Υπέρ τόπου και χρόνου…


Ιωάννης

Γεώργιος

Χαράλαμπος

Δημήτριος

Ιωάννης

Θεόδωρος

Ανδρέας

Χαράλαμπος

Κωνσταντίνος

Γεώργιος

Γεώργιος

Τριαντάφυλλος

Κίμωνας

Προσκλητήριο…

Ασυναίσθητα σου έρχεται να ψιθυρίσεις: «Παρών… παρών… παρών…». Τα παιδιά στέκονται εκεί, με τα άσπρα πουκάμισα, τα σκούρα μπλε πουλόβερ και παντελόνια. Δεν ξέρω αν συνειδητοποιούν αυτό που συμβαίνει. Δεν έχει όμως και μεγάλη σημασία αυτό. Ακούν ονόματα γνώριμα. Ακούν ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥΣ ονόματα. Που ήσαν τα ονόματα των παππούδων τους. Που ήσαν τα ονόματα των παππούδων των παππούδων τους. Που ήσαν τα ονόματα… «Παρών!». «Παρών!». «Παρών!». «Παρούσα!». Στην «ενός λεπτού σιγή» σηκώνεις το κεφάλι προς τα επάνω. Ο ουρανός βαρύς, μολύβι. Υποψίες χειμώνα. Η θάλασσα έχει απομακρυνθεί. Ο χρόνος επιμηκύνεται, διαστέλλεται, σταματά. Ολα ασπρόμαυρα. Στοπ καρέ…

Η μνήμη. Παραδίδεται. Μεταγγίζεται υποδόρια. Διακρίνεις ένα σαφώς μεγαλύτερο ρίγος στα κορίτσια, στις μητέρες, ένα ελαφρύ τσίμπημα στις ηλικιωμένες. Τα αγόρια πιο εκτός τόπου και κυρίως εκτός χρόνου.

...

Ξανά κίνηση. Σε άλλο χρόνο…

Αν περνούσε ένα τρένο θα σκαρφάλωναν και πάλι πρόθυμα επάνω, σαν για να πάνε εκδρομή, αντροπαρέα. Σαν να πήγαιναν στο γήπεδο ή στο καφενείο για μπύρες. Τα κορίτσια θα τους ίσιωναν τους γιακάδες, θα τους ξεσκόνιζαν βιαστικά τον ώμο, θα τους ίσιωναν τον μπερέ. Ισα για να κλέψουν μερικά ακόμη δευτερόλεπτα αποχαιρετισμού. Για να χορτάσουν την μορφή τους που σε λίγο θα είναι απούσα. Ισως για πάντα απούσα και πάντως ποτέ ξανά η ίδια.

Κι εκείνη την ώρα –τόσο τους παίρνει, δεν έχουν την άνεση του χρόνου- εξοικειώνονται με τον θάνατο. Σέ γέννησα, σ' αγάπησα, φεύγεις τώρα... πεθαίνεις αύριο...

Κι εκείνα, από παιδιά του δημοτικού, ξαφνικά άντρες πως να συναισθανθούν την δική τους απουσία. Φεύγουν…

...

Μια σταγόνα, ύστερα μια άλλη, μία ακόμη.

Το λευκό παραμένει λευκό. Το μπλε επιστρέφει. Το κόκκινο κάνει την εμφάνισή του. Το πράσινο των δέντρων. Μονάχα ο ελαιώνας στο βάθος παραμένει γκρίζος…

Η επιστροφή από το «Παρών!» στο παρόν.

«Τα παιδιά… θα παγώσουν!».

Δεν έχουν ανάγκη. Παρ’ όλα αυτά πηγαίνω να τους φέρω τα μπουφάν τους.

«Οχι τώρα μπαμπά! Ο Εθνικός Υμνος!».

Πρόοο-σο-χήη!

...

Οχι δεν έχουμε τελειώσει ακόμη με την ιστορία! Ακόμη κι εκείνο το κινητό με το μπουζουκο-ring-tone το βουλώνει στα γρήγορα. Η βροχή αναβάλλεται… Μέχρι νεωτέρας… Κι όλα τ’ άλλα «να ‘χουμε, να λέμε!»

...

Χαίρε, ω χαίρε…

...

...

Δεν είμαι υπέρ των παρελάσεων…

Είμαι υπέρ του ρίγους των κοριτσιών…

Είμαι υπέρ της αθωότητας των αγοριών…

Δηλαδή…

Υπέρ της μνήμης που δεν φλυαρεί και δεν κομπάζει…

Στη μνήμη που παρελαύνει αγέρωχη και άνευ δηλώσεων, εντός μας!


28/10/07

...στους γιους μου! Στη μάνα τους!


...

Εντός τόπου και χρόνου επίσης:Επετειακό!

Σχόλια

  1. Αψογο, οι μνήμες είναι μνήμες και πρέπει να μείνουν ζωντανές. Ρωτάνε τα παιδιά και πρέπει να τα κοιτάμε ....στα μάτια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου