Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Ετσι, για να τους μαθαίνουμε...










Να τους χαιρόμαστε!

Ο ΛΑΟΣ στη Βουλή

Του Γιωργου Παγουλατου*

Τ ους είδαμε το βράδυ των εκλογών να παρελαύνουν θριαμβικά στα κανάλια, περιφέροντας τα αγαπημένα τους θέματα: το βιβλίο Ιστορίας, το «προδοτικό» Σχέδιο Ανάν, το «ξεπούλημα» της Μακεδονίας, την υποψηφιότητα της Τουρκίας στην Ευρώπη, τους μετανάστες που μας έχουν κυριεύσει. Η είσοδός τους στη Βουλή δεν είναι απλώς μια ακίνδυνη προέκταση της τηλεοπτικής ελαφρότητας που τείνει να χαρακτηρίζει τον αρχηγό τους. Κάποτε απεχθείς ιδέες εμφανίζονται με το καθημερινό πρόσωπο της κοινής λογικής. Εχουν την οικεία όψη του αυτοδημιούργητου πολιτικού που αστειεύεται στο τηλεπαράθυρο, που μιλά την απλή γλώσσα του προδομένου Ελληνα πατριώτη, του φοβισμένου μικροσυνταξιούχου, της ζορισμένης νοικοκυράς. Αλλωστε από την εποχή της Χάνα Αρεντ γνωρίζουμε πως η διαδρομή του ακραίου διέρχεται την οδό της κοινοτοπίας.

Οι εκπρόσωποι του ΛΑΟΣ που είδαμε δεν αναδύθηκαν απλώς σαν γυμνές Αφροδίτες από τον χυλό του τηλε-λαϊκισμού. Ορισμένοι, χάρη στους οποίους το κόμμα εισήλθε στη Βουλή, έχουν διακεκριμένη πορεία στα άκρα της Δεξιάς. Το κόμμα του κ. Καρατζαφέρη έχει κάθε δικαίωμα να αρνείται τον χαρακτηρισμό της ακροδεξιάς, ας το ονομάσουμε λοιπόν εθνικολαϊκιστικό ή υπερδεξιό, άλλωστε η πολιτική είναι η τέχνη του ευφημισμού. Είναι διεθνώς γνωστός ο πολιτικός λόγος της υπερδεξιάς. Πέραν της αισθητικής, οι ιδαλγοί της προσβάλλουν και τη λογική. Διογκώνουν και δαιμονοποιούν, εφευρίσκουν εχθρούς και συνωμοσίες. Εμφανίζουν παραπλανητικά την ομοιότητα ως ταυτότητα (ακούγοντας την εθνικιστική εσχατολογία νομίζει κανείς ότι η χώρα βρίσκεται ακόμα στην εποχή των Βαλκανικών Πολέμων). Γυροφέρνουν τα πιο απίθανα και παρανοϊκά σενάρια («ο ξένος παράγοντας έκαψε την Πελοπόννησο λόγω του Σχεδίου Ανάν!»). Οσο πιο εξωφρενικός ο ισχυρισμός, τόσο πιθανότερο να γίνει πιστευτός. Εκφέρουν τις αποφάνσεις τους ως αποκαλυμμένες αλήθειες. Οποιος τις αμφισβητεί είναι είτε αφελής είτε αμφιβόλου πατριωτισμού. Η αντιπαράθεση προσωποποιείται, ο αντίπαλος δαιμονοποιείται. Οι σκοποί αγιάζουν τα μέσα. Το μαρτυρούν άλλωστε οι οβιδιακές μεταμορφώσεις. Ο σεβασμός στη διαδικασία, στα δικαιώματα, στην αξιοπρέπεια του αντιπάλου περιττεύει. Είδαμε νεοεκλεγέντα βουλευτή του ΛΑΟΣ να επιτίθεται με ιταμότητα στην πρώην υπουργό Παιδείας. Παρά τα όποια λάθη της, υπερασπίστηκε με σπάνια γενναιότητα όχι το βιβλίο Ιστορίας αλλά τη λειτουργία των θεσμών και την αυτονόητη αρχή ότι τα σχολικά συγγράμματα εκπονούνται και αναθεωρούνται μέσα από νόμιμες θεσμικές διαδικασίες αρμόδιων φορέων της πολιτείας και όχι υπό τις ιαχές του πλήθους.

«Ε και λοιπόν;», δικαιούται κανείς να αναρωτηθεί. Είχαμε πάντοτε κι έχουμε στο Κοινοβούλιο μια μειοψηφία πολιτικών του «δεν δικαιούσθε διά να ομιλείτε». Είχαμε κι έχουμε βουλευτές δυσανεκτικούς, που διαστρέφουν και συσκοτίζουν, που ψεύδονται και δημαγωγούν. Πολιτικούς, επίσης, που διαπλέκονται, κουρσεύουν πελατειακά το Δημόσιο, καταστρέφουν το φυσικό περιβάλλον, χαρίζουν χρέη στις ποδοσφαιρικές ομάδες, σπαταλούν το δημόσιο χρήμα σε δημόσιες σχέσεις και έργα βιτρίνας, ανέχονται τη διαφθορά, αναπαράγονται φαυλοκρατικά, νοιάζονται μόνο για τον εαυτό τους. Τι χειρότερο μπορεί να φέρει ο ΛΑΟΣ;

Και όμως, ο ΛΑΟΣ, ως κοινοβουλευτικό κόμμα, είναι ένα σκαλί παρακάτω στην κλίμακα της πολιτικής απαξίας, γιατί επισφραγίζει πανηγυρικά την ίδια την αποτυχία της πολιτικής. Ενα κόμμα με θολή ιδεολογία που δεν λέει το όνομά της, με ανύπαρκτο πρόγραμμα, χωρίς πρόταση εξουσίας, χωρίς στοίχιση με πραγματικές κοινωνικές δυνάμεις. Ενα κόμμα απορριμματοδοχείο, που ψαρεύει στα θολά νερά της ανασφάλειας, του χαβαλέ, του φανατισμού και της άναρθρης διαμαρτυρίας.

Και ένας ιδεολογικός χώρος που κατευθύνει την πολιτική του επιρροή στην ενδοχώρα της πολιτικής απαιδευσίας και του σκοταδισμού. Που εξάπτει φόβους, κολακεύει τη μισαλλοδοξία, εμπορεύεται εθνικό και θρησκευτικό συναίσθημα κλείνοντας όμως πονηρά το μάτι στον χυδαίο φιλοτομαρισμό του νεοέλληνα. Ο λόγος του εμπεριέχει υποβόσκουσα την απειλή της βίας. Τα περιθώρια ανοχής έχουν εξαντληθεί. Αναρχικοί διαδηλώνουν; Σπάσ’ τους τα κεφάλια. Οι Σκοπιανοί προκαλούν; Δώσ’ τους ένα μάθημα. Οι Ευρωπαίοι πιέζουν; Βάλ’ τους στη θέση τους. Οι μειονοτικοί αντιμίλησαν; Πάτησέ τους. Μετανάστες διεκδικούν; Απέλασέ τους. Ολα είναι τόσο σίγουρα και απλά στο νοητικό σύμπαν της υπερδεξιάς. Λείπουν μόνο οι πατριώτες πολιτικοί για να εφαρμόσουν τις εθνικές λύσεις.

Ο υπερπατριωτισμός της υπερδεξιάς συσκοτίζει τον πραγματικό πατριωτισμό που έχει ανάγκη ο τόπος: έναν πατριωτισμό του πολίτη. Ενα πλέγμα σύγχρονων δικαιωμάτων έναντι του κράτους, που αντιστοιχούν σε συνεπείς υποχρεώσεις και ευθύνες του πολίτη απέναντι στην κοινωνία, σεβασμό στον νόμο και αγάπη για τον τόπο. Δεν αποκλείεται ο υπερπατριωτισμός του ΛΑΟΣ να ωριμάσει κι αυτός μια μέρα σε έναν τέτοιο σύγχρονο πατριωτισμό. Είμαστε διατεθειμένοι να περιμένουμε.

Ο πολιτικός πολιτισμός προοδεύει προσπαθώντας να φωτίζει τις περίπλοκες και αντικρουόμενες όψεις της πραγματικότητας, να διαχειρίζεται τα προβλήματα με ανοιχτό δημόσιο διάλογο, με ένα ήθος που προϋποθέτει ότι δεν είμαστε αλάνθαστοι, ότι πρέπει να κρατούμε μια επιφύλαξη στη βεβαιότητά μας, να επιδιώκουμε να κατανοήσουμε το δίκιο του αντιπάλου, αναστοχαζόμενοι τις δικές μας εμπειρίες και πράξεις. Εμπεριέχει επίσης μια παιδαγωγική λειτουργία της πολιτικής, που κατεξοχήν επιτελούν οι κοινοβουλευτικές πολιτικές δυνάμεις.

Φοβάμαι λοιπόν πως η Βουλή δεν θα γίνει καλύτερη από τη συμμετοχή του πέμπτου κόμματος, ούτε ο πολιτικός μας πολιτισμός πλουσιότερος. Ισως τα μικρόφωνα να υποφέρουν λίγο παραπάνω από τα υψηλά ντεσιμπέλ.

* Ο κ. Γ. Παγουλάτος είναι αναπληρωτής καθηγητής στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Οικονομικών Σπουδών του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Σχόλια

  1. Δες μήπως ευθύνονται και αυτοί:
    www.sofistis.wordpress.com

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΟΛΟΙ φταίμε! Χωρίς εξαιρέσεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η φωτογραφία του Πλεύρη μου θυμίζει έντονα φωτογραφίες αξιωματικών των SS, με το φωτοστέφανο γύρω από το κεφάλι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ψύχραιμο και με παρρησία το άρθρο του Παγουλάτου' εν ολίγοις, εξαιρετικό (το είχα προτείνει και στο buzz χθες).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Btw, ο πατριωτισμός του πολίτη που περιγράφει είναι προαπαιτούμενο για να αποκτήσουμε κάποτε και πολιτικό πολιτισμό. Μέχρι τότε ..Ρόλεξ, φραπέδες και revision wars.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…