Οι ζωές των άλλων... και των δικών μου...

Συνέρχομαι αργά αλλά σταθερά ακολουθώντας τον παλιό, καλό κανόνα των φυλακισμένων: «τρώγε το φαΐ σου, αγάπα το κελί σου, διάβαζε πολύ». Εχοντας καλό αίμα, ταχείας πήξεως , όπως λένε, κλείνουν γρήγορα οι ουλές με δύο μόλις αλλαγές επιδέσμων. Σιχαίνομαι του επιδέσμους, τις γάζες και τα λευκοπλάστ. Από την άλλη, λατρεύω τα μανταρίνια και τα λεμόνια. Η πενικιλίνη βοηθάει στην επούλωση αλλά έχει παρενέργειες. Ευτυχώς τελειώνουν τα χάπια. Και πάνω που έχω σηκωθεί κανονικά στα δύο μου πόδια έρχεται κι άλλο στραπάτσο. Παππούς και γιαγιά έχουν πάρει τον μικρό μου γιο να πάνε σε ένα τραπέζι. Κάποια στιγμή ο μικρός ζητάει να βγει έξω από την ταβέρνα. Ο παππούς του βάζει το μπουφάν και βγαίνουν μαζί να πάρουν αέρα. Λίγα λεπτά μετά ο Τασούλης γυρίζει με κλάματα μέσα στην ταβέρνα λέγοντας ότι «ο παππούς έπεσε κάτω και δεν μου μιλάει». Πρώτες βοήθειες, ασθενοφόρα, με παίρνουν τηλέφωνο στο χωριό, η κατάσταση είναι ανησυχητική. Είναι αργά και είμαι αποκλεισμένος με τον μεγάλο μου γιο που ήδη λαγοκοιμάται στον καναπέ, από την καταιγίδα. Κανονίζουμε ο μικρός να πάει να κοιμηθεί στους θείους του. Ο πεθερός μου πάει στο νοσοκομείο. Εξετάσεις, οροί. Τρελαίνομαι. Αισθάνομαι καθηλωμένος, είμαι ανήμπορος να κάνω οτιδήποτε άλλο από το κάθομαι δίπλα στα τηλέφωνα. Ανησυχώ για εκείνον, ανησυχώ για τον μικρό που θα βρεθεί σε ξένο περιβάλλον, ανησυχώ για τον μεγάλο που με κοιτάζει με κάτι μάτια σαν πιατάκια του καφέ. Ευτυχώς οι πρώτες εξετάσεις είναι αρνητικές, ούτε εγκεφαλικό ούτε έμφραγμα. Όλα υπό έλεγχο. Ηρεμώ λίγο. Ο μεγάλος κοιμάται κι εγώ βάζω τις «Ζωές των Αλλων». Το βλέπω με διαλλείματα. Το πρωί με ξυπνάει ο μικρός, έχουν γυρίσει. Όλα καλά! Αυτός ο χειμώνας έχει μπει με έναν γαμημένο τρόπο… Για να δούμε που το πάει…

Σχόλια

  1. Ρε φίλε, ξέρω ότι δεν τα πας άλλωστε ούτε και εγώ, αλλά σκέφτηκες να κάνεις κανα ευχέλαιο;
    Το ένα πάνω στο άλλο ρε.
    Περαστικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου