Μεταξύ τρέλας και αθωότητας

http://www.shadow-puppets.com/images/pages/shadow-14.gif

Και πρέπει να ψηφίσεις. Να κάνεις μια επιλογή και ύστερα μια πράξη, μια σειρά πραγματικών κινήσεων: αυτή της επιλογής ενός ψηφοδελτίου, της τοποθέτησής του σε ένα φάκελο και μετά τη ρίψη του σε μια κάλπη. Κι ύστερα να βγεις στην αυλή ενός πραγματικού σχολείου, να ανασάνεις έναν πραγματικό αέρα που θα μυρίζει πραγματικά καμένο, να ρίξεις μια ματιά σ’ αυτό το πραγματικό κλουβί στο οποίο πηγαίνουν καθημερινά τα πραγματικά παιδιά μας. Κι εκεί, διαβαίνοντας την πραγματική πόρτα του σχολείου να αισθανθείς έναν μούδιασμα στο χέρι, ένα σφίξιμο στο στήθος, πως ο αέρας δεν σου φτάνει, δεν φτάνει για να οξυγονωθούν οι κυψελίδες στα πνευμόνια, τίποτα δεν φτάνει, τα χρόνια περνούν, έτσι, ανούσια, οι αλλαγές που θα έπρεπε να είχαν γίνει ακόμη κι αν όλα έμεναν ακίνητα, δεν έγιναν, τίποτα δεν προχωράει, όπως όταν γυρίζοντας από ταξίδι πατάς και πάλι το πόδι σου στη χώρα και λες τι διάολο, τι γαμημένο ταξίδι στο χρόνο είναι αυτό, ούτε με δευτέρα δεν πάμε, στην όπισθεν μονίμως. Καμία σχέση με όλα όσα ονειρεύτηκες, φαντάστηκες, σχεδίασες, προγραμμάτισες, είχες υπ’ όψη σου, μελετούσες, αγωνιούσες, πίστευες, δεν πίστευες, ενδιαφερόσουν, προσπαθούσες. Καμία σχέση με καμία πράξη, με καμιά σειρά πραγματικών κινήσεων, με κανένα όνειρο ακόμη, ακόμη και με κανένα πραγματικό φόβο που είχες πριν το γύρισμα του αιώνα. Σαν να έχουν χαλάσει όλα, σαν να έχουν πάψει να υπάρχουν οι προϋποθέσεις, οι βάσεις, τα θεμέλια, το «από εδώ ξεκινάω», οι αφετηρίες, οι ενδιάμεσες στάσεις. Το τοπίο δεν έχει καμιά απολύτως σχέση με τη διαδρομή που ακολουθείς. Τα πρόσωπα. Α! Τα πρόσωπα έχουν σβηστεί ούτε μύτες ούτε στόματα ούτε αυτιά ούτε μάτια. Δεν τα βλέπεις και δεν σε βλέπουν. Κοιτάζουν μια τρύπα, χαμογελούν, φωνάζουν, κάνουν γκριμάτσες όμως δεν απευθύνονται σε κανέναν. Ούτε κι εσύ απευθύνεσαι σε αυτούς. Τους κοιτάζεις δίχως να τους βλέπεις. Και πρέπει να επιλέξεις. Το μόνο πραγματικό που σου έχει απομείνει είναι αυτή η επιλογή που πρέπει να την κάνεις, πρέπει να επιλέξεις γιατί αυτό είναι το μόνο πλέον που σου έχει απομείνει για να μην είσαι εντελώς παθητικός, για να μην τους μοιάσεις, για να μείνεις πραγματικός μέσα στο εικονικό παιχνίδι. Σαν κι εκείνους που τραβούν χαρακιές στα χέρια τους όχι για να αυτοκτονήσουν αλλά για να αποδείξουν στον εαυτό τους ότι ζουν ακόμη, ότι έχουν πραγματικό αίμα στις φλέβες. Όχι, όλο αυτό δεν μπορεί παρά να είναι έργο που προβάλλεται σε μια οθόνη. Ολοι αυτοί οι παλιάτσοι είναι εικόνες μιας άλλης εποχής που έχουν αναδημιουργηθεί από κάποιον ανιμέιτορ. Να! Βάζεις το χέρι μπροστά στον προτζέκτορα και σβήνουν. Το χέρι σου αποτυπώνεται στην οθόνη. Βάζεις και το άλλο και κάνεις «σκυλάκια», «κουνελάκια», «πεταλουδίτσες». Εκεί. Πάνω στον τοίχο του σχολείου. Βγαίνοντας από το εκλογικό κέντρο, έχοντας μόλις ψηφίσει…



...

...

Από προβολές ταινιών θα συνοδευτεί φέτος η 72η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης, που διοργανώνεται από τις 8 έως τις 16 Σεπτεμβρίου.

Ανάμεσά τους θα προβληθούν και οι εξής:

Το ποίμνιο: Μια μοναδική αστυνομική περιπέτεια με τον Ρίτσανρντ Γκιρ που θα προβληθεί στην Αμερική τον Οκτώβριο.

Έχετε κάνει κράτηση;: Μια τρυφερή ταινία με την Κάθριν Ζέτα Τζόουν που ανακαλύπτει τον έρωτα, την αγάπη και το αληθινό νόημα της ζωής μέσα στην κουζίνα ενός εστιατορίου.

Year of the dog: Τελικά πως είναι καλύτερα; Να αποφεύγεις τους ανθρώπους ή να ζεις μαζί τους; Μια ιδιαίτερη ταινία που προσπαθεί να δώσει απαντήσεις σε βασικά ερωτήματα για τη ζωή.

Black Sheep: Ένα ανατρεπτικό θρίλερ, γυρισμένο στη Νέα Ζηλανδία που κέρδισε το Βραβείο Κοινού και το Βραβείο Ειδικής Επιτροπής στο G&233;rardmer Film Festival.



...



ΠΕΣ ΜΟΥ ΟΤΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΚΑΝΟΥΝ ΧΟΝΤΡΗ ΠΛΑΚΑ!!!

Σχόλια

  1. Kι ας μην είναι, το παίρνω προσωπικά το κείμενο.

    Να 'σαι καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Οταν γράφεις έτσι ψυχωμένα, αυτόματα τα ποστ γίνονται πραγματικά μηνύματα σε μπουκάλια. Σtay On the Scene.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. τι.. "στρατηγός Ανεμος".. Στρατάρχης και βάλε! Εξαιρετικό το κείμενο, σκέτο παραμάζωμα του ανέμου, σαν ένα σφύριγμα (ή ρόγχος?) που βγαίνει από όλες τις ψυχές φίλε μου. Ευχαριστώ:-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Της ψυχής...

    Ευχαριστώ κι εγώ για την ευκαιρία που έχω να γράφω όσο αλλού δεν χωρούν

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου