Ατακτες σκέψεις περί ανέμων, υδάτων και (μάλλον άσχετων) πιολέ…


Δεν είμαι πλέον βέβαιος εάν η ζωή, η ιστορία, οι εποχές κάνουν κύκλους. Κάποτε είχα ενστερνιστεί την ιδέα. Με βόλευε. Απαντούσε σε πλείστα εκ των ερωτημάτων τα οποία κατά καιρούς μου έθετε εκείνος ο τύπος που κατοικεί στην τιμονιέρα πίσω από τα μάτια μου κρατώντας το κιάλι και τσεκάροντας, υποτίθεται, πυξίδες και εξάντες. Του έλεγα π.χ. «πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά μας θα είναι» κι εκείνος διέταζε «πρόσω ολοταχώς» ή του έλεγα «μην βιάζεσαι, θα κάνει τον κύκλο του ο καιρός και θα μας βρει από πίσω ο ούριος άνεμος» κι εκείνος έκοβε ταχύτητα να εξοικονομήσουμε κάρβουνο. Τέτοιες μαλακίες κάναμε πλεούμενο και καπετάνιος και βρεθήκαμε εκατοντάδες φορές πάνω σε ξέρες και υφάλους μέρα μεσημέρι και με μπουνάτσα. Μόνο στις μεγάλες φουρτούνες μου βγαίναν σε καλό οι φιλοσοφίες περί κυκλικότητας και τροχών που θα γυρίσουν για να χαρεί και ο μούτσος που υπέφερε πάντοτε από βαριάς μορφής μανιοκατάθλιψη.

Επρεπε να περάσουν 44 ολόκληρα καλοκαίρια για να καταλάβω πόσο μεγάλη ανοησία είναι το «ο καλός ο καπετάνιος, στη φουρτούνα φαίνεται». Είναι βέβαιο ότι εκατοντάδες χιλιάδες καπετάνιοι έχουν χαθεί από τότε που η πρώτη φελούκα βγήκε από το δέλτα του Νείλου στ’ ανοιχτά της Μεσογείου, από τότε που ο πρώτο Φοίνικας αποφάσισε να μπεί μέχρι τα μπούνια στο νερό κι ύστερα να σκαρφαλώσει στη μαούνα του, από τότε που ο πρώτος Ελληνας βύθισε το πρώτο κουπί στα νερά του Σαρωνικού, του Αργολικού ή όποιου κόλπου διάλεξε για να ξεκινήσει το μακρύ ταξίδι του στη θάλασσα, επειδή πίστεψαν το ως άνω αξίωμα, βουλιάζοντας στα ρηχά με μισό μποφόρ, με το πέλαγος να το κόβεις για γιαούρτη κι «έναν γέρο ήλιο να τους κλείνει πονηρά το μάτι».

Η ανοησία βασίστηκε στο ότι όλοι όσοι σώθηκαν στη φουρτούνα θεωρήθηκαν αυτομάτως «καλοί καπετάνιοι». Μερικοί ήσαν. Πολλοί όμως –μην πω οι περισσότεροι- ήσαν απλώς κωλόφαρδοι…

Γι αυτό, μπούρδες αγαπητέ μου Ζέπο!

Ο καλός ο καπετάνιος στη μπουνάτσα φαίνεται! Εκεί όπου κινδυνεύει ακόμη και από τα καβούρια!

(Νομίζω ότι αυτά όλα τα είχε αντιληφθεί και ο Μπ.Μπ. μόνο που έκανε εκείνο τον ανόητο συσχετισμό καρχαρία και ψύλλου και κανείς θαλασσινός δεν τον κατάλαβε. Μόνο ο Λέων ψυχανεμίστηκε κάτι τι πριν του ανοίξουν το κεφάλι με ένα πιολέ εκεί, στο μακρινό Μέχικο! Δηλαδή κάπως αργά!)


http://images.usatoday.com/news/_photos/2005/07/11/inside1-apmexicotrotskyicepick.jpg

Το πιολέ που λέγαμε...


(Δεμένα τα πλοία στα λιμάνια, πρόσκαιρη επιδείνωση του καιρού σε όλη τη χώρα)

Σχόλια

  1. Δε βαριέσαι... όπως λέει και ο ποιητής:
    Αυτός που είμαι συγχωρεί αυτόν που ήμουν...
    (Paul Celan)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου