Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Πυρίμαχο ελληνικό πνεύμα

Γράφει ο Δημοσθένης Κούρτοβικ


Όπως ο «Βεβαίως Βεβαίως», ο  συμβιβασμένος  φανφαρόνος  γυμνασιάρχης  στην ταινία «Το  ξύλο βγήκε απ΄  τον Παράδεισο»  (εδώ ο Χρήστος  Τσαγανέας με  την Αλίκη Βουγιουκλάκη), έτσι  και ο Κώστας  Καραμανλής  είναι ένας  Πρωθυπουργός  που η ικανότητά  του έγκειται στο  να μην κάνει  απολύτως τίποτα  εκτός από το να  βγάζει ηθικοπλαστικά λογύδρια
Όπως ο «Βεβαίως Βεβαίως», ο συμβιβασμένος φανφαρόνος γυμνασιάρχης στην ταινία «Το ξύλο βγήκε απ΄ τον Παράδεισο» (εδώ ο Χρήστος Τσαγανέας με την Αλίκη Βουγιουκλάκη), έτσι και ο Κώστας Καραμανλής είναι ένας Πρωθυπουργός που η ικανότητά του έγκειται στο να μην κάνει απολύτως τίποτα εκτός από το να βγάζει ηθικοπλαστικά λογύδρια


Προσωπικά αισθάνομαι την ανάγκη να ζητήσω μια μεγάλη συγγνώμη από τον ελληνικό λαό. Γιατί, παρασυρμένος, όπως και πολλοί άλλοι του φυράματός μου, από διανοουμενίστικες υπερευαισθησίες και τρομολάγνες φαντασιώσεις, επιδόθηκα προεκλογικά σε έξαλλες ιερεμιάδες, σε μια ακατάσχετη καταστροφολογία, μιλώντας για εθνική τραγωδία, για εγκληματική ανευθυνότητα απέναντι στη φυσική και πολιτισμική μας κληρονομιά, για διεφθαρμένη και ανίκανη δημόσια διοίκηση, για συμπαιγνία με οικοπεδοφάγους και άλλα τέτοια ηχηρά. Ευτυχώς ο ελληνικός λαός, με την ανυπέρβλητη σοφία του, φρόντισε να με βάλει στη θέση μου. Όπως αποφάνθηκε με τη συντριπτική πλειοψηφία του 80 %, δεν συνέβη δα και τίποτα το τρομερό τούτο το καλοκαίρι. Ιδιαίτερα οι καμένες και χαροκαμένες περιοχές, όπου το ποσοστό αυτό ήταν ακόμη μεγαλύτερο, έδειξαν πεντακάθαρα πόσο αδικαιολόγητες ήταν οι θρηνολογίες κάποιων σαν ελόγου μου.
Αν είχα μυαλό, θα είχα δώσει την πρέπουσα σημασία σ΄ εκείνο το μήνυμα που έλαβα ένα μεσημέρι στην Αιόλου, τις μέρες που καιγόταν η μισή Ελλάδα και η ΑΕΚ είχε ζητήσει από την UΕFΑ αναβολή του αγώνα της με τη Σεβίλλη λόγω του ψυχικού κλονισμού των ποδοσφαιριστών της. Θα είχα, δηλαδή, καταλάβει πόσο σωστά, αλλά και πόσο αντιπροσωπευτικά σκεφτόταν εκείνος ο άξιος Νεοέλληνας, εκείνος ο νταβραντισμένος τριανταπεντάρης, που σχολίαζε μ΄ ένα σαρδόνιο γέλιο: «΄Ακου να δεις! Δεν μπορούν, λέει, να παίξουν μπάλα επειδή καίγονται κάτι σπίτια!» Ευτυχώς, θα το ξαναπώ, ο ελληνικός λαός ψήφισε σοφά. Η ελληνική κοινωνία μάς φρονημάτισε, υπενθυμίζοντάς μας πόσο συντηρητική είναι. Όταν το λέει αυτό ένας με το δικό μου ιδεολογικό στίγμα (η λέξη να εκληφθεί, παρακαλώ, και με τις δύο έννοιές της!), ακούγεται σαν μομφή. Εγώ το λέω απολύτως εγκωμιαστικά. Ο συντηρητισμός είναι μια στάση που μαρτυρεί αστείρευτες αντοχές και απεριόριστη προσαρμοστικότητα. Δεν εντυπωσιάζεται ο συντηρητικός από τα υποτιθέμενα κελεύσματα των καιρών, δεν τον πολυενοχλούν οι λεγόμενες κακοδαιμονίες, δεν τον πτοούν και δεν τον μεταστρέφουν οι καταστροφές. Ο συντηρητισμός είναι μάλιστα μια δύναμη βαθύτατα ριζοσπαστική! Διότι ο συντηρητισμός της κοινωνίας όχι μόνον αφήνει περιθώρια, αλλά και ανοίγει τον δρόμο για επαναστατικές ατομικές πρωτοβουλίες. Δεν μπορεί να μη θαυμάσει κανείς, για παράδειγμα, την αγαστή συνεργασία του γαλάζιου υφυπουργού Οικονομίας και του πράσινου δήμαρχου της Ζαχάρως για την άμεση αξιοποίηση και ανάπτυξη 2.600 στρεμμάτων από τις πυρπολημένες εκτάσεις της Ηλείας. Και αυτό χωρίς να υπάρξει, δόξα τω Θεώ, καμιά αντίσταση από την τοπική κοινωνία. Μα δεν χαίρεσαι, θα μου πείτε, που πήραν τόσο πολύ τα πάνω τους τα κομματικά σχήματα του πολιτικού χώρου όπου τοποθετείς τον εαυτό σου; Και βέβαια χαίρομαι. Άλλο όμως να παίρνεις τα πάνω σου και άλλο να το παίρνεις πάνω σου! Για ουκ ολίγους συντρόφους, ηγετικά στελέχη μάλιστα, και στις δύο όχθες του κόκκινου ρεύματος έχω την εντύπωση πως ισχύει το δεύτερο. Πίσω από τις δηλώσεις τους, πίσω από τα θριαμβικά χαμόγελά τους διαβάζω την πεποίθηση ότι έχουν καπαρώσει τις επιπλέον ψήφους που προσέλκυσαν, ότι οι ψηφοφόροι αυτοί είναι άσωτοι υιοί που επέστρεψαν επιτέλους στο πολιτικό πατρικό τους, έπειτα από μακροχρόνιες περιπλανήσεις σε κεντρώες και δεξιές Βαβυλώνες. Οπότε δεν μπορεί παρά να επιστρέψουν μελλοντικά και πολλοί άλλοι, δηλαδή ο λαός, που κατά βάθος είναι πάντοτε αριστερός. Αρκεί εμείς να διατηρήσουμε την ιδεολογική καθαρότητά μας και να μη μολυνθούμε με συμμαχίες ή συνεργασίες.
Κι έτσι επαληθεύτηκε, όπως πάντα άλλωστε, ο Νέστωρ της πολιτικής μας ζωής, ο κ. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, που προεκλογικά είχε αποκλείσει με τόση σιγουριά όση κανένας άλλος το ενδεχόμενο ακυβερνησίας, με το ορθότατο επιχείρημα ότι «οι λαοί δεν αυτοκτονούν». ΄Ετσι είναι, οι λαοί θέλουν να κυβερνιούνται, καλά ή κακά δεν έχει σημασία, τουλάχιστον για τον ελληνικό λαό, φτάνει να μπορεί ο καθένας να κάνει τη δουλίτσα του χωρίς να μπερδεύονται στα πόδια του νόμοι και κανόνες. Και πρέπει να εκφράσω εδώ τον θαυμασμό μου για τη διορατικότητα του κ. Γιώργου Καρατζαφέρη, ο οποίος, πρώτος και μόνος από τους μικρούς αρχηγούς, διέγνωσε τη σοβαρότητα του διλήμματος και τον κίνδυνο (όχι συγκυριακό, αλλά δομικό) για το κόμμα του, γι΄ αυτό δήλωσε έγκαιρα ότι ήταν πρόθυμος να συνεργαστεί με όποιο κόμμα ερχόταν πρώτο. Το έχω ξαναπεί: η άκρα δεξιά, στην Ελλάδα και αλλού, είναι σήμερα ο μόνος χώρος όπου παράγεται πραγματικά πολιτική σκέψη.
Και δέστε τώρα σε όλο της το βάθος και όλο της το μεγαλείο τη σοφία της ψήφου του συντηρητικού ελληνικού λαού: αναδεικνύοντας μια αυτοδύναμη, αλλά όχι παντοδύναμη κυβέρνηση και, ταυτόχρονα, ενισχύοντας αμφότερα τα άκρα του πολιτικού φάσματος, εξασφάλισε ότι τίποτα ουσιαστικό δεν πρόκειται ν΄ αλλάξει σ΄ αυτή τη χώρα. Κάθε πίεση από τα αριστερά για προοδευτικές κινήσεις (αν δεχτούμε προς στιγμήν τη σχεδόν εξωπραγματική υπόθεση ότι αυτή η κυβέρνηση θα ήταν διατεθειμένη και θα μπορούσε να κάνει τέτοιες) θα εξουδετερώνεται από το δέος της ενισχυμένης ακροδεξιάς, και το αντίστροφο. Θα επιβεβαιωθεί έτσι αυτό που ήδη έχουμε ψυλλιαστεί, ότι ο κ. Καραμανλής είναι ο ιδανικός πρωθυπουργός για την Ελλάδα: ένας πρωθυπουργός που η ικανότητά του έγκειται στο να μην κάνει απολύτως τίποτα εκτός από το να βγάζει ηθοπλαστικά λογύδρια, ακριβώς όπως ο «Βεβαίως Βεβαίως», ο συμβιβασμένος φανφαρόνος γυμνασιάρχης που υποδύθηκε ο Χρήστος Τσαγανέας στην ταινία Το ξύλο βγήκε απ΄ τον παράδεισο .
«Αυτή είναι η Ελλάδα και μην κάνουμε τους έκπληκτους» φώναξε πριν από εφτά χρόνια, μετά το ναυάγιο του Σαμίνα, ο τότε πρωθυπουργός Σημίτης προς όλους εκείνους που και τους έκπληκτους και τους εξοργισμένους έκαναν. ΄Ηταν μια από τις ειλικρινέστερες και, στην πραγματικότητα, πιο απελπισμένες δηλώσεις που βγήκαν ποτέ από στόμα ΄Ελληνα πολιτικού. Και επειδή αυτή είναι η Ελλάδα, μπορούμε να καταλάβουμε καλύτερα γιατί οι τέχνες και τα γράμματά μας, μεταξύ άλλων, έχουν σήμερα τα χαρακτηριστικά που έχουν. Επειδή αυτή είναι η Ελλάδα, οι σύγχρονοι ΄Ελληνες καλλιτέχνες και συγγραφείς βλέπουν μπροστά τους τρεις δρόμους, αν θέλουν στα σοβαρά να δημιουργήσουν.
Ο πρώτος δρόμος, που τον ακολουθούν και οι περισσότεροι, είναι η αναδίπλωση σε μια αυστηρά ιδιωτική σφαίρα, η καλλιέργεια ενός θεματικού μινιμαλισμού. Ο δεύτερος είναι ν΄ αναζητήσουν τα μεγάλα θέματα εκτός Ελλάδος, εκεί όπου η κοινωνία και η παράδοση μπορούν να τα αναδείξουν. ΄Οσο για τον τρίτο δρόμο, δεν έχει καμιά σχέση με τη μέση οδό του κ. ΄Αντονυ Γκίντενς και των συν αυτώ, είναι ένας ακραίος, επικίνδυνος δρόμος, που λίγοι μπορούν να τον αντέξουν ώς το τέλος: ο σωκρατικός ρόλος του ταράξιππου, της αιρετικής φωνής, της εκ των έσω κριτικής, που έχει επίγνωση της μοναξιάς της, εμπνέεται από τον πόνο της, αντλεί κουράγιο από τη δική της ουτοπία και που, αν δεν μπορεί να κατανικήσει την παχύδερμη αυταρέσκεια του πλήθους, τουλάχιστον του την τσαλακώνει τόσο ώστε να σπείρει την αμφιβολία.

Σχόλια

  1. Είναι ωραίο να βλέπεις πόσο συμφωνούν μεταξύ τους αυτοί που έχεις επιλέξει να μιλάς, να μαλλώνεις, να ζεις μαζί τους. Κατά διαβολική σύμπτωση, πριν δω το post σου, βρήκα το κείμενο στο mailbox μου σταλμένο από την Ρένα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "...ώσπου οι τροχιές μας συναντάνε
    τις βασικές τους τις αρχές!"

    Σε αυτόν τον κόσμο όσοι αγαπούνε τρώνε βρώμικο ψωμί
    έλεγε ο Μπάτης μια Κυριακή
    κι οι πόθοι τους ακολουθούνε
    υπόγεια διαδρομή

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…