Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

«Ρε συ, πόσοι ήταν οι νεκροί του Πολυτεχνείου;».

...

«Ξέρω γω; Εκατό; Διακόσιοι;».

«Oχι ρε, πολλούς λες».

«Δέκα;».

«Μόνο;».

«Λίγους λες…».

«Είκοσι; Δεν ξέρω. Πόσοι ήταν τελικά, ξέρει κανείς;»

Κρυφάκουγα τη συζήτηση στο λεωφορείο. Ησαν, δεν ήσαν 20 χρονών, φοιτητές, λίγο φρικιά, λίγο «έμο», λίγο της ΔΑΠ, λίγο της ΠΣΚ, με άλλα λόγια εντελώς κανονικά παιδιά των 00s. Συνέχισαν να κουβεντιάζουν κατεβαίνοντας στην «επόμενη στάση -next stop- 424 Γενικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο Εψιλον Ενα» αφήνοντάς με με εκείνο το αιωρούμενο: «…Τελικά ξέρει κανείς;».

Οχι, δεν ξέρει!

Επίσημα είπαν ότι οι νεκροί εκείνων των ημερών έφτασαν τους 18 με 22. Το πόρισμα που συνέταξε τον Οκτώβριο του 1974 ο τότε εισαγγελέας Τσεβάς μιλάει για ακόμη 16 νεκρούς, εκ των οποίων μόνο ένας αναγνωρίστηκε από συγγενείς του. Το Εθνικό Ιδρυμα Ερευνών καταλήγει σε 23 νεκρούς, η ταυτότητα των οποίων αναγνωρίστηκε, και άλλους 16 «αγνώστους».

Μου φαίνεται τρομερό, 34 χρόνια μετά να μην ξέρουμε πόσοι ήταν οι νεκροί του Πολυτεχνείου. Μου φαίνεται τρομερό που τουλάχιστον 16 τους παραχώσαμε σε κάποιον ομαδικό τάφο και ποτέ δεν μάθαμε ποιοι είναι. Τόσο τρομερό, που δεν πιστεύω ότι αυτή η άγνοια δικαιολογείται από την έλλειψη στοιχείων, από απλή ολιγωρία ή αδιαφορία των ερευνητών της περιόδου εκείνης.

Αντίθετα, μια ολόκληρη γενιά -η γενιά μου- «συνωμότησε» έτσι ώστε να μη δοθεί ποτέ οριστική απάντηση για το τι συνέβη τότε. Κι από αυτήν τη γενιά μια «Πέμπτη Φάλαγγα» ανέλαβε τη βρόμικη δουλειά άλλοτε ως νεκροθάφτης και άλλοτε ως «face controller». Τα «επίσημα όργανα» αυτής της «Πέμπτης Φάλαγγας», τα περιοδικά lifestyle που έκαναν την εμφάνισή τους τη δεκαετία του ’80, κατάφεραν ανάμεσα στ’ άλλα να παρουσιάσουν το Πολυτεχνείο ως ένα ιδιωτικό κολλέγιο που προετοίμαζε τους αυριανούς επωνύμους. Οσοι δε χωρούσαν στους πολιτικούς και κοινωνικούς τους σχεδιασμούς για τις επόμενες δεκαετίες συνελήφθησαν από τη «fashion police» και δικάστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες, οι οποίες κατέληξαν σε ετυμηγορίες-editorial: «Ταγάρια! Καταδικάζεστε να παραμείνετε ισοβίως ανώνυμοι!» (Ηταν τα ίδια editorial της lifestyle βαρβατίλας τα οποία διατράνωναν πως «οι γυναίκες είναι σαν τα γραμματόσημα· όσο τις φτύνεις, τόσο κολλάνε» διαπλάθοντας τους νεότερους αναγνώστες τους με αρχές και αξίες ανάλογες του δικού τους ήθους!).

Τι να σου κάνουν τα «μεγάλα σχολεία» της ΚΝΕ και του «Ρήγα Φεραίου», αν δεν είχες κι ένα μεταπτυχιακό από το «ΚΛΙΚ» κι από το «Cosmopolitan»; Ούτε για σερβιτόρο στο «Mamaka’s» δε θα σ' έπαιρναν, ούτε για παρκαδόρο στα «Mamounia». Ασε που θα φορούσες το Αρμάνι σαν αμπέχονο και θα κρεμούσες την LV σαν στρατιωτικό σακίδιο. Κι ύστερα, από πού θα μάθαινες να πίνεις mojito; Από τις εκδόσεις «Θεμέλιο» ή τη «Σύγχρονη Εποχή»;

Ετσι στρώθηκαν οι δρόμοι (που είχε πρώτος ανοίξει ο Νίκος Μαστοράκης μέσα στη Χούντα) για τα τηλεοπτικά σόου, το εγχώριο star system της συμφοράς, τους κάθε είδους «εκσυγχρονισμούς», τα καταναλωτικά δάνεια και τα Χρηματιστήρια κι από δίπλα οι παράδρομοι της κόκας και του «μαύρου» χρήματος, τα παραδικαστικά κυκλώματα, οι συμμορίες των Βαβύληδων και των Γιοσάκηδων.

Ετσι στήθηκε ένα τρελό ραβαΐσι «καλλιτεχνών», μεγαλοδημοσιογράφων, μεγαλοδικηγόρων, παιδιών καλών οικογενειών (που είχαν κάνει ένα πέρασμα από την οδό Στουρνάρη το βράδυ της 16ης προς 17η Νοεμβρίου και που αργότερα έγιναν υπουργοί, στελέχη, επιχειρηματίες), εμπόρων όπλων και ναρκωτικών, μεγαλοπαραγόντων του ποδοσφαίρου. Ολοι μαζί τρελή παρέα στη Μύκονο, στην Αράχοβα, στο Πήλιο, στο Κολωνάκι…

Κι έτσι, πατώντας πάνω σε πτώματα επί 34 ολόκληρα χρόνια, έζησαν αυτοί καλά κι εμείς, η «της Μεταπολίτευσης χαμένη γενιά», καλύτερα!

34 χρόνια από ΤΟΤΕ μπορεί να μην καταφέραμε σπουδαία πράγματα για την Παιδεία και την Ελευθερία, το Ψωμί μας όμως -μα πουλώντας το οικοπεδάκι του μπαμπά, μα με στεγαστικά δάνεια, μα σέρνοντας και γλείφοντας- το εξασφαλίσαμε και με το παραπάνω. Για τα υπόλοιπα, ασφαλιστικά, εθνικά, περιβαλλοντολογικά, θέματα υγείας και εκπαίδευσης; Ε, ας κάνουν και τίποτα οι επόμενες γενιές! Ολα η δική μας θα τα κάνει;

Οσο για το αν ξέρει κανείς πόσοι ήταν οι νεκροί εκείνη τη νύχτα, η απάντηση είναι τούτη: κανείς δε ΘΕΛΕΙ να ξέρει. Γιατί μπορεί να βρεθεί κανένας περίεργος πιτσιρικάς και να τον ρωτήσει «Μα καλά, εσύ, που λες ότι ήσουν εκεί, δεν είδες τίποτα; Δεν είδες τα αζήτητα πτώματα;»…



(Σημείωμα της Κυριακής 18/11/2007)



...

Present Time - Old Boy


Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Περί Σαββόπουλου, προσωπικά...

Αχός βαρύς ακούγεται, πολλά τουφέκια πέφτουν για τη συναυλία του ΣΚΑΪ με τη συμμετοχή του Διονύση Σαββόπουλου...
Οχτώ χωριών χωριάτες γίναμε πάλι οι υπέρ της συναυλίας, οι κατά του ΣΚΑΪ, οι υπερασπιστές του Σαββόπουλου, οι αποκαθηλωτές του Σαββόπουλου και όλοι οι ενδιάμεσοι συνδυασμοί...
Κάποιοι εκφράζουν την άποψή τους κόσμια, κάποιοι άκομψα και κάποιοι άλλοι τους μαλώνουν και τους δείχνουν το δρόμο το σωστό...
Γεμίζουν τα ψηφιακά ντουβάρια με αναλύσεις, σιχτιρίσματα, ύμνους, αναθέματα...

Μεγάλωσα με τον Σαββόπουλο. Πιο σωστά, μεγάλωσα με τα τραγούδια του, να είναι καλά ο θείος μου ο Πλάτωνας που μου έδωσε μία κασέτα του εν μέσω χούντας... 

Προέφηβος τότε, τον τοποθέτησα στην μικρή μου "Κιβωτό" δίπλα στον Ιούλιο Βερν, στον Καραγκιόζη, στις ελληνικές ταινίες με την Καρέζη και τον Αλεξανδράκη, Σάββατο βράδυ στην ΕΙΡΤ, στη μυρουδιά του καφέ και της "Ολντ Σπάις", στο "Ομπλαντί Ομπλαντά" των Μπίτλς, στη "Φαντασία" του Ντίσνεϊ...

Είναι η Κιβωτός που κουβαλ…

Ο Αρχιδάμπουρας

(Εκδοση Β’, αναθεωρημένη και επιμελημένη εκ νέου. Η έρευνα συνεχίζεται!)Στο χώρο της πολιτικής και όχι μόνο, υπάρχει εκείνο το είδος ανθρώπου που θεωρεί ότι έχει μεγάλα, στον υπερθετικό βαθμό, αρχίδια. Ο επονομαζόμενος και Αρχιδάμπουρας. Ο Αρχιδάμπουρας επαίρεται και καμαρώνει για τα πλούσια ελέη που του χάρισε η μητέρα φύση -παρά το επιπλέον βάρος και ενδεχομένως την ορμονική διαταραχή που αυτά συνεπάγονται. Βεβαίως αυτή η αίσθηση, της μεγαλο-ορχίας είναι κατά κανόνα υποκειμενική. Συχνά επίσης τη συνοδεύει, ως ασύνειδος μηχανισμός «νομιμοποίησης», μια εμφανής τάση επιδειξιμανίας: «Τα έχω μεγάλα και στα δείχνω να τα θαυμάσεις». Είναι περιττό ίσως να πούμε οτι πραγματική μεγαλο-ορχία (γνωστή και ως ελεφαντίαση ή λεμφική φιλαρίαση) συνιστά πρόβλημα όπως άλλωστε και ο πριαπισμός ένα είδος διαρκούς στύσης από την οποία έπασχε και ο ιδρυτής της παράταξης στην οποία ανήκει και επίκαιρος, εδώ και μήνες, «αρχιδάμπουρας». (Παρενθετικά να πούμε ότι ο ιδρυτής ουδέποτε πρόβαλε δημοσίως το πρόβλημ…