ΜΠΟΤΙΛΙΑ ΣΤΟ ΠΕΛΑΓΟ

Τρεις βράχοι λίγα καμένα πεύκα κι ένα ρημοκλήσι
και παραπάνω
το ίδιο τοπίο αντιγραμμένο ξαναρχίζει
τρεις βράχοι σε σχήμα πύλης, σκουριασμένοι
λίγα καμένα πεύκα, μαύρα και κίτρινα
κι ένα τετράγωνο σπιτάκι θαμμένο στον ασβέστη
και παραπάνω ακόμη πολλές φορές
το ίδιο τοπίο ξαναρχίζει κλιμακωτά
ως τον ορίζοντα ως τον ουρανό που βασιλεύει.

Εδώ αράξαμε το καράβι να ματίσουμε τα σπασμένα κουπιά,
να πιούμε νερό και να κοιμηθούμε.
Η θάλασσα που μας πίκρανε είναι βαθιά κι ανεξερεύνητη
και ξεδιπλώνει μιαν απέραντη γαλήνη.
Εδώ μέσα στα βότσαλα βρήκαμε ένα νόμισμα
και το παίξαμε στα ζάρια.
Το κέρδισε ο μικρότερος και χάθηκε.

Ξαναμπαρκάραμε με τα σπασμένα μας κουπιά.


"Μυθιστόρημα" του Γιώργου Σεφέρη
(από την έκδοση "Γιώργος Σεφέρης, Ποιήματα", Ίκαρος, 1989)

Σχόλια

  1. Υπέροχο το "Μυθιστόρημα" του Σεφέρη. Μου αρέσει ιδιαίτερα η τελευταία στροφή που αφήνει μία γεύση πικρής ελπίδας:

    Εδώ τελειώνουν τα έργα της θάλασσας, τα έργα της αγάπης.
    Εκείνοι που κάποτε θα ζήσουν εδώ που τελειώνουμε
    αν τύχει και μαυρίσει στη μνήμη τους το αίμα και ξεχειλίσει
    ας μη μας ξεχάσουν, τις αδύναμες ψυχές μέσα στ' ασφοδίλια,
    ας γυρίσουν προς το έρεβος τα κεφάλια των θυμάτων:

    Εμείς που τίποτε δεν είχαμε θα τους διδάξουμε τη γαλήνη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πως γίνεται και με συγκινούν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο πάντα οι όποιες δημοσιεύσεις σου !!!
    Την καλησπέρα μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου