Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η Σκηνή και η Δημοκρατία


Τον Λάκη Λαζόπουλο τον παρακολουθώ χρόνια, από τη «Λυσιστράτη» το ’86, ύστερο το «τι είδε ο Γιαπωνέζος», το ’87, στο ΑΘΗΝΑΙΟΝ και μετά στο «Καράβι», το 1990. Εκτοτε δεν τον έχω ξαναδεί στο θέατρο. Μόνο στην τηλεόραση. Και όχι φανατικά. Με κουράζει. Όπως με κουράζει γενικά η τηλεόραση αλλά και ειδικά όταν υποψιάζομαι πως κάποιος προσπαθεί να με χειραγωγήσει, να μου «περάσει» τις σκέψεις του από άμβωνος ή από την έδρα ή από τη σκηνή ή από την οθόνη. Δεν το αντέχω το υψωμένο δάχτυλο, μου έρχεται να το δαγκώσω, να πάρω ένα ψαλίδι να το κόψω σύρριζα. Ο Λάκης το κάνει συχνά. Του ξεφεύγει το δάχτυλο και σηκώνεται, σαν παλιός δημοδιδάσκαλος. Φυσικά και έχει την εξυπνάδα, αμέσως μετά, να το ανατρέψει. Να επιστρέψει στη σάτιρα, στο αστείο, στο εύρημα, στην ανατροπή. Όμως εκείνο το υψωμένο δάχτυλο, εμένα εδώ μου έχει κάτσει. Αντίθετα, μου αρέσει πολύ όταν γίνεται λυρικός, όταν το γυρίζει, πάλι λοξά, στην ποίηση της καθημερινότητας.

Χθες τον είδα σε μια από τις καλύτερες στιγμές του στο Αλ Τσαντίρι. Ηταν εξαιρετικός. Όμως παρά τα μέχρι δακρύων γέλια που του οφείλω, εκείνο που έμεινε από τη χθεσινή εκπομπή ήταν κάτι άλλο. Ηταν η αφορμή που μου έδωσε για το τι σημαίνει Σκηνή. Ο Λαζόπουλος είναι από τους λίγους στον κόσμο και ο μοναδικός στην Ελλάδα που χειρίζεται την τηλεόραση με όρους και τεχνικές θεατρικής σκηνής. Απευθύνεται στην κάμερα λες και είναι ένα ακόμη ζευγάρι μάτια ανάμεσα στα δεκάδες ζευγάρια μάτια του κοινού του. Φλερτάρει με την κάμερα όσο όμως φλερτάρει με τον κάθε θεατή ξεχωριστά. Τόσο όσο!

Αναρωτήθηκα πως το καταφέρνει. Κατάληξα στο ότι είναι απλό: η Σκηνή είναι Μία. Είναι η ίδια, είτε μιλάμε για τη σκηνή του Εθνικού είτε για τη σκηνή του Αμόρε, είτε η σκηνή της Επιδαύρου είτε η σκηνή του Δελφινάριου, είτε η σκηνή του Θεάτρου Τέχνης είτε το πάνελ του Τριανταφυλλόπουλου, της Δρούζας, του Μικρούτσικου. Κάποιοι ανεβαίνουν επάνω στο σανίδι και στέκονται απέναντι στο κοινό. Για να επικοινωνήσουν μαζί του. Για να πλάσουν μια νέα πραγματικότητα ή για να καθρεφτίσουν την ίδια την πραγματικότητα που υπάρχει «κάτω», για να δημιουργήσουν αντανακλάσεις ή να κάνουν μεγεθύνσεις πράξεων σπουδαίων ή λιγότερο σπουδαίων. Εκείνο που αλλάζει είναι το Εργο, η Πρόζα και βέβαια οι Ηθοποιοί. Η τεχνική δεν αλλάζει. Η Σκηνή υπαγορεύει τον τρόπο επικοινωνίας, την ουσία όμως την έχει (ή δεν την έχει) ο καθένας μέσα του. Το ξεχνάμε αυτό. Νομίζουμε ότι η τηλεόραση είναι κάτι άλλο. Ε, δεν είναι. Το ίδιο είναι. Ο θίασος έχει το μαύρο του χάλι. Όπως οι θίασοι του Δελφινάριου και ακόμη χειρότερα γιατί από το Δελφινάριο έχουν περάσει και σπουδαίου ηθοποιοί ( ο Μουστάκας, ο Κωνσταντίνου κ.ά.) και έχουν καταφέρει να επιζήσουν, τσουρουφλισμένοι, με πολλές αβαρίες αλλά ζωντανοί…

Και γιατί είναι σημαντικά όλα αυτά;

Διότι υπάρχει μια πολύ στενή σχέση ανάμεσα στη Σκηνή και τη Δημοκρατία. Ο Κορνήλιος Καστοριάδης έχει πει ότι η Δημοκρατία γεννήθηκε στη θεατρική Σκηνή της Αρχαίας Αθήνας. Και δεν έχει άδικο. Γι’ αυτό και η Σκηνή δέχεται τέτοια επίθεση από τους τηλεανθρώπους, διότι εκεί χτυπάει η καρδιά της Δημοκρατίας: η πραγματική σχέση του Κοινού με την Μνήμη, με την Αλήθεια, με την Γνώση, με το Συναίσθημα. Κι αυτό δεν τους βολεύει… Θέλουν τη Σκηνή για να κρύβουν και όχι για να φανερώνουν. Για να «αποκαλύπτουν» και όχι για να φωτίζουν. Για να θολώνουν το τοπίο και όχι για το ξεκαθαρίζουν.

Όμως η Σκηνή έχει τους δικούς της κανόνες. Αργά η γρήγορα τους ξερνά, τους καταπίνει… Όπως οι αρένες κατάπιαν τελικά τη Ρώμη και τους Αυτοκράτορές της… Όπως τα μεγάλα στάδια κατάπιαν τους Χιτλερικούς… Οι μεγάλες πλατείες τους Σταλινικούς και τα Πολίτμπιρο…

Η Σκηνή δεν συγχωρεί!

Χιλιάδες χρόνια αυτή η ιστορία…

Σχόλια

  1. Ο Λαζοπουλος ισως ειναι ο μοναδικος που κανει αντιπολιτευση στη κυβερνηση,αλλα και στην υπαρχουσα αντιπολιτευση....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Και επίσης από τους λίγους τηλεοπτικούς που αντιμετωπίζει το λά.ο.ς όπως του πρέπει!...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Πάντως να πω ότι το θέατρο γεννήθηκε από τις ίδιες ανάγκες ακι κοινωνικόπολιτικές συνθήκες πυο γέννησαν τη δημοκρατία. Οι δημοκρατικοί θεσμοί είναι παλαιότεροι αν και το θέατρο έδωσε άλλη πνοή και άλλη ώθηση -στην αθηναϊκή μόνο και όχι σε όλες τις πόλεις- δημοκρατία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Παγκόσμια Διακήρυξη για την Πληροφόρηση και τη Δημοκρατία

Η Διακήρυξη έγινε ομόφωνα δεκτή από την Information and Democracy Commission H Επιτροπή αποτελείται από 25 μέλη: Amartya Sen, Joseph Stiglitz, Mario Vargas Llosa,  Hauwa IbrahimEmily BellYochaï BenklerTeng BiaoNighat DadCan DündarPrimavera de FilippiMireille Delmas-MartyAbdou DioufFrancis FukuyamaUlrik HaagerupAnn Marie Lipinski,Adam MichnikEli PariserAntoine PetitNavi PillayMaria RessaMarina WalkerAidan White και Mihaïl Zygar.
Πηγή: RSF
Μετάφραση: Anemosnaftilos
Προοίμιο
Ο παγκόσμιος χώρος επικοινωνίας και πληροφόρησης είναι κοινό αγαθό της ανθρωπότητας και πρέπει να προστατεύεται ως τέτοιο. Η διαχείρισή του είναι ευθύνη ολόκληρης της ανθρωπότητας, μέσω δημοκρατικών θεσμών, με στόχο τη διευκόλυνση της πραγματικής επικοινωνίας μεταξύ ατόμων, πολιτισμών, λαών και εθνών, στην υπηρεσία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της πολιτικής συναίνεσης, της ειρήνης, της ζωής και του περιβάλλοντος.

Ο παγκόσμιος χώρος επικοινωνίας και πληροφόρησης πρέπει να εξυπηρετεί την …

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…