ιδεών, εν τέλει τη Δημοκρατία.

Δεύτερον: δεν καταλαβαίνω ακριβώς τον συλλογισμό σας ότι το κόστος της διαφήμισης πρέπει να επιβαρύνει το κόστος του προϊόντος (που διαφημίζεται) και κατ' ακολουθίαν τον καταναλωτή που το αγοράζει. Ποιος νόμος προβλέπει ή επιβάλλει κάτι τέτοιο; Το ότι το επιτρέπει (όσο το επιτρέπει) η αγορά δεν συνεπάγεται νόμο - και πάντως αυτός ο «νόμος» είναι ένας «αγριος νόμος» που αποδέχεσθε με ιδιαίτερη ευκολία! γιατί; (ρητορικόν το ερώτημα).

Τρίτον: μην είσθε τόσο βέβαιος ότι οι δημοσιογράφοι χρηματίζονται τόσον εύκολα - αλλοίμονό μας αν ήταν έτσι.

Και τέλος, απ' ό,τι λέτε, είσθε εργαζόμενος. Δεν εννοώ λοιπόν με ευκολία το αυξημένο ενδιαφέρον σας για τα «πάθη» των διαφημιστικών εταιρειών, προκειμένου να διαφημίσουν (ή και συχνά να παραπληροφορήσουν) κάτω απ' τις ...αντίξοες συνθήκες που τους επιβάλλει το αγγελιόσημο.

Για τις συνθήκες εργασίας των ανθρώπων στις περισσότερες απ' αυτές τις διαφημιστικές (οι οποίες συνθήκες δεν διαφημίζονται βεβαίως) αλλά για τις οποίες επίσης έχουμε γράψει, δεν θυμάμαι να έλαβα εξίσου ανήσυχη επιστολή σας. Γιατί; (επίσης ρητορικό το ερώτημα).

*****

Οπως και νάχει, επειδή η κριτική σας είναι καλόπιστη (παρά τους φόβους σας για το τι δημοσιεύεται και τι όχι) κι επειδή, υποθέτω, εκφράζει και τις σκέψεις αρκετών άλλων συμπολιτών μας που, επιτρέψτε μου, δεν έχουν πλήρη εικόνα του θέματος, θα ήθελα να σας παρακαλέσω να το ξανασκεφθείτε το πράγμα.

Οι δημοσιογράφοι κατά το 80-90% είναι εργαζόμενοι όπως κι εσείς, συχνά (είναι μέσα στη δουλειά τους) ανακοινώνουν, δημοσιεύουν (δεν λέω αγωνίζονται για) θέματα που έχουν σχέση με τα καθημερινά σας προβλήματα - και, σε τελευταία ανάλυση, η «σαλαμοποίηση» των εργαζομένων, το κοντράρισμα του ενός κλάδου εναντίον του άλλου, ουδέποτε τους ωφέλησε.

Ωφέλησε εταιρείες (διαφημιστικές, τράπεζες ή όποιες άλλες, πιθανόν και τους κεκράκτες τους) αλλά όχι τους εργαζόμενους.


ΣΤΑΘΗΣ Σ. 26.ΧΙ.2007 stathis@enet.gr


ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 26/11/2007

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Παγκόσμια Διακήρυξη για την Πληροφόρηση και τη Δημοκρατία

Η Διακήρυξη έγινε ομόφωνα δεκτή από την Information and Democracy Commission H Επιτροπή αποτελείται από 25 μέλη: Amartya Sen, Joseph Stiglitz, Mario Vargas Llosa,  Hauwa IbrahimEmily BellYochaï BenklerTeng BiaoNighat DadCan DündarPrimavera de FilippiMireille Delmas-MartyAbdou DioufFrancis FukuyamaUlrik HaagerupAnn Marie Lipinski,Adam MichnikEli PariserAntoine PetitNavi PillayMaria RessaMarina WalkerAidan White και Mihaïl Zygar.
Πηγή: RSF
Μετάφραση: Anemosnaftilos
Προοίμιο
Ο παγκόσμιος χώρος επικοινωνίας και πληροφόρησης είναι κοινό αγαθό της ανθρωπότητας και πρέπει να προστατεύεται ως τέτοιο. Η διαχείρισή του είναι ευθύνη ολόκληρης της ανθρωπότητας, μέσω δημοκρατικών θεσμών, με στόχο τη διευκόλυνση της πραγματικής επικοινωνίας μεταξύ ατόμων, πολιτισμών, λαών και εθνών, στην υπηρεσία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της πολιτικής συναίνεσης, της ειρήνης, της ζωής και του περιβάλλοντος.

Ο παγκόσμιος χώρος επικοινωνίας και πληροφόρησης πρέπει να εξυπηρετεί την …

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…