Επιστολή προς Σκοτεινό Αγγελο

Αγαπητέ Αγγελε

Σου γράφω προσωπικά για τρεις λόγους:

- γιατί μιλήσαμε τηλεφωνικά λίγη ώρα πριν ξεκινήσει αυτό που θα σου διηγηθώ…

- γιατί ξέρω ότι θα κατανοήσεις κι αυτά που δεν θα γράψω…

- γιατί ένιωσα μια επιθυμία να ασκηθώ στο επιστολικό ύφος που πάντοτε με συγκινούσε…

http://www.hypermoderne.com/html/figure/giotto_joachim_anne300.jpg

Για κάμποση ώρα αφού κλείσαμε το τηλέφωνο παρέμεινα στο πεζοδρόμιο της Εθνικής Αμύνης, έξω από το βιβλιοπωλείο «Σαιξπηρικόν» απολαμβάνοντας το κρύο. Το αγαπώ πολύ αυτό το σημείο της πόλης. Δυο βήματα παρακάτω ήταν το καφενείο που με έφερνε βόλτα ο παππούς μου, Τώρα, στη θέση του είναι το υπαίθριο γκαράζ, έχει απομείνει όμως το περίπτερο που αγόρασα το πρώτο μου Μίκυ Μάους. Πήγα προς τα εκεί. Χάζεψα τα περιοδικά, πήρα καραμέλες πορτοκάλι κι ένα ακόμη πακέτο τσιγάρα και γύρισα ξανά μπροστά στο βιβλιοπωλείο να περιμένω τον Θανάση. Το βλέμμα που έπεσε στην «Πανικόβλητη Πόλη - Tο εδώ αρχίζει αλλού» του Πολ Βιριλιό. Κόλλησα. Το αγόρασα και άρχισα να το διαβάζω επι τόπου:

[…]

H KOΣMOΠOΛIΣ είναι ο τόπος ανάδυσης της πολιτικής αλλά και της στρατηγικής, καθώς γεωπολιτική και γεωστρατηγική συγχέονται στα τείχη, στους πύργους, στο οδικό της δίκτυο.

[…]

Ο Θανάσης έρχεται φουριόζος με τσάντες και τσαντάκια. Αναγνωριζόμαστε. Αγκαλιαζόμαστε. Μου λέει ότι με περίμενε «απελπιστικά μεγαλύτερο». Το παθαίνουν αυτό οι 37άρηδες όταν συναντούν έναν 44άρη. Είναι στη φάση που ακόμη περιμένουν να δουν τον θείο τους ή κάποιον ανάλογης ηλικίας. Είναι η πρώτη φορά που συναντιόμαστε πρόσωπο με πρόσωπο και όμως… Μπαίνουμε μέσα στο βιβλιοπωλείο. Πιάνουμε αμέσως μια κουβέντα που είναι λες και να είχε διακοπεί από την προηγούμενη. Μου φαίνεται παράξενο. Ή μάλλον όχι, δεν μου φαίνεται καθόλου παράξενο. Τα υπόλοιπα τα ξέρουμε γιατί θα έπρεπε να αρχίσουμε να μιλάμε από το «Αλφα» και το «Βήτα». Το «τρέξαμε». Μιλάμε για τις διαλέξεις, την Αναγέννηση, τον Δημητριάδη, τη Ρούλα Πατεράκη, την παράσταση της «Ανάθεσης», το πόσο σκόρπιοι είμαστε. «Να γιατί έχεις μπλογκ!». «Επειδή είμαι σκόρπιος!». «Να! Το ξέρεις!». «Εμ δεν το ξέρω; Η Πατεράκη λοιπόν…». Κάπως, για να καταλάβεις, σαν να μιλάς με τον Όνειρο όπου αναγκάζεις το μυαλό σου να δουλεύει με διπλάσιες και τριπλάσιες στροφές απ’ ότι όταν μιλάς με έναν κανονικό άνθρωπο και που και πάλι σκύβεις να μαζέψεις λέξεις και ιδέες και τίτλους από ταινίες και online-games για να τα κολλήσεις στο ψηφιδωτό κι όσο μαζεύεις τόσο πέφτουν κι άλλα από εσένα κι από εκείνους… Εξουθενωτικό για την αργόστροφη εποχή μας! Και λυτρωτικό μαζί! Σαν να μπαίνεις στο τρενάκι του τρόμου…

Υστερα πιάσαμε να τοποθετούμε τις καρέκλες αλλά μας πρόλαβε ο ιδιοκτήτης του βιβλιοπωλείου ο Γιώργος ο Αλισάνογλου ένας άνθρωπος που λες και μόλις να βγήκε από τα γυρίσματα κάποιας ταινίας του Τιμ Μπάρτον. Ναιιιι! Ενας Τιμ Μπάρτον θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ο οικοδεσπότης που θα διοργάνωνε σεμινάρια για την Αναγέννηση. Η «καλησπέρα» του Τιμ-Γιώργου δίνει γρήγορα τη θέση της στην προβληματική για τον Μάκβεθ και την τελευταία μετάφρασή του από την Δ. Δημητριάδη η οποία εκδόθηκε πρόσφατα από το «Σαιξπηρικόν»!

(Αγκυρα!) Και είναι μια Δευτέρα του Νοεμβρίου στη Θεσσαλονίκη… (Αν δεν ρίξω άγκυρα στο χρόνο την έχω βάψει, δεν θα με ξαναβρεί κανείς! Θα χαθώ με τον Βιριλιό στο χέρι!)

Μ’ αυτά και με εκείνα ο κόσμος άρχισε να μαζεύεται. Είναι το τρίτο σεμινάριο του πρώτου κύκλου που έχει τον γενικό τίτλο «Ιταλική Αναγέννηση: η επανάκτηση του σώματος». Το πρώτο ήταν για την ανακάλυψη του σώματος: και τον Φραγκίσκο της Ασίζης, το δεύτερο για τον Τζιότο ντι Μποντόνε και τις οι ορμές του σώματος και τούτο εδώ για τον Ντάντε Αλιγκιέρι και τους όρους της ανθρωπινότητας. Ο Θανάσης με προετοιμάζει λίγο μιλώντας μου για τα δύο προηγούμενα σεμινάρια και με πανικοβάλλει δείχνοντάς μου τις σημειώσεις και το κόρπους. Δύο τεράστια συγγράμματα σελιδοποιημένα και δεμένα από τον ίδιο… Είναι αυτά που δίνει σε όλους όσους συμμετέχουν. Τώρα αρχίζω να συνειδητοποιώ τι δουλειά έχει ρίξει αυτός ο άνθρωπος. Εφτά διδακτορικά παίρνεις με τις μισές σελίδες! Κι εκείνος τα μοιράζει, έτσι, μέσα σε ένα βιβλιοπωλείο γωνία Εθνικής Αμύνης και Τσιμισκή!

http://content.answers.com/main/content/wp/en/thumb/3/3c/300px-Receiving_stigmata.jpg

Καταλαβαίνεις τι λέμε τώρα;

Κάθομαι στο τέλος τέλος κοντά στην πόρτα ως ο κακός μαθητής που θέλει να ξέρει ότι οποιαδήποτε στιγμή μπορεί να πεταχτεί έξω για κανένα τσιγάρο.

Σε λίγο έρχεται και ο Δημήτρης ο Δημητριάδης… Κάθεται διακριτικά σε μία γωνία…

Και το ταξίδι ξεκινάει…

Αγιος Φραγκίσκος, Τζιότο και Ντάντε. Τρία πρόσωπα, τρεις παρεκτροπές και ιδού η Αναγέννηση. Και ιδού η γέννηση της Ευρώπης! Όλα, καλά και στραβά, ξεκινούν εκεί, γύρω στο 1300… Από έναν «βλαμμένο» καλόγερο που αγκάλιαζε λεπρούς, έναν βοσκό που ζωγράφιζε τα πρόβατά του στα βράχια κι έναν καψούρη αριστοκράτη που αποφάσισε να γράψει ΤΑ ΠΑΝΤΑ σε 13.5 χιλιάδες στίχους.

Αν ο Τριαρίδης μπορεί αυτά να τα πει απνευστί μέσα σε δύο ώρες, εγώ χρειάζομαι δύο κιλά ρακί κι ένα μπουκάλι αψέντι για να σου κάνω μια περίληψη! Και αν!

Λοιπόν, Αγγελε

Αύριο το βράδυ είναι το τέταρτο σεμινάριο: Σάντρο Μποτιτσέλι: η αναγέννηση της σάρκας. Μην κάνεις καμιά μαλακία και το χάσεις!

Μην την χάσουμε ΑΥΤΗ τη Φλωρεντ…τη Θεσσαλονίκη, φίλε! Είναι δίπλα μας! Είναι δίπλα στην καφρίλα… Είναι μέσα στην Πανικόβλητη Πόλη μας!

Και όσοι άλλοι με διαβάζετε, με εκτιμάτε έστω και ελάχιστα, ελάτε! Είναι ωραία αυτή η αίσθηση της παγωνιάς όταν βγαίνεις και πάλι γύρω στις εννιά, στο δρόμο! Γιατί είναι αληθινή παγωνιά… Από αυτές που σε κρατούν ζεστό εκεί μέσα!

Τι ένδοξη βραδιά!

Σαν Αναγέννηση…

Φιλικά

Ανεμος

http://www3.iath.virginia.edu/dante/dante_r1_c1.gif

Σχόλια

  1. Aγαπητέ Ανεμε

    Το τηλεφώνημά σου με βρήκε ακριβώς τη στιγμή που θαύμαζα τη βουβή μας πόλη. Μπροστά στο αλατίνη κατηφόριζα ανάποδα την ανθέων και σκεφτόμουν τι να έχει συμβεί
    και αυτή η πόλη έχει πιά σχεδόν πεθάνει παράλυτη και μόνη. Τότε χτύπησε το τηλέφωνο και κακώς που δεν τσακίστηκα να έρθω. Ο θανάσης τριαρίδης -αυτός ο υπέροχος νομάδας-
    που έχει βάλει ολόκληρα βιβλία on line, που τον φαντάζομαι όπως στο thank you for smoking -να γράφει και να περιμένει να χτυπήσει το τηλέφωνο- ευτυχώς για εμάς είναι σε αυτή την πόλη.

    Νομίζω ότι έχει φτάσει πια η ώρα για να χορέψουμε με τους μαχαιρόδοντες γύρω από τη φωτιά. Εγώ, εσύ και ο Θανάσης.

    Με εκτίμηση

    Άγγελος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μόνο μην κατουρήσουμε πάλι το σκύλο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου