Blog Action Day & oikologio.gr &my Enet

(Αναδημοσίευση!!!)

Με αφορμή το Blog Action Day

Θα ήταν πραγματικά υπέροχο αν με μια απλή δημοσίευση σε ένα μπλογκ μία συγκεκριμένη μέρα σε παγκόσμιο συντονισμό ξεμπερδεύαμε με το οικολογικό ζήτημα. Καθώς όμως βιώνουμε καθημερινά τα οικολογικά προβλήματα τόσο της χώρας όσο και του πλανήτη ολόκληρου, ΟΛΟΙ εμείς που ασχολούμαστε με το oikologio.gr νίωθουμε ότι είναι ανάγκη να κάνουμε ένα βήμα πιο πέρα, δηλαδή να περάσουμε στην αρχικά προσωπική και μετά στη συλλογική ενεργοποίηση. Καθώς αντιλαμβανόμαστε σήμερα περισσότερο από ποτέ ότι η λύση του δε θα έρθει από κάποιους εκεί ψηλά αλλά από όλους εμάς εδώ κάτω, το σύνθημα που βάζουμε είναι απλό : ΠΑΙΡΝΟΥΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ.

Το oikologio.gr είναι ένα πείραμα. Ένα πείραμα που όμοιό του δεν έχει ξαναγίνει στο Ελληνικό διαδίκτυο, τουλάχιστον σε τέτοιο εύρος και με τέτοια διάρκεια. Από τη δημιουργία του μπλογκ anadasosi και της mailing list αυτού μετά τις φωτιές της Πάρνηθας, από τη σύσταση του δικτυακού κόμβου oikologio.gr, που σχεδόν συνέπεσε με το ολοκαύτωμα του Αυγούστου, από τη συγκέντρωση με τα μαύρα στο Σύνταγμα, μέχρι και σήμερα έχει κυλήσει πολύ νερό στο αυλάκι.Όλοι εμείς που ασχοληθήκαμε με αυτή την προσπάθεια καταφέραμε σταδιακά να εξαϋλώσουμε τους ψηφιακούς μας εαυτούς και να συλλογικοποιήσουμε τη φυσική μας παρουσία, καταφέραμε να περάσουμε από το ατομιστικό μοντέλο δημοσίευσης σε ένα απλό μπλογκ στο συλλογικό μοντέλο συμμετοχής σε ομάδες εργασίας, συνελεύσεις, συγκεντρώσεις, εθελοντικές δράσεις, συλλογή υπογραφών, επαφή με οργανώσεις, ηλεκτρονικές διαμαρτυρίες, επιστημονικές ημερίδες, εκθέσεις φωτογραφίας, ακτιβιστικές ενέργειες, καλλιτεχνικά εργαστήρια κτλ. Με κοινή συνείδηση το να πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας, ΟΛΟΙ όσοι συμμετείχαμε, βάλαμε και βάζουμε ο καθένας το λιθαράκι του και αυτό το λιθαράκι μετατρέπεται σε συλλογική πράξη και σε διαρκή κίνηση.

Πως είναι δυνατό μία συλλογική κίνηση άγνωστων μέχρι τώρα ανθρώπων και με ζωή μόλις δύο μηνών να παράγει δράση σε τόσα πολλά επίπεδα ταυτόχρονα ; Η απάντηση έρχεται από τη λειτουργία μας. Σεβόμενοι την ατομικότητα όσων συμμετέχουν λειτουργούμε όσο το δυνατόν πιο αμεσοδημοκρατικά. Δημιουργώντας ομάδες εργασίας, στις οποίες συμμετέχει όποιος ενδιαφέρεται, γεννούμε χωρίς κεντρικό σχεδιασμό καθημερινά δράσεις, τις οποίες μετά στηρίζει όποιος θέλει από την ομάδα. Με οριζόντιες δομές και σαφή διαχωρισμό από κάθε είδους εξουσίες, τόσο στο εσωτερικό μας όσο και εξωτερικής φύσης, πολιτικές ή οικονομικές, καταφέρνουμε κανείς και τίποτα να μη μπορεί να χρησιμοποιήσει την ανιδιοτελή προσφορά του καθενός και κατ’ επέκταση της ομάδας για προσωπικό, κομματικό, πολιτικό όφελος και προβολή.

Φανταστείτε λοιπόν μία γειτονιά, όχι σαν αυτές που έχουμε συνηθίσει, ή καλύτερα μία πλατεία, όπου όλοι συζητούν με όλους με κριτήριο τη δράση για το περιβάλλον και με μέσο ό,τι μας ενώνει, κάνοντας στην άκρη ό,τι μας χωρίζει. Φανταστείτε μία πλατεία με γραμμένα παντού συνθήματα για την οικολογία, τη φύση, τη ζωή και κυρίαρχο το ΝΑ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΙΣ ΖΩΕΣ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ. Αυτή η πλατεία είναι το oikologio.gr

Δε γράφουμε αυτό το ποστ ως προσωπική πρόσκληση σε εσένα που το διαβάζεις, για να ασχοληθείς με το oikologio.gr. Έτσι και αλλιώς δεν επικαλεστήκαμε ποτέ την απόλυτη αλήθεια για το πείραμά μας. Το γράφουμε όμως ως πρόσκληση προς εσένα να ενεργοποιηθείς, να ξεσηκωθείς γιατί δεν πάει άλλο, να αλλάξεις ρότα την ύστατη στιγμή που ο πλανήτης ερημώνεται. Έτοιμες συνταγές για το τι και πως θα το κάνεις αυτό δεν υπάρχουν ή τουλάχιστον υπάρχουν αλλά εσύ θα βρείς ποια σου ταιριάζει και ποιά πιστεύεις ότι είναι η πιο σωστή. Ο πλανήτης δε μπορεί να περιμένει.


...

Ο ταπεινός blogger που θα κάνει σήμερα κλικ στο “new post”, ίσως να σταθεί για μια στιγμή μπροστά στην κενή οθόνη της επόμενης ανάρτησής του, με το πληκτρολόγιο ήσυχο και τα δάχτυλα διστακτικά για το αν θα χτυπήσουν με την σειρά τα πλήκτρα B+l+o+g+A+c+t+i+o+n+D+a+y.

Η συμμετοχή στην καμπάνια δεν είναι αυτονόητη. Οι ενστάσεις είναι πολλές.

Δικαίως πολλές, όταν βλέπει κανείς με πόση ευκολία αγκαλιάζονται τέτοιες κινήσεις από φορείς που θα μπορούσαν -γιατί έχουν εξουσία και επιρροή- να έχουν ήδη δράσει για έναν κοινό σκοπό, στο όνομα του οποίου τώρα καλούνται να συστρατευθούν σαν μάζα οι χρήστες του διαδικτύου.

Είναι ύποπτο να βλέπεις ΜΚΟ που χρηματοδοτούνται από κράτη και επίσημους φορείς και αναγνωρίζονται ως επίσημοι ή ανεπίσημοι συνεργάτες τους, να στηρίζουν εορτασμούς παγκόσμιων ημερών για το “περιβάλλον”, για την “ελευθεροτυπία”, για τους “μετανάστες” για την απελευθέρωση της Βιρμανίας από την χούντα και πάει λέγοντας.

Είναι εξίσου ύποπτο με το να βλέπεις πολιτικούς που είναι συνένοχοι για την κατάντια του Εθνικού Συστήματος Υγείας, να διαμαρτύρονται για το “φακελάκι” επί τη ευκαιρία της κινητοποίησης των bloggers, μετά τον θάνατο της Αμαλίας.

Είναι, τελικά, ύποπτο να ξεπηδούν -ανάλογα με την επικαιρότητα- καμπάνιες που θέτουν γενικόλογα αιτήματα, σχετικά με αλήθειες που θα έπρεπε να υποστηρίζονται άνευ δεύτερης κουβέντας. Από μια οπτική γωνία, αυτές οι καμπάνιες μοιάζουν με σημαίες που εμείς πρέπει να κρεμάσουμε για μια μέρα στα μπαλκόνια μας, χωρίς να ξέρουμε ποιος θα τις πάρει στην συνέχεια για να παρελάσει και να εισπράξει το χειροκρότημα.

Αυτή η καχυποψία εκφράστηκε πολλές φορές και από διάφορες πλευρές σε όλες τις πρόσφατες μαζικές διαδικτυακές κινήσεις. Το ίδιο συμβαίνει και σήμερα (διαβάστε σχετικά με αυτόν τον προβληματισμό στον “Σφυγμό της Μέρας”, στο arxediamedia και στο metablogging.gr). Γι’ αυτό υπάρχει και ο δισταγμός μπροστά στην κενή οθόνη της επόμενης ανάρτησης.

Από την άλλη πλευρά, υπάρχει η δύναμη του πολίτη, που αναδείχθηκε με πρωτοφανή τρόπο κατά τις πρόσφατες κινητοποιήσεις, ειδικά στην περίπτωση των πυρκαγιών. Το καλοκαίρι είχαμε επιχειρήσει στην “Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία” να ερμηνεύσουμε την απήχηση που είχε ο “ψηφιακός ακτιβισμός” των bloggers, όπως εκφράστηκε με αφορμή την καταστροφή της Πάρνηθας. Από εκείνο το ρεπορτάζ, μου έρχεται συχνά στο νου κάτι που είχε πει ο Ανδρέας Πανταζόπουλος, λέκτορας Πολιτικής Επιστήμης του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης (με περισσότερα λόγια εδώ, απ’ όσα είχαν χωρέσει στο δημοσίευμα):

“Το πιο σημαντικό που αποδεικνύουν τα παραδείγματα κινητοποίησης πολιτών που έχουν καταγραφεί διεθνώς, είναι ότι -ασχέτως μαζικότητας- παραμένουν και τροφοδοτούν τον δημόσιο διάλογο, μπορούν να αλλάξουν την δημόσια ατζέντα με καινούργια θέματα και να συμβάλουν στην ανανέωση του πολιτικού λόγου, της πρακτικής των κομμάτων και της ίδιας της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας”.

Η δύναμη να αλλάζεις την ατζέντα όταν βλέπεις ότι κανείς δεν θα το κάνει για σένα, είναι κάτι που δοκιμάζεται για πρώτη φορά σε τέτοια κλίμακα στην χώρα μας. Το αν οι bloggers πρωτοστατούν και σε ποιο βαθμό επηρεάζουν τους υπόλοιπους χρήστες του διαδικτύου και τους πολίτες γενικότερα, είναι ένα θέμα υπό συζήτηση (και σίγουρα όχι μετρήσιμο). Έχει, όμως, ενδιαφέρον να βλέπεις τους πολίτες να συνειδητοποιούν την δύναμή τους.

Σήμερα διαδηλώνουμε για το περιβάλλον και σίγουρα έχουμε πολλά και ενδιαφέροντα να πούμε και να γράψουμε.
Bloggers Unite - Blog Action Day
Το τελευταίο τριήμερο, πάντως, παρακολούθησα την εξέλιξη μιας εξίσου ενδιαφέρουσας κουβέντας που στήθηκε με αφορμή το post του Oldboy “Βίβα Λα Ρεβολουσιόν”: Μπορούν οι Έλληνες bloggers να δημιουργήσουν μόνοι τους μια καμπάνια για την κατάργηση των 14 καταχρηστικών όρων που επιβάλλουν οι τράπεζες; Ναι. Ίσως. Ποιος ξέρει; Θα δείξει… Σημασία έχει ότι κάποιοι ανταποκρίθηκαν. Ο Talos έριξε ήδη μια πρόταση. Μπορεί να υπάρξει συνέχεια. Μένει να το δούμε.

Οι bloggers δεν είναι “κοινότητα” με την συνήθη έννοια του όρου. Έχουν, όμως, κοινούς προβληματισμούς και τώρα πια ανακαλύπτουν τα όρια και τα πεδία της παρέμβασής τους. Η ατζέντα του διαλόγου είναι και στα δικά τους χέρια.

Σχόλια