Συνειρμός…


(σκέψεις και λέξεις αχτένιστες)

Τον Φεβρουάριο του 1973 ο Νίκος Κοεμτζής από το Αιγίνιο της Πιερίας, μικροκακοποιός με πολιτική δράση, σκοτώνει τρεις ανθρώπους και τραυματίζει άλλους έξι σε νυχτερινό κέντρο και λίγο αργότερα καταδικάζεται σε θάνατο. Η ποινή μετατρέπεται σε ισόβια δεσμά και τελικά αποφυλακίζεται -πλήρως μεταμελημένος, καθώς λέει- με βούλευμα 23 χρόνια αργότερα. Πέντε χρόνια μετά το φονικό , το 1978, ο Διονύσης Σαββόπουλος θα κάνει την ιστορία του Κοεμτζή τραγούδι στο δίσκο του «Ρεζέρβα»...

Γεννήθηκε σ' ένα λασπότοπο, κοντά στην Κατερίνη.
Σκιές με λάμπες θυέλλης που γλιστρούν στου Άδη το πανί.
Ο Νίκος ήταν ο πρωτότοκος, τον άλλον λέγαν Δημοσθένη...
Βουβός δεσμός, εικόνα παιδική, σε άλλο χρόνο αναφλεγμένη.

Ο Νίκος Κοεμτζής προερχόταν από αριστερή, αντιστασιακή οικογένεια και από τη δεκαετία του ’50 μέχρι και το ’73 βρισκόταν συνεχώς υπό παρακολούθηση.

Ο γέρος του είχε κρυψώνα το βουνό απ' το σαράντα πέντε
κι οι χωρικοί απ' τον φόβο των αρχών μακραίναν κι απ' τον γιο.
Κι αυτός τους έβλεπε στρωμένους στην δουλειά και μέσα του άναβε η μανία
του στριμωγμένου ανάμεσα στο πλήθος και την αστυνομία.

«Αγαπούσα τους ανθρώπους – κάποτε μου έγινε αφάνταστα δύσκολο να τους αγαπώ... από τότες που χτύπαγαν τον πατέρα μου, από μικρό παιδί, απόχτησα ένα μίσος κατά της αστυνομίας.

Την αστυνομία την εννοούσα σαν κράτος της Δεξιάς και την μισούσα. Την μισούσα και την σιχαινόμουνα όσο τίποτα στον κόσμο. Δεν έκλεψα ή δεν αδίκησα ποτέ μου έναν φτωχό ή έναν ιδεολόγο ή έναν ρέστο. Είχα αδυναμία στους αστυνομικούς! Όταν σε προδίδουν οι άνθρωποι αγαπάς αόριστα τον κόσμο. Είναι λιγότερο βασανιστικό αυτό».

Ώσπου μια μέρα χωρίς αποσκευή, τσουλώντας της τρύπας του την ρόδα
κυλάει απ' την Μακεδονία ως εδώ, κι ακόμα που θα βγει;
Θα φεύγει πάντα για το άστρο που δεν φτάνει καμιά αστυνομία,
για τους φυγάδες αυτός ο ουρανός είν' η παρανομία.

Ο Νίκος Κοεμτζής μπήκε για πρώτη φορά φυλακή το 1967-68, λόγω πολιτικής δράσης στη δικτατορία. 5 χρόνια μετά, το 1973 δολοφονεί τρεις ανθρώπους (ο,τι και να ήσαν αυτοί οι άνθρωποι…) για μια παραγγελιά…

Για εκείνον, όπως και για τούτον εδώ, τον 23χρονο γιο πολιτικού, δεν υπάρχουν απλές εξηγήσεις… Αντιθέτως, είναι εξαιρετικά απλό για κάποιους να τα φορτώνουν στον πατέρα, στον πολιτικό χώρο του πατέρα, σε οποιονδήποτε μπορεί να λαβωθεί από ό,τι έγινε… Η φασιστική έννοια της συλλογικής ευθύνης σε όλο της το μεγαλείο!

Το 'παν επίσης λαϊκοί ένα σωρό, στον συνεργάτη ενός εντύπου,
μα ο Μπιθικώτσης τον διώχνει και του λέει: «Πού να σου εξηγώ…»
Δεν είχε μάρτυρες εκτός τ' αφεντικό και τη νοικοκυρά του.
Οι δικηγόροι λέγαν ανώμαλη ψυχή, κοιτάξτε τα χαρτιά του.

Νίκο, χωριό συσκοτισμένο
Νίκο, ποιοι σ' έχουν κυκλωμένο;

Τώρα ο καθένας θα λάβει αυτό που του αναλογεί…

«…θα λάβει ότι του αξίζει
στους λαβυρίνθους του εφιάλτη οδηγημένοι, αιώνια, δίχως σωτηρία,
στην τακτική δουλεία του δικαστή, που δεν καταλαβαίνει».

Σε μια εποχή που ΟΛΟΙ έχουμε μετατραπεί σε ΔΙΚΑΣΤΕΣ!

(Ως το μόνο τρόπο που βρίσκουμε για να μην αισθανόμαστε ΕΝΟΧΟΙ!)

Κακά ξεμπερδέματα!

Σχόλια