Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Εργα Πολέμου


Ο παλιός αιώνας αναγγέλθηκε μ’ ένα ουρλιαχτό
Ο νέος αιώνας αναγγέλλεται με μια κραυγή
Η κραυγή είναι πιο λογική απ’ το ουρλιαχτό
Ε. Μποντ, Λαβύρινθος (1996)

Στην αριστουργηματική τριλογία «Εργα Πολέμου»* (1985) ο άγγλος θεατρικός συγγραφέας Εντουαρντ Μποντ περιγράφει τη μοναχική πορεία μιας γυναίκας με το μωρό της λίγο πριν κι αμέσως μετά το τέλος του κόσμου. Είναι οι μοναδικοί άνθρωποι που έχουν επιζήσει μιας ολοκληρωτικής καταστροφής. Η γη είναι καμένη, ο ουρανός κατάμαυρος και βρέχει στάχτες. Ηλιος δεν υπάρχει ούτε και φεγγάρι. Δεν έχει απομείνει ούτε ίχνος ζωής, ούτε ένα φυλλαράκι, ούτε ένα έντομο. Το μοναδικό πράγμα που σπάει την εκκωφαντική σιωπή είναι η φωνή της μάνας που μιλάει στο παιδί της. Του τραγουδάει, το κανακεύει, το παρακαλάει να φάει, το μαλώνει, του λέει παραμύθια, του διηγείται ιστορίες από τότε, πριν τον πόλεμο, το νανουρίζει. Ζει για χάρη του.

Το παιδί δεν το ακούμε ποτέ. Είναι φασκιωμένο μέσα σε κουρέλια και παρ’ όλο που βλέπουμε το χρόνο να τρέχει κι εκείνη, πράξη την πράξη, να γερνάει, εκείνο παραμένει μωρό. Μάταια το παρακαλάει να μεγαλώσει, να γίνει όπως τα άλλα παιδιά, να μάθει το Αλφα και το Βήτα, το ένα και το δύο και το τρία. Παίρνει ένα ξύλο και ζωγραφίζει στο χώμα, σαν να ήταν μαυροπίνακας, ένα σπίτι, ένα δρόμο, ένα δέντρο κι άλλο ένα δέντρο κι άλλο ένα και του τα δείχνει. «Κάποτε» του λέει «είχαμε ένα σπίτι κι έναν δρόμο γεμάτο με δέντρα δεξιά κι αριστερά κι ύστερα μας τα έκοψαν τα δέντρα. Κι ύστερα, αγάπη μου, μας πήραν και το δρόμο». Ετσι του περιγράφει το τέλος του κόσμου.

Το τρίτο έργο της τριλογίας («Η Μεγάλη Ειρήνη») ξεκινάει με ένα απόσπασμα στρατιωτών οι οποίοι αναζητούν επιζώντες ανάμεσα στα ερείπια πολλά χρόνια μετά την καταστροφή. Ανακαλύπτουν τη γυναίκα με το παιδί που έχει παραμείνει μωρό παρ’ όλο που φυσιολογικά θα έπρεπε να έχει την ίδια ηλικία με τους φαντάρους. Η μάνα δεν μπορεί πλέον να μιλήσει, έχει ξεχάσει τη γλώσσα των ανθρώπων και προσπαθεί να τους διώξει με άναρθρες κραυγές. Εκείνοι, πότε με το καλό και πότε με το άγριο προσπαθούν να την πάρουν μαζί τους, να την φέρουν πίσω στον πολιτισμό που έχει γεννηθεί μέσα από τις στάχτες. Η γυναίκα αρνείται, τους δείχνει ότι φοβάται για το παιδί της όμως οι φαντάροι δεν βλέπουν κανένα παιδί, μόνο έναν μπόγο από τυλιγμένα κουρέλια βλέπουν. Της τον αρπάζουν μέσα από τα χέρια κι απλώνουν μπροστά της τα υφάσματα. Τίποτα. Δεν υπάρχει παιδί μόνο ένα κουρέλι και η μάνα που συντρίβεται. Μόνο;

Ο Εντουαρντ Μποντ επινοεί το αδιανόητο. Το κουρέλι μιλάει: «Μανούλα! Μαμά! Πονάω μαμά! Τι μου κάνουν αυτοί οι στρατιώτες, μαμά;». Είναι η μοναδική φορά που ακούμε τη φωνή του παιδιού. Και η τελευταία, διότι μ’ αυτή τη φωνή η γυναίκα επιστρέφει στον κόσμο της λογικής. «Δεν έχω πια παιδί, θα έλθω μαζί σας» λέει στους στρατιώτες. Και φεύγουν αφήνοντας πίσω τα κουρέλια.




Η σκηνή αλλάζει. Ο χρόνος έχει κυλήσει. Η γυναίκα, αυτή η μεταπυρηνική «Μάνα Κουράγιο», διδάσκει στους νέους ανθρώπους όσα θυμάται από τον «Παλιό Κόσμο». Μάθημα πρώτο: πως καθόμαστε σε μια καρέκλα!!!

Ναι, ξέρω ότι για τη γενιά του internet και του x-box αυτό μπορεί να φαίνεται ασύλληπτο. Όμως αυτό, το τόσο δα, το να κάθεσαι δίχως να πέφτεις πάνω σε μια καρέκλα είναι το ίδιο δύσκολο με το να πατάς το πόδι σου στη σελήνη.

«Μα δες» θα πει κάποιος «πως είναι γαντζωμένοι στις καρέκλες τους όλοι αυτοί που μας κυβερνούν. Δες τους! Τόσες δεκάδες νεκροί. Τόσες χιλιάδες στρέμματα καμένα. Τόσες ζωές κατεστραμμένες. Τόσος πόνος. Τόση οργή. Και κανείς δεν πέφτει από την καρέκλα του!».

Το έργο του Εντουαρντ Μποντ, αγαπημένοι μου, μην το ξεχνάτε, μιλούσε για Ανθρώπους. Ανθρώπους που αρνούνται να μάθουν –έτσι τελειώνει το έργο- να κάθονται σε καρέκλες. «Διότι μόλις το μάθουμε, αμέσως μετά θα αρχίσουμε να φτιάχνουμε περιουσίες κι έπειτα αυτοκίνητα, κι έπειτα όπλα κι έπειτα πυραύλους και έτσι ο κόσμος μας θα τελειώσει και πάλι. Όχι! Εμείς θα μείνουμε ΟΡΘΙΟΙ!»

Ορθιοι! Μ’ ακούς, αγάπη μου; Μ’ ακούς γιε μου;

Μ’ ακούτε;

(Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Parallaxi που κυκλοφορεί - τεύχος 134 - Σεπτέμβριος 2007)

*Η τριλογία «Εργα Πολέμου» («Κόκκινο, Μαύρο κι Ασχετο», «Τενεκεδένιοι Ανθρωποι», «Μεγάλη Ειρήνη») παίχτηκαν δύο όλες κι όλες φορές, τη μία στην Αγγλία το 1986 και τη δεύτερη στο φεστιβάλ της Αβινιόν το 1992 σε μία …επτάωρη παράσταση. Ο Μποντ είχε την απαίτηση να παίζονται και τα τρία έργα σε μία παράσταση χωρίς να «σπάνε», πράγμα που δεν επέτρεψε σε κανέναν θίασο να το ανεβάσει ξανά και στο πλατύ κοινό της Ευρώπης και της Αμερικής να δει ένα από τα συγκλονιστικότερα θεατρικά του 20ου αιώνα. Αποσπάσματά του ανέβηκαν στο θέατρο «Αλκμήνη» από την θεατρική ομάδα του «αρόδο» του Ακη Δαβή (1993-95) σε σκηνοθεσία δική του. Τη μετάφραση είχε την τύχη να την κάνει ο υπογράφων.

Η εικόνα “http://cache.boston.com/resize/bonzai-fba/Reuters_Photo/2007/08/25/1188041601_1977/410w.jpg” δεν μπορεί να προβληθεί επειδή περιέχει σφάλματα.

Σχόλια

  1. Καταπληκτικό. Ξέρεις αν κυκλοφορεί σε βιβλίο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "Ορθιοι! Μ’ ακούς, αγάπη μου; Μ’ ακούς γιε μου;

    Μ’ ακούτε;"
    .... Φανταστικό !....
    Δεν θα το πιστέψεις , αλλά πριν από κάποια χρόνια , όταν προσπαθούσα (η...ηλίθια ...,η άσκεφτη)να ποδηγετήσω τον μεγάλο μου γιο , όσον αφορούσε το μέλλον του , μου είπε :
    - Οχι μαμά ...όχι .... γιατί θέλω να μείνω όρθιος .Μ'ακούς μαμά ; όρθιος ... Μείνε εσύ καθισμένη στην καρέκλα σου ....
    ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ !!!
    ----------------------------
    Όσο για τον μικρό μου γιο , που δεν μου επέτρψε ποτέ να επέμβω στη ζωή του , μεσοκαλόκαιρο , μου .... εδωσε μια συμβουλή :
    "Μεγάλωσες πια μαμά ...καιρός να κοιτάξεις σοβαρά το μέλλον σου . Ήρθε πια η ώρα να γίνεις αντικομφορμίστρια" ....
    ----------------------------
    Μήπως τα παιδιά είναι καλύτεροι διδάσκαλοι ζωής από εμάς ;
    Λέω ...μήπως .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. "Μήπως";

    Είμαι απόλυτα σίγουρος. Οχι μόνο δάσκαλοι αλλά και μάγοι και σοφοί!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Παγκόσμια Διακήρυξη για την Πληροφόρηση και τη Δημοκρατία

Η Διακήρυξη έγινε ομόφωνα δεκτή από την Information and Democracy Commission H Επιτροπή αποτελείται από 25 μέλη: Amartya Sen, Joseph Stiglitz, Mario Vargas Llosa,  Hauwa IbrahimEmily BellYochaï BenklerTeng BiaoNighat DadCan DündarPrimavera de FilippiMireille Delmas-MartyAbdou DioufFrancis FukuyamaUlrik HaagerupAnn Marie Lipinski,Adam MichnikEli PariserAntoine PetitNavi PillayMaria RessaMarina WalkerAidan White και Mihaïl Zygar.
Πηγή: RSF
Μετάφραση: Anemosnaftilos
Προοίμιο
Ο παγκόσμιος χώρος επικοινωνίας και πληροφόρησης είναι κοινό αγαθό της ανθρωπότητας και πρέπει να προστατεύεται ως τέτοιο. Η διαχείρισή του είναι ευθύνη ολόκληρης της ανθρωπότητας, μέσω δημοκρατικών θεσμών, με στόχο τη διευκόλυνση της πραγματικής επικοινωνίας μεταξύ ατόμων, πολιτισμών, λαών και εθνών, στην υπηρεσία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της πολιτικής συναίνεσης, της ειρήνης, της ζωής και του περιβάλλοντος.

Ο παγκόσμιος χώρος επικοινωνίας και πληροφόρησης πρέπει να εξυπηρετεί την …

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…