Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πως να ψηφίσετε στις επόμενες εκλογές

Ενα κείμενο που "αντέχει" 31 χρόνια μετά!
Σχεδόν όσο και ο δικομματισμός!
Με κόκκινα γράμματα οι "προφητείες"...


"Καθώς δημοσιεύονται σιγά σιγά τα ψηφοδέλτια αρχίζουν και οι αντιδράσεις αγαναχτισμένων δημοσιογράφων και ανήσυχων πολιτών γιατί πολλά πρόσωπα, ύποπτα για παράνομες ενέργειες και ατασθαλίες, βρίσκονται στις πρώτες θέσεις σαν υποψήφιοι που θ' αντιπροσωπεύσουν το λαό στο κοινοβούλιο. Από κάτι τέτοια βγάζει κανείς μαύρα συμπεράσματα για το μέλλον μας.
Εγώ θα ήθελα να ηρεμήσω τα πνεύματα, αποκαλύπτοντας πως, στην Ιταλία, η κατάσταση είναι καλύτερη από παντού αλλού. Κι ας δούμε το γιατί:
Με τέτοιους υποψήφιους γίνονται κατ' αρχή σεβαστά τα δίκαια αιτήματα αντιπροσώπευσης. Τι πρέπει να κάνει ένα κοινοβούλιο; Ν' αντικατοπτρίζει όλες τις τάσεις, τις απόψεις, τις επιθυμίες, τις απαιτήσεις, τις ευχές κάθε μέλους της κοινωνίας. Και μήπως δεν αποτελούν μέρος της κοινωνίας οι κερδοσκόποι, οι διαφθορείς των κρατικών υπηρεσιών, οι ψευδοανατροπείς του πολιτεύματος, οι φίλοι των Ελλήνων συνταγματαρχών, οι ψηφοθήρες, αυτοί που βάζουνε φωτιά στα δάση για να πετύχουν οικοπεδοποίηση, οι παραβάτες των φορολογικών νόμων; θα αντιπροσωπεύονται λοιπόν στο κοινοβούλιο από διαφθαρμένους πρώην υπουργούς, μαφιόζους, αποστάτες στρατηγούς. Θα μπορούσε κάποιος ν' απαντήσει ότι στη βουλή πρέπει να φτάνουνε μόνο οι «νόμιμες» επιδιώξεις με την εκλογή «τίμιων» ανθρώπων. Αλλά αυτό μου φαίνεται καθαρή αφέλεια.
Υπάρχουνε παράνομες πράξεις που τιμωρούνται αυστηρά, όπως ο βιασμός, η ανθρωποκτονία για ληστεία, η οδήγηση σε κατάσταση μέθης με συνέπεια την πρόκληση θανατηφόρου δυστυχήματος, η κλοπή σταφυλιών από αμπέλι. Γι’ αυτές τις παρανομίες όλοι είναι σύμφωνοι. Κι απ’ όσο ξέρω δεν υπάρχουν υποψήφιοι που να σκοτώσανε καμιά γριά με τσεκούρι για να της αφαιρέσουνε τη χρυσή καδένα με το φλουρί, ούτε άνεργοι που κλέψανε πεπόνια και τους τσάκωσε ο αγροφύλακας, ούτε βασανιστές ανήλικων παιδιών ή μπεκρήδες που ενοχλούσανε τον κόσμο με τις αγριοφωνάρες τους. Αλλά υπάρχουν άλλες πράξεις που, αν και κολάσιμες, δεν καταδικάζονται ξεκάθαρα και αμέσως απ' τα δικαστήρια, λες και δεν είναι σαφές αν είναι κακές ή καλές (όπως η καταχρηστική οικοδόμηση ή η ίδρυση «σκοτεινών» εταιρειών). Άλλωστε γι’ αυτό καθυστερεί πάντα η ανακάλυψη των πραγματικών υπευθύνων. Έτσι τα ζητήματα μένουν θολά, δεν ξέρουμε αν αυτές οι πράξεις επιτρέπονται ή απαγορεύονται, κι επομένως είναι σωστό να αντιπροσωπεύονται οι υπαίτιοι, και να υποστηρίζονται ενδεχομένως, από κάποιον του σιναφιού τους.
Έπειτα, τι πάει να πει «τίμιος άνθρωπος»; Κάποιος μπορεί να είναι τίμιος μέχρι τη στιγμή που θ' αναλάβει δημόσιο αξίωμα, αλλά έπειτα να έχει εγκληματικές προθέσεις. Εμείς τον εκλέγουμε πιστεύοντας ότι έχει ακέραιο χαραχτήρα, και μετά από δυο μήνες αυτός σφετερίζεται και καταχράται δημόσιο χρήμα. Δυσάρεστη έκπληξη! Δεν είναι καλύτερα να εκλέξουμε αμέσως κάποιον που θεωρείται κιόλας ύποπτος σφετερισμού και κατάχρησης για να μπορούμε να τον παρακολουθούμε; Απ' αυτή τη σκοπιά το δικό μας σύστημα είναι καλύτερο από τόσα άλλα. Σκεφτείτε τις Ενωμένες Πολιτείες: υποψιάζονται το Νίξον για παράνομες μαγνητοφωνήσεις και αμφιβόλου τιμιότητας δοσοληψίες με τον Bobo Rebozo. Η χώρα τον διώχνει. Και οι αφελέστατοι πουριτανοί δε σκέφτονται ότι ο Rebozo και τόσοι άλλοι όμοιοί του είναι πάλι έτοιμοι να ψάξουν για άλλες συμμαχίες με καινούρια πρόσωπα. Με ποιους άραγε;
Εδώ είναι το ωραίο. Οι Αμερικανοί πολίτες ζούνε με το άγχος γιατί δεν ξέρουνε ποιοι από τους νεοεκλεγέντες θ' αρχίσουνε να ετοιμάζουνε ταινίες και μικρόφωνα, να παραβιάζουνε γραφεία αντιπάλων κομμάτων, να κάνουνε «ψυχιατρικούς» φακέλους για αντίθετους πολιτικούς, να σπαταλάνε δημόσιο χρήμα για προσωπικούς σκοπούς. Κι επομένως θα ' χουνε πάλι ανάλωση ενεργειών και χρήματος από μέρους του τύπου και του δικαστικού σώματος για ν' ανακαλύψουνε τους νέους κατεργάρηδες. Ενώ στην Ιταλία το πρόβλημα έχει λυθεί.
Εμείς δε χρειάζεται να σπαζοκεφαλάμε, μια και οι κύριοι Gioia, Gava, Lima, Tanassi, Miceli και άλλοι έχουν ήδη κάνει στραβοπατήματα, για να βρούμε ποιος τώρα θα τα κάνει στη θέση τους. Πρέπει απλά να παρακολουθούμε προσεχτικά τις κινήσεις τους. Σκεφτείτε τι θα γινότανε αν ένας καινούριος κι άγνωστος υπουργός άμυνας δήλωνε ότι πρέπει ν' αγοράσουμε αεροπλάνα, ας πούμε, Vulcan, της εταιρείας Smith & Smith of Pensacola... Ατέλειωτες αμφιβολίες; κι αν είναι ελαττωματικά και ο υπουργός πάρει μίζα; Αν αντίθετα η πρόταση προέρχεται από ένα σταμπαρισμένο υπουργό, το πρόβλημα είναι πολύ πιο απλό: αγοράζουμε τ' αεροπλάνα που αυτός δεν πρότεινε.
Απ’ την άλλη μεριά είναι ανώφελο να θέλουμε να υποθέσουμε πάση θυσία ότι οι άνθρωποι είναι ριζικά καλοί. Ίσως δεν είναι και ριζικά κακοί, αλλά συχνά είναι χείριστοι. Υπάρχουνε άραγε στην Ιταλία φασίστες που θα θέλανε να συγκεντρώσουν όλους τους συνδικαλιστές σ' ένα γήπεδο και να τους τουφεκίσουν, να σχηματίσουνε μια στρατιωτική κυβέρνηση και να κάψουνε τα εκφυλισμένα βιβλία στις πλατείες των πόλεων; Βέβαια υπάρχουν, είν' ανώφελο να κλείνουμε τα μάτια. Έχουμε ένα στρατηγό με πραξικοπηματικές διαθέσεις, έτοιμο να παραβεί τον όρκο που έδωσε για αφοσίωση στη δημοκρατία; Έχουμε. Ωραία, ας τον βάλουμε λοιπόν στον κατάλογο των υποψηφίων. Πρέπει τέλος πάντων κάποιος στη βουλή ν' αντιπροσωπεύει την Ιταλία του Maramaldo, του στρατηγού Ramorino, του ναύαρχου Persano, των φοβητσιάρηδων στρατηγών που το 'σκασαν στην Πεσκάρα αφήνοντας χωρίς κεφαλή τους φαντάρουςμας στο έλεος των γερμανικών τανκς.
Ας σκεφτούμε τα πράγματα με λίγο ρεαλισμό. Δε θα 'ταν καλύτερα να γυρνάνε στους δρόμους οι πορτοφολάδες μ’ ένα διακριτικό σημάδι στο πέτο, όπως άλλωστε και οι απαγωγείς παιδιών και οι επιδειξιομανείς των δημόσιων κήπων; θα ξέραμε, χωρίς δισταγμούς, πότε να προσέχουμε την τσέπη με το πορτοφόλι, να κρατάμε σφιχτά το παιδί στην αγκαλιά, να γυρίζουμε σεμνά το κεφάλι απ' την άλλη μεριά. Το πρόβλημα βρίσκεται μάλλον στ' ότι όλοι αυτοί είναι χωρίς διακριτικά και περνάμε τη μέρα μας στο λεωφορείο, στο δημαρχείο, στον κινηματογράφο κοιτώντας με
δυσπιστία τους διπλανούς μας.
Ένα άλλο πάλι που ακούω είναι κατηγορίες ότι δήθεν πολλά κόμματα λένε τι δεν πρέπει να γίνει αλλά δε λένε τι πρέπει να γίνει. Μ' άλλα λόγια δεν έχουνε πρόγραμμα. Μα τι είναι αυτό το πρόγραμμα; Σκεφτείτε το πρόγραμμα της Σκάλας του Μιλάνου: υπάρχει σ' αυτό ένας κατάλογος ονομάτων και τίτλων. Αν διαβάσουμε «Μποκερίνι, Βιβάλντι, Στράους», ξέρουμε ότι μας περιμένει μια βραδιά γεμάτη αγγελικές μελωδίες. Αν διαβάσουμε «Μπέριο, Μπουλέζ, Μπουσότι», ξέρουμε ότι, πρέπει να ετοιμαστούμε ψυχολογικά για προκλητικούς ήχους, μακριές σιωπές, τσιρίσματα, και τόσο το χειρότερο για τους αδαείς μελομανείς που, άσχετα μ' αυτό, πηγαίνουνε κάθε φορά και μετά παραπονιούνται. Άρα ένας εκλογικός κατάλογος υποψηφίων είναι ένα πρόγραμμα. Αν μας ξαναπροτείνονται γνωστά άτομα για τα οποία έχουμε λόγους να δυσπιστούμε, ξέρουμε ότι το πρόγραμμα είναι να συνεχιστεί η κατάσταση όπως ήτανε πριν, και ίσως χειρότερα, μια και παρόλο ότι αυτά τα πρόσωπα δεν ήταν επιθυμητά από το λαό, αποδείχτηκαν αρκετά ισχυρά ώστε να συνεχίσουν τη σταδιοδρομία τους.
Μ’ αυτή την έννοια υπάρχουν ψηφοδέλτια που εξασφαλίζουνε πιο σοβαρές και συγκεκριμένες εγγυήσεις από άλλα. Για παράδειγμα, λένε για τους κομουνιστές: «Προσέξτε, είναι άτομα που μιλάνε γι' αυτονομία, αλλά έπειτα μπορεί να πουληθούνε στους Ρώσους ή, μόλις ανεβούνε στην εξουσία, να μη θέλουνε πια να φύγουν». Βέβαια, είναι πολύ πιθανό. Αλλά αν τελικά μας απογοητέψουνε; Κι αν δε μας κουβαλήσουν εδώ τεθωρακισμένα απ' τη Μογγολία και δε βάλουνε σφυροδρέπανα στις εκκλησίες; Πώς να τους εμπιστευτεί κανείς; Δεν υπάρχουνε σοβαρές εγγυήσεις. Και τους άλλους, της Προλεταριακής Δημοκρατίας, πώς να τους υποστηρίξεις; Κι αν δεν απαγάγουν τον πρόεδρο της βουλής και δεν τον παραδώσουνε στις Ερυθρές Ταξιαρχίες για να βασανιστεί;
Αντίθετα σε άλλες περιπτώσεις δεν υπάρχει αμφιβολία, υπάρχει πλήρης βεβαιότητα. Τα πρόσωπα του κόμματος έχουν ήδη κάνει και κάνουν αυτά για τα οποία θα μπορούσαμε να τα υποψιαστούμε. Όποιος αγοράζει ξέρει τι κουβαλάει στο σπίτι του και πόσον καιρό θα διαρκέσει (που είναι το όνειρο κάθε καλής νοικοκυράς). Ας ευχαριστήσουμε το Θεό που ζούμε σε μια χώρα όπου όλα γίνονται φανερά, κι ας διαβάσουμε με προσοχή τα ψηφοδέλτια για να ξέρουμε τι μας περιμένει: ίσως να μη μας αρέσει, αλλά τουλάχιστον είμαστε σίγουροι ότι οι προσδοκίες μας δε θα διαψευστούν."

Ουμπέρτο Έκο
"Πως να ψηφίσετε στις επόμενες εκλογές" από το βιβλίο
"Η Σημειολογία στην Καθημερινή Ζωή"
(Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε το 1976 στην Corriere Della Sera)

Σχόλια

  1. Αν δεν ήταν ο Ουμπέρτο Εκο ο οποίος σφάζει με το βαμβάκι την διαφθορά στον πολιτικό χώρο στην χώρα του και στις ΗΠΑ θα έλεγα ότι είναι η κατάθεση ενός κυνικού. Κάπου είχα διαβάσει έναν πολύ καλό ορισμό: κυνισμός είναι η κατάσταση όπου οι αξίες έχουν τιμή. Νομίζω ότι εκτός από το ιταλικό και το αμερικανικό μοντέλο υπάρχουν και οι χώρες της Σκανδιναβίας όπου τα πράγματα είναι διαφορετικά..

    Δεν θέλω με τίποτα να πιστέψω αυτό που θέλουν να πιστέψω: ότι ότιδήποτε και να ψηφίζω, ψηφίζω την διαφθορά. Εξ άλλου αν το σκεφτούμε έτσι δεν φταίει ο δικομματισμός αλλά γενικά το κοινοβουλευτικό σύστημα. Μου έκανε πολύ κακή εντύπωση απάντηση δεξιού. Στην ερώτησή μου τι θα ψηφίσεις μου απηντησε "μα φυσικά δεξιά, για να ξέρω ποιος με *. ...!!!! Ελεος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Συνήθως οι προσδοκιες μας διαψεύδονται, όχι γιατί αυτοί που αναλαμβάνουν τη διακυβέρνηση της χώρας κανουν λιγότερα από αυτα που υπόσχονται, αλλά γιατί είναι τέτοια η φορά των πραγμάτων που δύσκολα μπορούμε να διακρίνουμε ανάμεσα σ αυτά που πραγματικά χρειαζόμαστε και σ αυτά που ονειρευόμαστε.
    Ναι, το θυμαμαι το βιβλίο του Εκο. Θα το ξαναψάξω, γιατί ειναι χρήσιμο ετσι οπως ανασφαλείς προσερχόμαστε στις κάλπες.
    ριτσα μασουρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Παγκόσμια Διακήρυξη για την Πληροφόρηση και τη Δημοκρατία

Η Διακήρυξη έγινε ομόφωνα δεκτή από την Information and Democracy Commission H Επιτροπή αποτελείται από 25 μέλη: Amartya Sen, Joseph Stiglitz, Mario Vargas Llosa,  Hauwa IbrahimEmily BellYochaï BenklerTeng BiaoNighat DadCan DündarPrimavera de FilippiMireille Delmas-MartyAbdou DioufFrancis FukuyamaUlrik HaagerupAnn Marie Lipinski,Adam MichnikEli PariserAntoine PetitNavi PillayMaria RessaMarina WalkerAidan White και Mihaïl Zygar.
Πηγή: RSF
Μετάφραση: Anemosnaftilos
Προοίμιο
Ο παγκόσμιος χώρος επικοινωνίας και πληροφόρησης είναι κοινό αγαθό της ανθρωπότητας και πρέπει να προστατεύεται ως τέτοιο. Η διαχείρισή του είναι ευθύνη ολόκληρης της ανθρωπότητας, μέσω δημοκρατικών θεσμών, με στόχο τη διευκόλυνση της πραγματικής επικοινωνίας μεταξύ ατόμων, πολιτισμών, λαών και εθνών, στην υπηρεσία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της πολιτικής συναίνεσης, της ειρήνης, της ζωής και του περιβάλλοντος.

Ο παγκόσμιος χώρος επικοινωνίας και πληροφόρησης πρέπει να εξυπηρετεί την …

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…