Περί Γάμου...

Δεν είμαι ούτε υπέρ ούτε κατά του γάμου. Από τη μια πλευρά, δε μου λέει απολύτως τίποτα η «επισημοποίηση» μιας ανθρώπινης σχέσης. Καμιά ληξιαρχική πράξη και κανένας «όρκος αιώνιας πίστης» δεν έχουν αποτρέψει ένα ζευγάρι από το να χωρίσει ακόμα και μία ημέρα μετά την έξοδό του από την εκκλησία ή το δημαρχείο. Οπως ακατανόητη εξακολουθεί να μου φαίνεται αυτή η εκτός ορίων σπατάλη χρημάτων που υπαγορεύεται από μια ολόκληρη «βιομηχανία», η οποία έχει εδώ και δεκαετίες στηθεί γύρω από τη γαμήλια τελετή. Μια σπατάλη η οποία στην καλύτερη περίπτωση σβήνει μαζί με τα πυροτεχνήματα και στη χειρότερη καταλήγει σε ένα κακόγουστο γλέντι επιπέδου «σκυλάδικου».
Από την άλλη, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί πως η ζωή είναι γεμάτη από συμβάσεις οι οποίες υπαγορεύονται από τις ανάγκες της κοινωνίας. Αρκεί αυτές οι ανάγκες να είναι πραγματικές και να μη γίνονται καταναγκασμοί και μάλιστα σε βάρος των πιο αδύναμων. Κάποτε, για παράδειγμα, αν μια γυναίκα δεν είχε δική της δουλειά ή δικά της περιουσιακά στοιχεία και χώριζε με το σύζυγό της, ήταν καταδικασμένη σε κοινωνική απομόνωση και πολλές φορές αντιμετώπιζε προβλήματα επιβίωσης. Ετσι ήταν αναγκασμένη να κάνει τα «στραβά μάτια», να δέχεται κάθε είδους εξευτελισμούς, ακόμη και κακοποιήσεις, προκειμένου να «σώσει» το γάμο της. Πράγμα που συνεχίζει δυστυχώς να συμβαίνει και στις μέρες μας, σε μικρότερο ευτυχώς βαθμό.
Ευτυχώς τα πράγματα, οι άνθρωποι, οι κοινωνίες αλλάζουν και μαζί τους αλλάζουν και οι νόμοι, οι οποίοι καθορίζουν τα της συμβίωσης δύο ανθρώπων και των παιδιών τους. Η κατάργηση του αδικήματος της μοιχείας, ο πολιτικός γάμος, η εξίσωση των δικαιωμάτων ανδρών και γυναικών, η απλοποίηση κληρονομικών θεμάτων, αλλά και η επίλυση προβλημάτων διατροφής και επιμέλειας των ανήλικων παιδιών... Εγιναν βήματα. Μένουν να γίνουν πολλά ακόμη, όπως η αναγνώριση της μονογονεϊκής οικογένειας, η θεσμοθέτηση δικαιωμάτων για τους ομοφυλόφιλους που συμβιώνουν, η γονεϊκή άδεια για τον πατέρα. Και βέβαια μαζί με τους νόμους θα πρέπει να αλλάξει και η νοοτροπία μας απέναντι στο γάμο και την οικογένεια. Ισως να πρέπει κάποτε να αποδεχτούμε αυτό που έχει εδώ και χρόνια αποδείξει η επιστήμη, ότι δηλαδή ο άνθρωπος, είτε άντρας είτε γυναίκα, δεν είναι μονογαμικό ζώον και ότι η άρνηση αυτής της πραγματικότητας μόνο σε υποκριτικές και άρα νοσηρές συμπεριφορές μπορεί να οδηγήσει.
Είναι, όμως, άλλο πράγμα η αλλαγή νοοτροπίας και ο εκσυγχρονισμός του δικαίου έτσι ώστε να συμβαδίζει με τις νέες ανάγκες και τις αξίες μια κοινωνίας και άλλο να προτείνεις τη μετάλλαξη του γάμου σε επιχειρηματική σχέση… επταετούς διάρκειας, λες και είναι σύμβαση έργου ή μισθωτήριο συμβόλαιο. Αυτό δηλαδή που πρότεινε πριν από λίγο καιρό η Γερμανίδα βουλευτής και υποψήφια για την ηγεσία της Χριστιανικής Κοινωνικής Ενωσης (CSU), κ. Γκαμπριέλε Πάουλι, για να εμφυσήσει -υποτίθεται- «νέα πνοή στο οικογενειακό δίκαιο».
Ο γάμος επταετούς διάρκειας είναι ίσως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα του πολιτισμού μας, που με την προβιά του εκσυγχρονισμού, του ορθολογισμού και της προόδου αλέθει στις μυλόπετρες της επιχειρηματικής λογικής ανθρώπους, συναισθήματα, αξίες, παραδόσεις, θεσμούς, σχέσεις. Τα πάντα!
Η βαθιά συντηρητική πρόταση της κ. Πάουλι ξεπερνάει κάθε όριο κυνικότητας.
Κάποιος θα πρέπει να πει σ’ αυτήν και τους ομοϊδεάτες της ότι οι σχέσεις των ανθρώπων δε στηρίζονται σε συμβόλαια και συμφωνητικά. Οι σχέσεις των ανθρώπων, κι αν ακόμη είναι κάστρα που χτίζονται στην άμμο, δεν μπορούν να έχουν προκαθορισμένη ημερομηνία λήξης.
Κάποιος θα πρέπει να πει στην κ. Πάουλι ότι, ακόμη κι αν ο γάμος είναι μια κοινωνική σύμβαση, δεν παύει ταυτόχρονα να είναι η ελεύθερη επιλογή δύο ανθρώπων που τους ενώνει η αγάπη ή έστω η ψευδαίσθηση της αγάπης ή ακόμη και η ψευδαίσθηση της αιωνιότητας, του «για πάντα μαζί».
Κάποιος θα πρέπει επίσης να πει στην κ. Πάουλι ότι ακόμη και μέσα σε τούτη την εποχή της εξαθλίωσης και της παρακμής δεν έχουν γίνει όλα λογιστικές πράξεις, ότι οι σχέσεις μας δεν είναι γιαούρτι που, άμα ξινίσει, το πετάς. Οτι μέσα στο γάμο «παίζονται» πολλά περισσότερα από την οικονομική συναλλαγή. Γεννιούνται παιδιά, γεννιέται το αίσθημα της αλληλεγγύης, του αλτρουισμού, της δημιουργικότητας, των κοινών ονείρων και σχεδίων, του κοινού μέλλοντος. Μέσα στο γάμο «παίζεται» το μεγάλο στοίχημα μιας αξίας που την έχουμε ξεχάσει: της διάρκειας, εκεί όπου η αγάπη συμπληρώνει τα κενά που αφήνει φεύγοντας ο έρωτας και ανατροφοδοτεί τη συμβίωση.
Χίλιες φορές ένας γάμος που διαλύεται, γιατί αλλάξαμε, γιατί χωρίζουν οι δρόμοι μας, γιατί κάποτε κάναμε ένα υπέροχο λάθος, επειδή ερωτευτήκαμε έναν άλλον άνθρωπο, παρά ένας γάμος που τελειώνει επειδή έληξε το συμβόλαιο που υπογράψαμε πριν επτά χρόνια!


Σχόλια