Βράδυ Σαββάτου στο Βάβδο…


Κοντά στο πιο ψηλό σημείο της Χαλκιδικής, χίλια μέτρα πάνω από τη θάλασσα. Στα οχτακόσια μέτρα ο Βάβδος (εδώ, οι ντόπιοι το λένε Η Βάβδος, θα προτιμήσω το αρσενικό όμως. Του πάει καλύτερα!), το χωριό με τα πλατάνια και τις πηγές. Το αυτοκίνητο αγκομαχά στην ανηφόρα ενώ το θερμόμετρο να έχει κατρακυλάει από τους 18 στους 7 βαθμούς.

Τόσα χρόνια στα μέρη και είναι η πρώτη φορά που πηγαίνω στο Βάβδο. Το κάνω συχνά αυτό, άλλες φορές επειδή δεν θέλω να καταναλώνω τουριστικά τους τόπους και άλλες φορές από μια μαλακισμένη βαρεμάρα. Στην προκείμενη περίπτωση μάλλον ισχύει το δεύτερο. Δεν ήξερα καν πόσο όμορφο είναι αυτό το χωριό με τα υπέροχα μακεδονίτικα σπίτια, το περιτριγυρισμένο με έλατα.

Φτάνοντας είχε νυχτώσει για τα καλά. Βγαίνουμε από το αυτοκίνητο, «κοίτα αριστερά» λέει ο Γιάννης. Υπερθέαμα. Η Θεσσαλονίκη «πιάτο», ολόφωτη. Η θέα απίθανη. Μέχρι την Κατερίνη. Το κρύο τσουχτερό. Στον Βάβδο πέφτει πάντοτε το πρώτο χιόνι της χρονιάς για τα μέρη μας.

Χωνόμαστε τρέχοντας στην ταβέρνα. «Μοσχόμαυρο» του Τσάνταλη και ψημένες φέτες κριθαρένιο ψωμί με λάδι. Ο ανταγωνιστής του Μπουτάρη, εξαιρετικός. Το τζάκι καίει στο φουλ.

Επιτέλους χειμώνας!

Από τον Βάβδο ο Ν. Γερμανός εμπνευστής και ιδρυτής της Διεθνούς Εκθεσης Θεσσαλονίκης…

Από τον Βάβδο κι ο Γιώργος Δέλιος (1897-1980), γράφει:


»Το δάσος δεν το καταχτούμε, συλλογιζόταν. Παραδινόμαστε μονάχα στη σκιά και στη σιωπή του. Σαν ξένοι ακολουθούμε το μονοπάτι κι αφήνουμε να μας κυριεύει ένας λήθαργος πρόσκαιρος που μόλις περάσει, ξεσκεπάζει στα μάτια μας μια ζωή καινούργια. Κι όσο ύστερα την ψηλαφίζουμε, ανακαλύπτουμε πως η σκιά γίνεται χρώμα και φως, η σιωπή μεταβάλλεται σε μουρμουρητό και σε φωνές, σε μύριες λεπτές πνοές και σε κελάρισμα νερού στο αθώρητο αυλάκι.

«Μιλήματα με τις σκιές». Μουσική δωματίου, «Κοχλίας», 1947

Καλό Χειμώνα!

Σχόλια

  1. Στην ή στον Βάβδο πέρασα ως παιδί αξέχαστα καλοκαίρια σε κατασκηνώσεις. Πράγματι είναι ένα εκπληκτικό μέρος το οποίο έχω να επισκεφτώ... 20 και βάλε χρόνια.

    Μου δίνεις την αφορμή για μια επίσκεψη με την οικογένεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Στον Βάβδο,άν ξαναπάς, δοκίμασε φίλτατε δυό διαδρομές: πρέπει να ανέβηκες από Γαλάτιστα,αλλα υπάρχει ένας μαγικός δρόμος από τα μεταλλεία.Πιάνεις τον ζαβόδρομο πρίν το βενζινάδικο της Γαλάτιστας δυτικά και κατηφορίζεις στον κάμπο.Περνάς το ρέμμα της Γάβριανης(γεμάτος ο τόπος λιθοσωρούς από αρχαία μεταλλεία) περνάς την Αγία Τριάδα και ανηφορίζεις επάνω, καπάκι.Δεν επιστρέφεις από τον ίδιο δρόμο ,αλλά κατηφορίζεις προς δυτική Χαλκιδική, περνάς δίπλα από τα μεταλλεία μαγνησίτη και φτάνεις,καμιά 30 χλμ ώς τον δρόμο των Μουδανιών στην Νέα Τένεδο,αφού περάσεις την Παναγία, τον Νερόμυλο και άλλα αγρίδια εξαίσια, με το βουνό της Κρήνης, την Κατσίκα, στα δεξιά του.
    Ο Βάβδος ήτανε, ο Βάβδος . "Δίκαια του Βάβδου" αναφέρονται κοντά στο 1300.Να ξαναπάς-είναι όντως υπέροχα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ανεβήκαμε από Σήμαντρα. Ηταν υπέροχα αν κι είχε πιάσει να σκοτεινιάζει. Γυρίσαμε με αφέγγαρη νύχτα και πολύ κόκκινο κρασί στις φλέβες, από το δρόμο που προτείνεις, για Τένεδο. Διαισθανόμουν τοπία μαγικά.
    Θα κάνω και τις δύο διαδρομές την επόμενη φορά!

    (Εχεις να προτείνεις κάτι ανάλογο για την …Τυνησία στην οποία θα βρίσκομαι από μεθαύριο;;;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Δεν έχω πάει.Τυχερέ! γιά τα ψηφιδωτά τους θα πήγαινα, και τις "υπέρογκες αρχιτεκτόνικές" που τώρα έχουν λειανθεί από το τοπίο.Καρχηδόνιοι και Βάνδαλοι-οι αγαπημένοι μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου