Μια ξεχασμένη, πράσινη πολαρόιντ...

Βράδυ Οκτωβρίου του 1981. Ραντεβού στο Σύνταγμα. Δεν χρειάζεται καν να ακούσουμε τα πρώτα αποτελέσματα από τον Χούντα στην ΕΡΤ. Εχουμε ήδη βγει στους δρόμους. Το ξέρουμε. Ολη η Ελλάδα το ξέρει μέρες, μήνες πριν. Το ραντεβού έχει κλειστεί. Ο πατέρας μου με χαιρετά με μια χαμογελαστή ανησυχία. Μπαμπά, πάω. Να πας, να προσέχεις, μην αργήσετε. Συναντιόμαστε όλοι λίγο πριν τα λουλουδάδικα στη Βασιλίσσης Σοφίας. Είμαστε εγώ, η Βάσω, ο Φόγκαν, η Κίτσα, ο Γρηγόρης ο Ψαριανός, τα αδέλφια Δασκαλοθανάση, ο Τζίμης ο Πανούσης, η Νικολέτα, η («κι εγώ σου λέω») Στέλλα, ο Σταμάτης, ο Γιώργος (αδέλφια, καπετάνιοι του εμπορικού ναυτικού), ο Νίκος κι άλλοι πολλοί φίλοι από τα γυμνάσια Χολαργού, Παπάγου, Αμπελοκήπων, Ζωγράφου. Μια παρέα που κανείς μας δεν είχε ψηφίσει ΠΑΣΟΚ. Μια Ταξιαρχία μουσικών, κομμουνιστών, αναρχικών και ροκάδων. Μια Ταξιαρχία που την ένωνε η γειτονιά, έρωτας, η μπάλα, η μουσική. Τόσο κόσμο δεν είχα ξαναδεί ποτέ. Ούτε στις πορείες για το Πολυτεχνείο ούτε στα στάδια που γέμιζε ο Μίκης ούτε στα φεστιβάλ της ΚΝΕ. Πλημμύριζε με κόσμο η πλατεία Συντάγματος. Όταν φτάσαμε εκεί μόλις κατέρρεε ένα γιγαντιαίο πανό της Ν.Δ που μέχρι πριν λίγο κάλυπτε την πρόσοψη του King George. Δεκάδες διαδηλωτές της νίκης είχαν σκαρφαλώσει στις σκαλωσιές και το είχαν ξηλώσει. Μια ολόκληρη εποχή είχε ξηλωθεί και ερχόταν μια νέα. «Στην Αθήνα μες στο κέντρο φύτρωνε καινούργιο δέντρο»… Μείναμε εκεί ως τα ξημερώματα. Μέχρι που πια δεν μας κρατούσαν τα πόδια μας. Αποκάναμε. Νυστάξαμε. Σκορπίσαμε. Γύρισα μόνος στο σπίτι. Ο πατέρας μου ήδη ντυνόταν να πάει στη δουλειά. Αντε ξάπλωσε, μου είπε. Το κοίταξα. Νικήσαμε μπαμπά, μη φοβάσαι τίποτα τώρα. Κούνησε το κεφάλι χαμογελαστός. Με εκείνη τη χαμογελαστή ανησυχία…

Πέρασαν 26 χρόνια από τότε κι έχω την ηλικία που είχε τότε ο πατέρας μου όμως δεν μπορώ να χαμογελάσω…

26 χρόνια μετά τι έχει απομείνει από εκείνη την παρέα που κατέβαινε στο Σύνταγμα για το «ραντεβού της με την Ιστορία»;

Ο Τζίμης κάνει ότι έκανε και τότε μαζί με τους Δασκαλοθανάσηδες, ο Γρηγόρης έγινε φέτος βουλευτής, η Κίτσα δουλεύει σε μεγάλη δισκογραφική, ο Φόγκαν έχει χαθεί κάπου μεταξύ Χολαργού και Τορόντο, η Νικολέτα δεν ξέρω αλλά ελπίζω να μην την χάλασε ο χρόνος, η Στέλλα έγινε το γνωστό τραγούδι, η Βάσω δεν ξέρω, εγώ κάνω ότι ξέρω…

(Εφυγα για Αμερική αναζητώντας, υποτίθεται, τον Κάρλος Καστανέντα και βρέθηκα Χαλκιδική, ευτυχώς ζωντανός, με τζάκι και οικογένεια την οποία και ταλαιπωρώ σχεδόν καθημερινά… Αλλοι πάλι λένε άλλα για μένα. Ισως ξέρουν καλύτερα!)

Σήμερα πάντως το γλέντησα σε ένα μνημόσυνο. Νομίζω ότι είχα καιρό να πιω τόσο κονιάκ και κρασί! Εκανε και κρύο…

Σχόλια

  1. Καλησπέρα.Είναι καιρός να αφήσουμε τα μνημόσυνα.Όσο τον τιμήσαμε τον τιμήσαμε τον μακαρίτη.Εξάλλου αν ήταν εδώ το ίδιο θα έλεγε...ότι βαρέθηκε το λιβάνι...Ίσως θέλει να ξαναμυρίσει διαδηλώσεις νίκες και ήττες.Ίσως θα ήθελε να ξαναμυρίσει αγιόκλιμα.
    Τα σέβη μου στο σπουδαίο μπλογκ σου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Βρήκες τελικά τον Carlos και τον Don Juan?απορία κάποιου που δεν τολμησε να κάνει το ίδιο ταξίδι, ίσως καλύτερα, ίσως κακώς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Νομίζω ότι θα πρέπει να μείνω με την απορία γιά κάποιο ανεξήγητο λόγο. ίσως γιατί σε αυτές τις περιπτώσεις το ταξίδι είναι που αξίζει;

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου