Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Χρυσαυγίτες χτύπησαν στην Πανεπιστημιούπολη

Δεν αργούν να πραγματοποιήσουν τις απειλές τους...

«Με μαχαίρι «απάντησαν» μέλη της Χρυσής Αυγής σε μεταπτυχιακό φοιτητή του Πανεπιστημίου της Αθήνας, ο οποίος διαμαρτυρήθηκε χθες το μεσημέρι βλέποντάς τους να γεμίζουν με εθνικιστικά συνθήματα τους τοίχους της Πανεπιστημιούπολης στου Ζωγράφου».

Τα μέλη της Χρυσής Αυγής, που επέβαιναν σε μοτοσυκλέτες, μπήκαν στην Πανεπιστημιούπολη και άρχισαν να γράφουν συνθήματα μίσους, εν όψει της 7ης Γιορτής Ελληνικής Νεολαίας- της εκδήλωσης που οργανώνουν το απόγευμα του Σαββάτου στο Άλσος Στρατού.


Το Νέο Ακροδεξιό Παρακράτος (εκτός από Blogs) έβγαλε και μαχαίρια.


Τι άλλο θα δούμε;


http://assets.in.gr/AssetService/Image.ashx?c=5358072&r=0&p=0&t=0&q=85&w=800&v=1



Είναι εντελώς τυχαίο οτι στις 10/16/2007 03:52:00 μμ μου έγραφε ο Λαϊκιστής:

«Μα το ωραίο είναι ότι τα Κουμμούνια δε θέλουν να τα κάνουν σαπούνια!!! Ο ΣΥΝ τους ενοχλεί για τους λόγους που ανέφερα. Ας πρόσεχαν κι ας μαζευτούν γιατί αλλιώς δε θα με παραξενέψουν βίαιες ενέργειες. Ξέρεις ο Έλληνας υπομένει πολλά. Κάποτε όμως παίρνει ανάποδες και τα κάνει λίμπα. Προσέξτε να μην κάνουν λίμπα το δικό σας μαγαζί.»

Ούτε δεκαπέντε ημέρες δεν πέρασαν και ιδού!

Σχόλια

  1. Το να ανοίγουν blogs είναι η υγιής προσπάθεια να εκφράσουν τα πιστεύω τους και θα ήταν απαράδεκτο να τους το αρνηθούμε. Το να βγάζουν μαχαίρια, όμως (και δεν είναι η πρώτη φορά και, πολύ φοβάμαι ούτε και η τελευταία) είναι αλητεία. θα έλεγα οτι θα έπρεπε να υπάρξει ένα συστηματικό κυνηγητό αυτών των αποβρασμάτων, απο την Ελληνική Αστυνομία... άλλα ξέρεις την σχέση που έχουν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. πόσο θα ήθελα να φάω μια ομελέτα τώρα. Με αβγά φιδιού, φυσικά.

    Δυστυχώς, ο φασισμός είναι εδώ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αφου εχουμε και το ΛΑΟΣ στη Βουλη που τους καλυπτει μην περιμενεις και πολλα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ωραίοι είστε εσείς!!! Με το που είπα τη γνώμη μου για το λάθος τρόπο που πολιτεύεστε μα χαρακτηρίσατε χρυσαυγίτη καρατζαφερικό και ότι το blog μου είναι μέσο έκφρασης ακροδεξιών ιδεών. Ούτε το ένα είμαι ούτε το άλλο ούτε το παράλλο. Δηλ. ούτε χρυσαυγίτης ούτε καρατζαφερικός ούτε ακροδεξιός. Απλά δε μου αρέσει ο τρόπος που πολιτεύεται ο ΣΥΝ και τον θεωρώ τόσο άχρηστο όσο και το κόμμα του καρατζαφέρη.

    Μάλιστα στο blog μου ασχολούμαι ΚΑΙ με τα εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ και υποστηρίζω Σκανδαλίδη. Αλλά είπαμε όποιος κάνει κριτική στο ΣΥΝ είναι όλα τα παραπάνω.

    Όσο γι αυτό που έγραψα ήταν μια πρόβλεψη που έκανα μόλις είδα πως λειτουργήσατε μετά τις εκλογές και πως λειτουργείτε από την εποχή του Αλαβάνου. Στο πλαίσιο αυτό θα κάνω άλλη μια πρόβλεψη. Αν συνεχίσετε με τον ίδιο τρόπο θα προκαλέσετε αντίδραση όχι με μαχαίρια και από περιθωριακούς χρυσαυγίτες αλλά μαζική λαϊκή αντίδραση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Τα τανκς πότε θα τα κατεβάσετε;
    Προς Απρίλιο;

    Τα τρίκυκλα με του Γκοτζαμάνηδες?
    Πριν ή μετά;

    ("Λαϊκή αντίδραση" έφαγε και τον Γρηγόρη Λαμπράκη! Δεν την άντεχαν την ΕΔΑ! Απλώς ο λύκος της ακροδεξιάς έβαλε προβιά τώρα!)

    Ή μήπως δεν έγιναν ούτε τότε αυτά;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αγαπητέ άνεμε οι φασισμοί που υπάρχουν είναι δύο ειδών και είναι και οι δύο καταδικαστέτοι. Ο μαύρος και ο κόκκινος. Εσύ ανήκεις στο κόκκινο. Λυπάμαι για τον τρόπο που σκέφτεσαι και τη λάσπη (κατά το παράδειγμα του πατέρα Βούτση όταν ήταν Ρηγάς) που πετάς.

    ΥΓ. Δε μπορώ να καταλάβω γαιτί ως κόκκινος φασίστας παραπονιέσαι όταν σε θίγουν οι μαύροι φασίστες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Κάτι τέτοιο συμβαίνει σχεδόν κάθε τρίμηνο στην Πανεπιστημιούπολη, από τότε που υπάρχουν νεοναζί. Σιγά την είδηση, πριν 10 χρόνια ήταν περισσότεροι και αγριότεροι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. ΆΝεμος έχω λίγο καιρό στο χώρο του blog. Δεν ήξερα όμως ότι είσαι νούμερο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Τώρα μάλιστα! Ολο το ΠΙΚΠΑ επί σκηνής!
    Κύλησε ο τέντζερης και βρήκε το μόγγολο!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Μόνο που αυτά τα γράφει ο Ριζοσπάστης και λέει αλήθειες αγαπητέ κόκκινε φασίστα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Από το Ριζοσπάστη

    Η μονοφωνία της πολυφωνίας

    Εδώ και πολύ καιρό ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., υποστηρικτής της «πολυφωνίας», της «ανοχής», της «διαφορετικότητας», έχει κηρύξει ανένδοτο με όποιον τολμά να ασκεί κριτική ή να αντιπαρατίθεται στις θέσεις ή επιμέρους απόψεις του. Οποιος τολμάει να απορρίψει τις θεωρήσεις του, κατατάσσεται αμέσως στο κλαμπ των «ακροδεξιών κι εθνικιστών», ταυτίζεται συνήθως με το ΛΑ.Ο.Σ. και θεωρείται εχθρός του διαλόγου και της επιστημοσύνης. Αντίθετα, όποιος συμφωνεί με το ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ ανακηρύσσεται αυτομάτως σε μαχητή της δημοκρατίας, των δικαιωμάτων και του διαλόγου.

    Η αρχή έγινε με το βιβλίο της Ιστορίας της ΣΤ΄ Δημοτικού, όπου κάθε είδους κριτική σε ένα πόνημα, που ένα μεγάλο μέρος της επιστημονικής κοινότητας και του λαού απέρριψε ως αντιεπιστημονικό, ακατάλληλο προς χρήση, αντιστοιχούσε σε ψήφο εμπιστοσύνης στον εθνικισμό, στη μισαλλοδοξία και τη θρησκοληψία. Αίφνης το δικαίωμα στην άποψη και στην πολυφωνία αντικαταστάθηκε με το θέσφατο του ότι μόνο η επιστημονική ομάδα της Ιστορίας - και συγκεκριμένα εκείνη που συνέγραψε το εν λόγω βιβλίο - έχει δικαίωμα στην κρίση έναντι του έργου. Οσοι, δε, ιστορικοί δε συνεμορφώθησαν προς την παραπάνω υπόδειξη αντιμετώπιζαν πολύ σοβαρά την αμφισβήτηση του κύρους και της επιστημοσύνης τους. Οσο για τον απλό λαό, αυτός ταυτιζόταν με τη χιτλερική οχλοκρατία και τον ακροδεξιό συντηρητισμό, αν τόλμαγε όχι μόνο να διεκδικήσει ένα άλλο βιβλίο Ιστορίας που δε θα πρόσβαλλε την ιστορική μνήμη αλλά ακόμα κι αν ασκούσε μια απλή κριτική ή ζητούσε κάποιες διορθώσεις.

    Αλήθεια, πού πήγε το δικαίωμα στην «πολυφωνία» που ευαγγελίζεται το εν λόγω σχήμα; Και ας μας πει επιτέλους τι είναι αυτή η πολυδιαφημιζόμενη πολυφωνία; Είναι μήπως η διατύπωση της ίδιας στοιχημένης άποψης με άλλα λόγια; Πώς αντιμετωπίζεται η αντιπαράθεση θέσεων στο βασίλειο της «πολυφωνίας»;

    Η απάντηση πως κάθε διαφωνία με τον κοσμοπολιτισμό της Ρεπούση υποκρύπτει ταύτιση με ακροδεξιά αναθέματα αποτελεί από μόνη της τον ακρογωνιαίου λίθο του συντηρητισμού και της ισοπέδωσης των ιδεολογιών και της ιδεολογικής αντιπαράθεσης, μια πρακτική που εφαρμόζεται από τη δεκαετία του '90 τόσο από τις ΗΠΑ όσο κι από την ΕΕ, όταν, π.χ., ταυτίζουν τα σοσιαλιστικά καθεστώτα με το ναζισμό και το φασισμό.

    Μάλλον αποδεικνύεται πως τα όρια αυτής της «πολυφωνίας» δεν αντέχουν στην ιδεολογική αντιπαράθεση και στην ανατροπή τους γιατί στην ουσία έχουμε να κάνουμε με τη μία και μόνη φωνή του κοσμοπολιτισμού, που ως διαφορετικότητα ορίζει και αντέχει μόνο τον εαυτό του. Πρόκειται για μια «μονοφωνική πολυφωνία» που απαιτεί οι λαοί να στρογγυλεύουν την ιστορία, τα λόγια, τις αντιπαραθέσεις τους με τη «νέα τάξη», τις διεκδικήσεις και τα δικαιώματά τους για ένα καλύτερο και πιο ανθρώπινο μέλλον σε ένα ανώδυνο και συζητήσιμο σχήμα που βολεύει κάθε Αφέντη και δίνει μια ψευδή εικόνα της επαναστατικότητας σε κάθε Δούλο.

    Η ιστορία όμως συνεχίστηκε όταν από τη 17η του Σεπτέμβρη ήρθαμε αντιμέτωποι και με τη λογική της «ανοχής» διά χειρός ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ο οποίος αίφνης ανακάλυψε την Αμερική, όταν κήρυξε ανένδοτο κατά της ορκωμοσίας. Για την ιστορία, το ΚΚΕ από την είσοδό του στη Βουλή το 1974 έχει κατακτήσει το δικαίωμα να μη μετέχει στη θρησκευτική τελετή της ορκωμοσίας, με μια στάση αξιοπρέπειας, λεβεντιάς, χωρίς υστερίες και τυμπανοκρουσίες. Μια στάση που αναδεικνύει την άτεγκτη θέση του από κάθε θεοκρατικό θεσμό που κρατά το λαό δούλο της καπιταλιστικής εξουσίας, αλλά και το σεβασμό στο ατομικό δικαίωμα κάθε πολίτη να πιστεύει στο όποιο δόγμα.

    Αλήθεια, σε τι αποσκοπούν οι «εφετζίδικες» δηλώσεις των βουλευτών του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ότι εκείνοι θα ορκιστούν μόνο στην τιμή τους και η επιδεικτική αποχώρησή τους την ώρα του αγιασμού;

    Η πλειοψηφία του ελληνικού λαού, σήμερα, ακολουθεί τις θρησκευτικές παραδόσεις ως μέρος πολιτισμικής παράδοσης της χώρας. Πολλοί δεν αποτολμούν τον πολιτικό γάμο, γιατί φοβούνται τον κοινωνικό αποκλεισμό ή την κριτική από την οικογένεια και τον κοινωνικό τους περίγυρο. Αποδέχονται το θρησκευτικό όρκο περισσότερο ως εθιμοτυπικό τελετουργικό παρά ως θρησκευτική ή μεταφυσική αναγκαιότητα. Συνεπώς, η επιδεικτική αποχώρηση από τη θρησκευτική τελετή της ορκωμοσίας των βουλευτών δεν πλήττει ούτε το σύστημα, ούτε το δικομματισμό, ούτε την Εκκλησία. Επί της ουσίας δείχνει τον ελιτισμό ενός κόμματος απέναντι σε ένα κοινωνικό φαινόμενο, η ύπαρξη του οποίου χρησιμοποιείται σαν απαραίτητο ντεκόρ για «άσκηση εναλλακτικών επαναστατικών γυμνασμάτων», για τη δημιουργία μιας εντύπωσης «διαφορετικότητας».

    Ο ελιτισμός τιμωρεί τους «αδαείς» και τους «πληβείους», τους πολλούς και τους «μη εκλεκτούς», αλλά ταυτόχρονα τους χρειάζεται για να ξεχωρίζει η μοναδικότητά του, η οποία χρησιμοποιείται ως δικαιολογία στην επιβολή του ως εξουσίας των λίγων επί των πολλών. Γι' αυτό κι ο ελιτισμός δείχνει τεράστια «ανοχή» αποκλειστικά και μόνο στη μοναδικότητά του.

    Πλησιάζοντας η 28η Οκτώβρη, ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. επανέφερε το ζήτημα των παρελάσεων ζητώντας εντόνως την κατάργησή τους ως φασιστικών και μιλιταριστικών γυμνασμάτων. Και φυσικά όπως πάντα κάθε αντίθετη άποψη δαιμονοποιείται ως συγχρωτισμός με το ΛΑ.Ο.Σ. και τη Μεταξική ιδεολογία. Και το ερώτημα επανέρχεται με επιμονή: Κάθε διαφορετική άποψη απ' αυτή του εν λόγω συνασπισμού είναι εκ προοιμίου φασιστική; Αυτή είναι η κοινωνία της «διαφορετικότητας» που ευαγγελίζονται; Από τη στιγμή που η παρέλαση δεν είναι υποχρεωτική για όλους τους μαθητές, αλλά μόνο για όσους επιλέξουν να συμμετέχουν, γιατί δεν αναγνωρίζουν το δικαίωμα αυτών που επιλέγουν τη συμμετοχή;

    Δηλαδή, στην κοινωνία της «διαφορετικότητας» που προτείνουν θα γίνεται δεκτό μόνο ό,τι αυτοί ορίζουν ως διαφορετικό κι εξαιρετικό; Πρόκειται για ένα ιδεολογικό νεφέλωμα που νομιμοποιεί μόνο ό,τι ορίζει κι εξυπηρετεί έναν κοσμοπολιτισμό ως διαφορετικότητα γι' αυτό και προτείνει παρελάσεις διδύμων παιδιών στην Αμερική, ή άλλες ατόμων με την όποια σεξουαλική προτίμηση στο βωμό του θεάματος και του ευτελισμού της ανθρώπινης προσωπικότητας. Οποιαδήποτε άλλη συλλογική μορφή έκφρασης που μπορεί εν δυνάμει να αποκτήσει ταξικά χαρακτηριστικά και να διασώζει και να διαιωνίζει την ιστορική μνήμη την αποκαλούν εθνικιστική ή συντηρητική, και ζητούν τη «διά ροπάλου» κατάργησή τους. Αλήθεια, γιατί δεν προτείνουν οι ίδιοι μια εναλλακτική μορφή μαζικής συμμετοχής για να γιορτάζεται η Αντίσταση του ελληνικού λαού έναντι του ναζισμού; Πώς χαρακτηρίζουν οι ίδιοι τις παρελάσεις του ΕΛΑΣ κατά την είσοδό του στις περιοχές που απελευθέρωνε; Μήπως αποτελούσαν κι αυτές δείγμα εθνικισμού και μισαλλοδοξίας;

    Ο πολιτικός ελιτισμός υπήρξε πολλές φορές στην ιστορία το καλύτερο όχημα για τη διαιώνιση του καπιταλισμού στην πιο ακραία του μορφή. Σε τι διαφέρει η ισοπέδωση της «καθαρότητας» που αναβιώνουν τα σύγχρονα ακροδεξιά ιδεολογήματα από αυτή που διατυμπανίζει η «πολυφωνία», η «ανοχή», η «διαφορετικότητα» σχημάτων τύπου ΣΥ.ΡΙΖ.Α.;

    Ορισμένες φορές αναρωτιέσαι σε τι ακριβώς διέφεραν ο Αγών του Χίτλερ με τις ταινίες της Ρίφενσταλ.

    Και πάντα καταλήγεις στο ίδιο συμπέρασμα: Αντικαθρεφτίσματα του ίδιου νομίσματος...

    Βασιλεία ΠΑΠΑΡΗΓΑ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Το να διαβάζεις (και να διαδίδεις) τον Ριζοσπάστη ΜΟΝΟ κέρδος είναι! Επόμενο βήμα η ΚΟΜ.ΕΠ. (Κομμουνιστική Επιθεώρηση) Εχει ακόμη πιο ενδιαφέροντα άρθρα και αναλύσεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Μόνο που αυτά που γράφει ισχύουν για σένα και το κόμμα σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Παγκόσμια Διακήρυξη για την Πληροφόρηση και τη Δημοκρατία

Η Διακήρυξη έγινε ομόφωνα δεκτή από την Information and Democracy Commission H Επιτροπή αποτελείται από 25 μέλη: Amartya Sen, Joseph Stiglitz, Mario Vargas Llosa,  Hauwa IbrahimEmily BellYochaï BenklerTeng BiaoNighat DadCan DündarPrimavera de FilippiMireille Delmas-MartyAbdou DioufFrancis FukuyamaUlrik HaagerupAnn Marie Lipinski,Adam MichnikEli PariserAntoine PetitNavi PillayMaria RessaMarina WalkerAidan White και Mihaïl Zygar.
Πηγή: RSF
Μετάφραση: Anemosnaftilos
Προοίμιο
Ο παγκόσμιος χώρος επικοινωνίας και πληροφόρησης είναι κοινό αγαθό της ανθρωπότητας και πρέπει να προστατεύεται ως τέτοιο. Η διαχείρισή του είναι ευθύνη ολόκληρης της ανθρωπότητας, μέσω δημοκρατικών θεσμών, με στόχο τη διευκόλυνση της πραγματικής επικοινωνίας μεταξύ ατόμων, πολιτισμών, λαών και εθνών, στην υπηρεσία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της πολιτικής συναίνεσης, της ειρήνης, της ζωής και του περιβάλλοντος.

Ο παγκόσμιος χώρος επικοινωνίας και πληροφόρησης πρέπει να εξυπηρετεί την …

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…