Πραγματικότητα Α’


Οι τηλεοράσεις παρουσιάζουν έναν ζοφερό και ταυτόχρονα χαζοχαρούμενο κόσμο, μια κοινωνία αποτελούμενη από κουκουλοφόρους, οργισμένους συνταξιούχους, γραφικά κομματόσκυλα, υστερικούς παπάδες, ανορεξικά ξέκωλα, αφιονισμένους μπασκίνες, δυσλεκτικούς φοιτητοπατέρες, μουρόχαβλους γιουρο-κοντέστερς, ψυχωσικούς αυτοδιοικητικούς, χλεμπονιάρηδες παιδόφιλους και ανοργασμικές βουλευτίνες που όλοι μαζί τρελή παρέα κινούται με ελαφρά πηδηματάκια στο χείλος της αβύσσου. Σ’ αυτή την πραγματικότητα τα μαρούλια έχουν μετατραπεί σε νοβοπάν, τα αυτοκίνητα καίνε καύσιμα με τιμές κυροζίνης, οι κρέμες σύσφιξης φτιάχνονται από βαζελίνη, ένα φακελάκι νες καφέ και αλάτι ΚΑΛΑΣ, οι μπέϊμπισίτερς βάζουν κωλοδάχτυλα στα παιδιά μας όταν δεν τα δέρνουν, οι καθηγητές καλύπτουν τα ακατανόμαστα όργια των μαθητών τους, ο Ολιβερ Τουίστ χαμογέλαει κρατώντας τον Αδόλφο από το χέρι και το σύμπαν ολάκαιρο βρίσκεται λίγο πριν το σημείο τήξης. Σ’ αυτό το σύμπαν όλοι μα όλοι γαμιούνται ή παρακολουθούν τους άλλους να γαμιούνται μέσα από MMS και μετά πεθαίνουν έχοντας φάει 37 χτυπήματα με κινητό κατακέφαλα, όλοι διαπλέκονται, οι μισοί ταϊζουν τους άλλους μισούς με ό,τι ληγμένο σταλογίδι κρύβεται σε μυστικούς καταψύκτες κάτω από το μαγαζί τους, οι άλλοι μισοί τους μαγνωτοσκοπούν και πουλάνε το υλικό τους στους τηλεδικαστές και οι πάντες διαμαρτύρονται για τα πάντα. Μια πραγματικότητα, μια κοινωνία, ένας κόσμος ξεσκισμένος, ξιπασμένος, ξεφτιλισμένος που την ίδια στιγμή κράζει το ξέσκισμα, την ξιπασιά και την ξεφτίλα. Horror Show και ταυτόχρονα Παντού-Φαν-Παρκ όπως λέει και η φοβερή φίλη μου, η Ντόγια! (Εγραψες πάλι, μικρή! Για άσχετο θέμα αλλά δεν πειρά!).



(συνεχίζεται...)

Σχόλια