La source des larmes


Τι με πειράζει στις απεικονίσεις της ερήμου ;
Το φώς, λέω, έτσι όπως πέφτει εκεί
ελεύθερη ουσία, χωρίς να το σταματάει
καμιά ιδέα.
Τα ζώα της, στερεή γνώση της επιβίωσης
και τ’ άστρα σε μιαν άλλη διάταξη
ασκοί σιωπής που πέφτοντας
μεταμορφώνουν την άμμο
σε ανεξίτηλη μοίρα.
Οι αρσενικοί της είναι άνθη σκουροπέταλα
τυλιγμένα στ’ άσπρα κι ακούν σε πνιχτά ονόματα·
θηλυκά όντα δεν έγιναν ποτέ
μονάχα ή ανεμοθύελλα.
Τα μάτια μπαίνουν στο κουκούλι της ζέστης
και στο εσωτερικό της σκέψης
λάμπει το τελευταίο νερό.
Εισχωρώ εκεί που γεννιέται η σκιά μου·
κάποιος στέκεται δροσερός.
Με αγγίζει αυτός ο απών
δάκρυα τρέχουν
η πηγή τους στο κέντρο μου ποτέ δε θα ‘ναι.


------------------------------------------------------


Ce qui me tracasse dans les images du désert ?
La lumière, je crois, telle que là-bas elle tombe
libre substance, que n’arrête
aucune idée.
Ses animaux solide savoir sur la survie
et les étoiles autrement disposées
outres de silence
qui en tombant métamorphosent le sable
en destinée indélébile.
Ses mâles sont des fleurs aux sombres pétales
enveloppées de blanc, aux noms étouffés,
il n’y a jamais eu d’êtres femelles,
sauf la tempête.
Les yeux rentrent sous le capuchon de la chaleur
et au-dedans de la pensée
brille l’eau ultime.
Je m’introduis là où mon ombre naît :
quelqu’un est là, tout frais.
Cet absent me touche
les larmes coulent
leur source en mon centre ? Jamais.


in Ωραία έρημος η σάρκα
in La chair, beau désert.

Της

Κατερίνας Αγγελάκη-Ρούκ

Traduction : Michel Volkovitch


Από το μπλογκ:poèmes de Katerina Anghelaki-Rooke

Σχόλια