Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Μάρτιος, 2007

Το τέλος της ελληνικής δημοσιογραφίας

Με τον ΣΤΑΘΗ ΤΣΑΓΚΑΡΟΥΣΙΑΝΟ

Δεν πίστευα ποτέ ιδιαιτέρως στη δύναμη της ελληνικής δημοσιογραφίας. Μικρά είναι τα μεγέθη στην Ελλάδα -σε όλους τους τομείς. Καλά κείμενα πάντα υπήρχαν: ο Ραφαηλίδης στο παλιό ημερήσιο «Βήμα», ο Σταματίου στα «Νέα», η Σούλα Αλεξανδροπούλου στην «Ελευθεροτυπία», ο Βότσης στην ακραία του εποχή, ο Καρκαγιάννης πριν γίνει διευθυντής - αρκετοί άλλοι. Ποτέ όμως δεν είχες την αίσθηση ότι οι δημοσιογράφοι, ως σύνολο, διαμορφώνουν επ' αγαθώ την Ελλάδα. Γιατί κανένας τους δεν ήταν πραγματικά ατρόμητος, απόλυτα ανεξάρτητος (να το πω και παλιομοδίτικα: απόλυτα απροσκύνητος) μέχρι τα στερνά της ζωής του -και, ως γνωστόν, τα στερνά τιμούν τα πρώτα.

Ετυχε να δω πολλές φορές τα ινδάλματά μου με τα βρακιά κατεβασμένα -μεταφορικώς. Ηταν σοκ. Ανθρώπους που βγαίνουν και γράφουν τις ψωροφαντασίες τους με ρητορικό λαγκάζ, τους είδα να σκουπίζουν με το σάλιο τους τα παπούτσια του ανθρώπου που τους πλήρωνε. Είλωτες. Ομως πάντα υπήρχαν και άνθρωποι που με τεχνικές και εσωτερικά …

Η φάμπρικα της βίας

Αλήθειες, προβληματισμοί και ερωτηματικά για το ακραίο αυτό φαινόμενο που απασχολεί την ελληνική κοινωνία όλα αυτά τα χρόνια

Η φάμπρικα της βίας

ΠΑΥΛΟΣ ΤΣΙΜΑΣ
«Είμαστε κάτι σαν λευκοί νέγροι. Το ποδόσφαιρο μας κάνει να είμαστε κάτι. Ο φόβος και το μίσος μας κάνουν ξεχωριστούς». Λόγια ενός χούλιγκαν της λονδρέζικης Τσέλσι με άφθονο αίμα στα χέρια του, αποτυπωμένα σε ένα βιβλίο για το χουλιγκανικό φαινόμενο - «The football factory». Οι δικοί μας «λευκοί νέγροι» άφησαν πίσω τους έναν νεκρό προχθές. Πολλοί ξαφνιάστηκαν. Το φονικό έγινε με αφορμή έναν αγώνα βόλεϊ γυναικών, ένα άθλημα που, κανονικά, διεξάγεται ενώπιον συγγενών, φίλων, ίσως και κάποιων θαυμαστών των ψηλών και ωραίων αθλητριών. Αλλά χούλιγκαν, έτοιμοι να πεθάνουν ή να σκοτώσουν για μια ομάδα βόλεϊ γυναικών; Πού ακούστηκε; Κι όμως. Όσοι παρακολουθούν την κατ' ευφημισμόν αθλητική δραστηριότητα στη χώρα και διατηρούν ολίγη νηφαλιότητα, το περίμεναν. Προειδοποιούσαν. Έλεγαν πως αν έως τώρα δεν είχαμε νεκρούς, ήταν απ…

Με σεβασμό

ΛΕΥΤΕΡΗΣ Π. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΤΙΕΣ
Με σεβασμό

Τελευταία φορά που τον είδα ήταν πριν από περίπου ενάμιση μήνα. Όχι «ζωντανά». Στην τηλεόραση. Στην εκπομπή του Γιάννη Τζαννετάκου (ΕΤ1) «Ιστορείν και εξιστορείν». Δεν φαινόταν άρρωστος. Λίγο κουρασμένος, ίσως. Και μελαγχολικός, όπως πάντα. Μιλούσε όμως με σαφήνεια, με καίριο λόγο, χωρίς φιοριτούρες. Ο Γρηγόρης Φαράκος. Ο «διανοούμενος της Αριστεράς», όπως εύστοχα τον χαρακτήρισαν σε πεντάστηλο τίτλο-κορυφή, «ΤΑ ΝΕΑ» της Παρασκευής 26/3, τρεις μέρες μετά τον θάνατό του. Αντιγράφω από ένα σχόλιο του Παύλου Τσίμα, που δημοσιεύθηκε επίσης στις 26/3, εδώ: «...Δούλευε ακούραστα (ο Γρ. Φαράκος), ψαχούλευε αρχεία και πηγές, έγραφε ποταμούς σελίδων. Αξιοθαύμαστος για το έργο αυτό. Μα προπάντων αξιοθαύμαστος για το ήθος με το οποίο προσπάθησε να αποκαταστήσει την αλήθεια του αγώνα τον οποίο έζησε. Και του αιώνα τον οποίον αυτός ο αγώνας σημάδεψε. Το έκανε με πραγματική γενναιότητα. Αποφεύγοντας τόσο τη μισαλλόδοξη στάση τού τάχα αμετανόητου, που κ…

ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ ΤΟ MODEM, ΦΤΑΙΝΕ ΑΥΤΟΙ!

Ακούει κανείς;

Της Ελενας Ακρίτα

Μέσα από τη διαδικασία της αυτοκριτικής και της αυτοκάθαρσης, καταλήγεις στη διαπίστωση ότι φταίει το modem σου Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ μια διαδικτυωμένης αρχίζει μια ηλιόλουστη μέρα του Μαρτίου! Και συγκεκριμένα όταν η σύνδεσή μου στο Ίντερνετ τα 'φτυσε! Να προσπαθώ να συνδεθώ και να με πετάει έξω κάθε τρεις και λίγο. Χωρίς λόγο! Χωρίς αιτία κι αφορμή! Μέρα Μαρτιού μου μίσεψες, μέρα Μαγιού σε χάνω! Τι κάνεις σε αυτές τις περιπτώσεις; Σε πρώτο επίπεδο, λειτουργείς ενοχικά. Δεν φταίει ο ΟΤΕ. Δεν φταίει η ΟΤΕΝΕΤ. Εσύ φταις. Δρομολογείς μια βαθιά κατάδυση στο εγώ σου και μέσα από την επώδυνη αυτή διαδικασία, προσπαθείς να λύσεις το πρόβλημα. Μέσα από τη διαδικασία της αυτοκριτικής και της αυτοκάθαρσης, λοιπόν, καταλήγεις στη διαπίστωση ότι φταίει το modem σου. Αφού το βρίσεις, αφού το εκμηδενίσεις, αφού το κάνεις σκουπίδι ως modem και ως προσωπικότητα, φωνάζεις 45 μάστορες κι 60 μαθητάδες να το ελέγξουν. Να το κάνουν φύλλο και φτερό! Όχι, δεν φταίει …

Εκνευριστικά!

Ε. ΣΤΑΗ: Λοιπόν, για να σας ηρεμήσω θα σας πω ότι έχω κι εγώ άγχος, ίσως επειδή είναι η πρώτη εκπομπή που κάνω στο MEGA, ίσως επειδή το άγχος είναι απαραίτητο συστατικό για τους ανθρώπους που κάνουν μια δουλειά με υπευθυνότητα. Αλλά να σας ρωτήσω κάτι άλλο πριν μπούμε στα τρέχοντα πολιτικά θέματα, λένε ότι, όταν σας εκνευρίζουν γίνεστε πιο δυναμικός, είναι αλήθεια αυτό; Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Νομίζω ότι πάντα θέλω να είμαι αληθινός. Ε. ΣΤΑΗ: Ξέρετε γιατί σας το ρωτάω; Για να δω αν θα σας εκνευρίσω απόψε.Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Θέλω να είμαι αληθινός, θέλω να εκφράσω τα πραγματικά μου αισθήματα. Όταν κάποια στιγμή αισθάνομαι μια αδικία ή κάτι που λέγεται και θεωρώ ότι είναι απαράδεκτο, βεβαίως αντιδρώ. Ε. ΣΤΑΗ: Νευριάζετε, ωραία. Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Αντιδρώ. Όπως έκανα και πρόσφατα στη Βουλή. Ε. ΣΤΑΗ: Ναι, μα γι' αυτό σας ρώτησα....
Ε. ΣΤΑΗ: Να σας εκνευρίσω λίγο;...Ε. ΣΤΑΗ: Κύριε Πρόεδρε, να σας εκνευρίσω λίγο;
Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Με συγχωρείτε, να τελειώσω. Ε. Σ…

ΛΑΘΟΣ η απόφαση της Κυβέρνησης…

…να σταματήσουν ΟΛΟΙ οι αγώνες για 15 ημέρες!ΜΕΓΑ ΛΑΘΟΣ που θα πληρωθεί με ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΙΜΑ και (ίσως) με άλλους ΝΕΚΡΟΥΣ!ΟΛΟΙ οι αθλητικοί αγώνες θα έπρεπε να σταματήσουν για ΟΛΟ το 2007!Να ΜΑΤΑΙΩΘΟΥΝ ΟΛΑ τα ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΑ 2006-2007, ΟΛΩΝ των ΟΜΑΔΙΚΩΝ αθλημάτων (από ποδόσφαιρο μέχρι πόλο και από μπάσκετ μέχρι χάντ-μπολ) και ΟΛΩΝ των κατηγοριών!ΑΥΤΟ έπρεπε να γίνει…Κι αν δεν γίνει με ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ας γίνει από του φιλάθλους: ΚΑΝΕΝΑΣ στα ΓΗΠΕΔΑ για ΕΝΑΝ ΧΡΟΝΟ!

Πως σχολιάζεις την σύμπλευση του Μίκη με τον Χριστόδουλο;

…με ρώτησε ο μικρός μου διαβολάκος!Όπως (θα) σχολίαζα τη σύμπλευση Μίκη – Ρέμου σε συναυλίες!!!…Μερικοί άνθρωποι και μερικά πράγματα είναι εκ της θέσεώς τους (στη μνήμη μας, όχι πουθενά αλλού) υπεράνω κριτικής! Ενας από αυτούς είναι ο Μίκης Θεοδωράκης…Ενας άλλος είναι ο Παρθενώνας… αλλά και οι πυραμίδες του Χέοπα…Τι να πεις δηλαδή;Ότι βρίσκεις την Ακρόπολη λίγο ξεπερασμένη και την πυραμίδα λίγο ατσούμπαλη;Πες το! Ξέρω γω; Και τι θα καταλάβεις;…Είπα, και ο διαβολάκος επέστρεψε στην κόλαση με ελαφρά πηδηματάκια…

Πέντε δεύτερες σκέψεις για το Εγχειρίδιο Ιστορίας της ΣΤ’ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

Αναρωτιέμαι…1.…πέραν από «έθνος ανάδελφον» είμαστε άραγε και «έθνος αναμάρτητο»; Ότι έχουμε κάνει ΕΜΕΙΣ στα 2.500 χρόνια της (συνεχούς) ιστορίας μας ήταν καλώς καμωμένο; 2.Αυτό το αναρωτιέται και κανένας άλλος, από αυτούς για παράδειγμα, που ζητούν να αποσυρθεί το εγχειρίδιο της ΣΤ’ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ;3.Κι αν το αναρωτιέται κάποιος, τι πιστεύει; Ο,τι σε ένα βιβλίο, εγχειρίδιο ή οτιδήποτε που έχει να κάνει με την Ιστορία μας θα πρέπει να γραφτούν τα στραβά και τα ανάποδά μας, τα λάθη και πιθανώς τα εγκλήματά μας; Ή μήπως όχι μην τυχόν και διαταράξουμε τον ψυχισμό των ελληνοπαίδων;4.Θα ήταν σωστό για παράδειγμα να διδάσκονται τα παιδιά μας για το τι κάναμε προελαύνοντας μέχρι την Άγκυρα; Για τις γενοκτονίες που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια του Βυζαντίου; Για την σφαγή (και όχι μόνο την απελευθέρωση) της Τριπολιτσάς; Τι έκαναν κάποιοι ομοεθνείς μας (εξτρεμιστές, ναι) στους τουρκοκύπριους; Για το ότι στην επιστράτευση του ’74 τα φαντάρια μας βρήκαν πέτρες αντί για όπλα στα κιβώτια οπλισμού;5.Το ό…

Ζητείται Ελπίς…

…για αρχηγό κόμματος.Διότι την είχε κι αυτός και την έχασε!Ολη την καλή διάθεση είχε «ως νέος άνθρωπος» για τον άλλον «νέο άνθρωπο» αλλά ο άλλος «νέος άνθρωπος» δεν τον άφησε να παίξουν μαζί, με τα κουβαδάκια τους. Κι έτσι του έφυγε η διάθεση του «νέου ανθρώπου» κι έχασε και κάθε ελπίδα και του έμεινε και το παιδικό τραύμα!Ρε τι τραβάμε και δεν το ‘μολογάμε!

Η Ψιλικατζού (updated)

Το έχω τελειώσει εδώ και μέρες το βιβλίο. Το διάβασα σε τρεις ή τέσσερις δόσεις. Μπορούσα και μονορούφι αλλά δεν άντεχα. Ηθελα χρόνο αποσυμπίεσης μην πάθω την «νόσο των δυτών». Αυτήν που ανεβαίνει μια φυσαλίδα και εκρήγνυται ο εγκέφαλος. Μερικές φορές το παθαίνω αυτό με τα βιβλία. Πρέπει να βγαίνω από μέσα τους αργά να παίρνω αέρα. Να βλέπω που βρίσκομαι, αν είναι η βάρκα επάνω να πιαστώ. Οσο διάβαζα, αναγκαστικά πιανόμουν από τα γνώριμα κείμενά της, εκείνα που είχα ξαναδιαβάσει στο blogτης. Αυτά ήταν το σχοινί μου με την επιφάνεια. Υποψιάζομαι ότι και για εκείνη ήταν και είναι το σχοινί της. Κρατήθηκε από αυτό και κρατήθηκε γερά. Χάρη σε αυτό άντεξε και χάρη στον αγαπημένο της. (Τι τυχερός που είσαι Καλτσό! Σπάνια αγάπη! Την ξέρω αυτή την αγάπη… Την ξέρω καλά! Την ζω! Και δεν παύω να την θαυμάζω όταν την συναντώ και σε άλλους!). Επιφάνεια και μετά άβυσσος. Και ξανά επάνω. Και ξανά πάλι κάτω. Αυτή την εξουθενωτική διαδρομή ζει και περιγράφει η Ψιλικατζού μας. Από το ναδίρ στο ζενίθ. Κ…

the superhero mythology

Bill: An essential characteristic of the superhero mythology is, there's the superhero, and there's the alter ego. Batman is actually Bruce Wayne, Spider-Man is actually Peter Parker. When he wakes up in the morning, he's Peter Parker. He has to put on a costume to become Spider-Man. And it is in that characteristic that Superman stands alone. Superman did not become Superman, Superman was born Superman. When Superman wakes up in the morning, he's Superman. His alter ego is Clark Kent. His outfit with the big red "S", that's the blanket he was wrapped in as a baby when the Kents found him. Those are his clothes. What Kent wears, the glasses, the business suit, that's the costume. That's the costume Superman wears to blend in with us. Clark Kent is how Superman views us. And what are the characteristics of Clark Kent? He's weak, he's unsure of himself... he's a coward. Clark Kent is Superman's critique on the whole human race. Sort …

Πέντε πρώτες σκέψεις για το Εγχειρίδιο Ιστορίας της ΣΤ’ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ

Ας το κάνουμε νιανιά:1.Για ΤΙ μιλάμε;;;Φυσικά και ΔΕΝ μιλάμε για την επίσημη έκδοση της Ιστορίας του Ελληνικού Εθνους. (Ακόμη κι αν υποθέταμε ότι ΗΤΑΝ ή ότι μπορούσε να υπάρξει ΜΙΑ επίσημη έκδοση της Ιστορίας ενός Εθνους, ΔΕΝ θα είχε ανακρίβειες και ελλείψεις;;;)Μιλάμε για ένα εγχειρίδιο. Δηλαδή ένα βιβλίο-αφορμή για το Μάθημα της Ιστορίας. Μιλάμε επίσης (ξανά!) για το εγχειρίδιο της ΣΤ’ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ. Πράγμα που ΛΟΓΙΚΑ σημαίνει: «μέσες-άκρες η Ιστορία μας» ή πιο σοβαροφανώς «εισαγωγή στην Ιστορία μας».2.Μόνο από ΕΝΑ εγχειρίδιο εισάγονται τα παιδιά μας στην Ιστορία μας;Και…Από πού ΑΛΛΟΥ εισάγονται τα παιδιά μας στην Ιστορία μας;Από τους Γονείς τους! (θα έπρεπε!)Από τα ιστορικά βιβλία που υπάρχουν στο σπίτι! (θα έπρεπε!)(Τι; Οι Γονείς δεν ξέρουν Ιστορία; Σίγουρα γι’ ΑΥΤΟ δεν ΦΤΑΙΕΙ το συγκεκριμένο βιβλίο!Ποιος φταίει;Τα ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ βιβλία, οι Δάσκαλοι και οι δικοί τους Γονείς!)Από τις Σχολικές Εορτές (δύο επίσημες και μερικές τοπικές ίσως) που διοργανώνονται ΚΑΘΕ σ…

Η Μάχη στα Δερβενάκια κι η Σφαγή στου Καραϊσκάκη

του Σταμάτη Φασουλή

Κατέβαινα παραμονή της Εθνικής (επετείου) στην Αθήνα με το ταξί για την απογευματινή στο θέατρο. Στο ραδιόφωνο εκπομπές λόγου (;) για τον αγώνα της Εθνικής (ποδοσφαίρου) προγνωστικά, σκέψεις, εκτιμήσεις, όλα φανατισμένα. Έξω ένας καιρός σαν από βροχή, σαν για βροχή κι έπειτα ήλιος. Στη Βασιλίσσης Σοφίας εκεί με την Κουμπάρη γωνία, στο φανάρι του Μπενάκη, χαμός. Είναι το πιο γρήγορο πράσινο της Αθήνας. Για να περάσεις απέναντι προς Ηρώδου Αττικού και Εθνικού (κήπου) πρέπει να 'χεις φτερά στα πόδια ή την ηλικία της νύχτας. Εκεί λοιπόν στο κέντρο της διάβασης είχε σταματήσει ένας ηλικιωμένος, τον είχε βρει το κόκκινο στου δρόμου τα μισά, ακίνητος με τα αυτοκίνητα να τον περνούν ξυστά, κι αυτός σαν μ' ένα χαμογελάκι κάτι να μου θυμίζει, κάτι... για μια στιγμή λέω ο αδερφός της μητέρας μου. Όμως τι θέλει εδώ; Μόλις έχει κάνει εγχείρηση καταρράκτη, πού βρέθηκε στον δρόμο; Το φανάρι ανάβει, μάς σταματάει, αλλά ο άγνωστος-μπορεί-θείος μου μετανιώνει και κάνει πίσω …

Απορία!

ΓΙΑΤΙ (και ΠΟΙΟΙ) κατέθεσαν στεφάνι στο άγαλμα του Αριστοτέλη στην πλατεία Αριστοτέλους, την 25η Μαρτίου;Πολέμησε, ορέ στα Δερβενάκια ο Αριστοτέλης ή είχε πολιορκηθεί στο Μεσολόγγι;Πόσα θέτε να μας τρελάνετε;(Βρε μπας και είναι οι ΙΔΙΟΙ που κράζουν το βιβλίο της ΣΤ’ Δημοτικού για ελλείψεις και ανακρίβειες;;; Μπας και;;;)

Maïwenn

οι πεπολιτισμένοι

Παντελής Μπουκάλας (ο αρθρογράφος,με αφορμή τα έκτροπα στο Καραϊσκάκη) «Εμείς, λοιπόν, οι πεπολιτισμένοι (κι όχι απλώς πεπολιτισμένοι παρά και ανέκαθεν εξαγωγείς πολιτισμού), γιουχαΐσαμε τον Εθνικό Ύμνο των Τούρκων, βάλαμε στο σημάδι τους αντίπαλους παίκτες (...) και στο τέλος ριχτήκαμε με βρισιές και αντικείμενα και στους δικούς μας παίκτες, τους «προδότες». Κι επειδή το γήπεδο φέρει το όνομα του Καραϊσκάκη, και θυμίζει (σε όσους θέλουν να το θυμούνται) ότι ο καπετάνιος πήγε από βόλι αδελφικό, ελληνικό, δεν παραλείψαμε να επιδοθούμε σε έναν μικρό εμφύλιο στις εξέδρες, αλληλοδερόμενοι με φλογερά χριστιανικά αισθήματα και αρχαιοελληνική ευγένεια. Ήταν μια λαμπρή επίδειξη πολιτισμού και μάλιστα μαζική, άρα ουδείς δικαιούται να κρυφτεί, για μυριοστή φορά, πίσω από τη φόρμουλα των «ολίγων θερμοκεφάλων». Μπορεί να πρωτοστάτησαν οι Ελληναράδες της «Χρυσής Αυγής» και της «Γαλάζιας Στρατιάς» με τα «εν τούτω νίκα» τους, αλλά δεν ήταν μόνο αυτοί που με τη βάρβαρη συμπεριφορά τους οδήγησαν …

Η μεγάλη απρέπεια του ΚΚΕ

Θέλω να γράψω για την στάση του ΚΚΕ και η οργή με κρατά. Τα λέει όλα ο Angelito στο Σφραγίδα απρέπειας… Δεν χρειάζονται άλλα λόγια…Εγραψαν ακόμη:Αρμόζοντας τα κομμάτια της εικόνας"Έφυγε" από κοντά μας ο Γρηγόρης ΦαράκοςΦαράκος"Έφυγε" ο Γρηγόρης ΦαράκοςΓρηγόρης Φαράκος.Να θυμίσω μόνο, σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς για την Παιδεία, το σύνθημα/γραμμή που είχε «περάσει» ο Γρηγόρης Φαράκος, πριν 30 χρόνια στους νεολαίους του Κόμματος: «Πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στο αγώνα». Ένα σύνθημα που πρότεινε στάση ζωής, μια ουσιαστική στάση για την Παιδεία και όσους αγωνίζονται γι αυτήν. Μια στάση που θα έπρεπε να τηρούν όσοι σήμερα παλεύουν απέναντι στους νόμους-πλαίσιο και στα συνταγματικά άρθρα χωρίς όμως να έχουν κάποια πρόταση δίνοντας λαβή σε κάποιους να λένε οτι παλεύουν για να μην αλλάξει τίποτα. Γιατί εκεί ακριβώς είναι το θέμα: όλα πρέπει να αλλάξουν. Ξεκινώντας από εμάς τους ίδιους…

Γιατί πάντοτε υπάρχει και η άλλη πλευρά!

Άλλες δύο εξαιρετικές δουλειές του Αυγερόπουλου και του Δανέζη. Προχθές ο πρώτος με τις «Μούσες» στη ΝΕΤ, χθες, ο δεύτερος, με τον «Κόκκινο Κόσμο» στο MEGA. Ντοκιμαντέρ που σου έκοβαν την ανάσα, που ήθελες να έχεις χίλια μάτια να τα βλέπεις και χίλια αυτιά να ακούς το τι λέγεται. Ειδικά το δεύτερο απαιτούσε γερό στομάχι. Μεγάλες στιγμές, οάσεις σε μια κατάπτυστη τηλεόραση. (Και τα δύο προβλήθηκαν και στο πρόσφατο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ της Θεσσαλονίκης)Πραγματικά αναρωτιέμαι πόσο καλά –δηλαδή πόσο δίκαια- πληρώνονται αυτοί οι άνθρωποι και οι συνεργάτες τους. Είμαι όμως σίγουρος ότι δεν θα παίρνουν ούτε το 1% των όσων παίρνει η Δρούζα, ο Χατζηνικολάου και οι λοιποί, πρωτοκλασάτοι τηλεαστέρες. Για να μη μιλήσουμε για παραγωγές τύπου Γιουροβίζιον!

...Εγραψαν:

Σεβασμός στις «Μούσες»
ΠΟΠΗ ΔΙΑΜΑΝΤΑΚΟΥ

" Μια σκηνή στο ντοκιμαντέρ του «Εξάντα» που προβάλλεται αργά το βράδυ της Δευτέρας θα μπορούσε να προκαλέσει σπασμούς δυσανεξίας σε όλους εκείνους που στο όνομα των παιδιών προωθούν την πουρ…

IT'S GOOD TO BE THE KING

(CNN) -- Almost from the start of his broadcast career in 1957, Larry King has been asking questions, to everybody from the person next door to the man in the White House.CNN anchor Anderson Cooper sat down with the host of CNN's long-running "Larry King Live" to ask him about guests who have fascinated him over his 50-year career, the secret to a good question -- and how his trademark suspenders began.COOPER: So, Larry, what is pop culture to you?KING: The answer is very difficult ... Is it anything that's popular? It's a hard thing to answer. I don't know the definition. For example, is George Bush part of pop culture? Is Lindsay Lohan part of pop culture? The answer to both may be yes. If you're in People magazine -- someone said that People magazine determines what's pop culture. ...COOPER: Name pop culture icons who've moved you.KING: Brando, definitely. He was a pop culture icon. Sinatra more than anyone, because I got to be fairly friendly …

Τι έχει επισκιάσει η «διαμάχη» για το βιβλίο της ΣΤ’ Δημοτικού…

Τις (όποιες) εξελίξεις στην Παιδεία και στις κινητοποιήσεις φοιτητών και καθηγητώνΤην συζήτηση για την αναθεώρηση του ΣυντάγματοςΤην κρίση στα ΜΜΕΤις αποφάσεις και τα μέτρα για τις κλιματολογικές αλλαγές και για την επερχόμενη λειψυδρίαΤον ενδοκομματικό κουρνιαχτό στο ΠΑΣΟΚ μετά τις δηλώσεις (και) του ΠάγκαλουΤην ωρίμανση του αιτήματος για κατάργηση των παρελάσεων.Την διαμάχη Αρχιεπισκοπής Αθηνών και ΠατριαρχείουΤις αυξήσεις στα τιμολόγια των ΔΕΚΟΤην συζήτηση και για τα υπόλοιπα νέα σχολικά βιβλίαΟΛΕΣ τις διεθνείς εξελίξεις και την άνοδο της τιμής του πετρελαίουΤην κατάσταση στην Υγεία!Τα οικονομικά χάλια των μεγάλων Δήμων (200.000 μέσα έχει μπει ο Πειραιάς!)Την αστυνομική ασυδοσία και την χρήση χημικώνΘέλετε κι άλλα; Προσθέστε! Υπάρχουν δεκάδες!Κάνετε εξαιρετική δουλειά «σύντροφοι»!Καλύτερη ούτε στα όνειρά τους δεν περίμεναν!Ποιοι;ΟΛΟΙ!!!

Η ΣΚΗΝΗ ΣΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΠΛΑΤΕΙΑΣ

11 + 1 θέσεις για το θέατρο στη ΘεσσαλονίκηΜε αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, την Τρίτη 27 Μαρτίου 2007, στις 9 το βράδυ, στο «Underground Εντευκτήριο» (Δεσπεραί 9, περιοχή Διεθνούς Εκθέσεως), οι Γιώργος Αλισάνογλου, Βασίλης Αμανατίδης, Θωμάς Βελισσάρης, Δημήτρης Δημητριάδης, Άκης Δήμου, Πέτρος Ζηβανός, Χρύσα Καψούλη, Σοφία Καρακάντζα, Σάββας Πατσαλίδης, Έλση Σακελλαρίδου, Γιώργος Τούλας και Κυριακή Τσολάκη, μετην ηλεκτρονική συμμετοχή της Ρούλας Πατεράκη και του Μιχαήλ Μαρμαρινού, επιχειρούν, ο καθένας με τον τρόπο του, μια ακτινογραφία της θεατρικής ζωής της πόλης, ανεβοκατεβαίνοντας από την σκηνή στην πλατεία και ανιχνεύοντας τον σφυγμό των θεατρικών συμβάντων στην Θεσσαλονίκη του 2007.Υπόψη των ομιλητών της εκδήλωσης τέθηκε το εξής κείμενο: Το θέατρο, ως πράξη και ως χώρος, ποια θέση κατέχει μέσα σε μία πόλη σήμερα; Το γεγονός ότι μία πόλη διαθέτει αίθουσες, μικρές και μεγάλες, λίγες ή πολλές, όπου η θεατρική τέχνη αναπτύσσει τους εκφραστικούς της τρόπους με κείμενα, παλαιά κ…

Εθνικόν είναι το αληθές...

Μόνο ως υποκρισία μπορούμε να εκλάβουμε τη στάση διαφόρων εθναμυντόρων που έσπευσαν από τα τηλεπαράθυρα να εκφράσουν τη διαφωνία τους για το κάψιμο του βιβλίου της Ιστορίας από τους χρυσαυγίτες... Γιατί προφανώς οι ίδιοι δεν θα μπορούσαν να φτάσουν σε μια τέτοια ακρότατη ενέργεια, αλλά όλη η πολεμική που έχουν εξαπολύσει εδώ και καιρό δεν οδηγεί πουθενά αλλού παρά στον εξοβελισμό του βιβλίου, όχι απλώς από το σχολείο, αλλά συνολικώς, αφού κατά την άποψή τους υπονομεύει την εθνική μας συνείδηση... Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, ότι έφτασαν στο σημείο να ορίσουν τη νέα διαχωριστική γραμμή που πρέπει να διαπερνά την ελληνική κοινωνία. Απο 'δώ οι... μειοδότες που το υποστηρίζουν, οι οποίοι συλλήβδην και αφοριστικώς είναι υποτακτικοί των Αμερικανών, ταυτίζονται με τη νέα τάξη, τον πόλεμο στο Ιράκ, αποδέχτηκαν το σχέδιο Ανάν και λίγο-πολύ τα παίρνουν από τους Αμερικανούς για να προωθήσουν την υποταγή μας στο ιμπέριουμ... Από την άλλη μεριά φυσικά οι πατριώτες, οι αγωνιστές, οι υπερασπιστές…

Ο γαλανόλευκος εσμός (και οι έξοχοι γείτονες)

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΡΙΑΝΤΗΣ
...Οι Τούρκοι ήσαν υπέροχοι. Μαχητές, παθιασμένοι, «διαβασμένοι», φιλικοί. Αντιμετώπισαν ένα εχθρικό και -σχεδόν στο σύνολό του- γελοίο κοινό, που νόμισε πως με τη φαιδρότητα και την ύβριν ανασταίνει το «Εικοσιένα». Και μας πήραν τα σώβρακα... Αλλά το πρόβλημα δεν είναι η βαρειά ήττα, ο ύπνος του αμετανόητου Ρεχάγκελ και η κακή βραδιά του Νικοπολίδη. Ούτε καν οι αθλιότητες της ναζιστικής δράκας και των φασιστοειδών που ασχημονούσαν. Το πρόβλημα είναι η αγωγή σύνολης της εξέδρας. Ο πολιτισμός της. Δηλαδή, η παντελής έλλειψη στοιχειώδους σεβασμού προς τον εαυτό της... Τι άλλο συνιστά το γιουχάισμα του εθνικού ύμνου της Τουρκίας; Πρέπει να είναι κανείς ηλίθιος, φασίστας ή... πολύ «Ελληνας» να μην καταλαβαίνει την ύβριν. Και τι πάει να πει ότι και οι Τούρκοι είχαν κάνει τα ίδια; Θλιβερές παρουσίες δεν ήσαν οι σεσημασμένοι νεοναζί με τον στόκο στο μυαλό και τον αγκυλωτό στα μάτια. Θλιβερή ήταν ολόκληρη η εξέδρα, που δεν έβαλε στη θέση της τα φασιστοειδή. Που δεν χειροκρότη…

Το Κ.Θ.Β.Ε. τιμά τον λογοτέχνη Γιώργο Χειμωνά

την Κυριακή 1 Απριλίου 2007,στο θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών,ώρα 12 το μεσημέρι (ελεύθερη είσοδος).Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος ολοκληρώνει τον φετινό κύκλο των Λογοτεχνικών Πρωινών του και αφιερώνει την εικοστή όγδοη στη σειράεκδήλωσή του, την Κυριακή 1ηΑπριλίου 2007, στο έργο του ΓιώργουΧειμωνά. Το Λογοτεχνικό Πρωινό θα πραγματοποιηθεί στις 12 το μεσημέρι, στο Θέατρο της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών. Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό.ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΕΙΜΩΝΑΣΟ Γιώργος Χειμωνάς γεννήθηκε στην Καβάλα (1936) και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Εκεί έζησε και τελείωσε την Ιατρική. Αργότερα, μετά τον στρατό, έφυγε στο Παρίσι.. Στη Γαλλία ειδικεύτηκε στην Ψυχιατρική και τη Νευροψυχολογία. Έπειτα, γύρισε μόνιμα στην Αθήνα όπου εργάστηκε στο «Αιγινήτειο Νοσοκομείο». Έχει εκδώσει εννέα πεζογραφήματα: Πεισίστρατος (1960), Η εκδρομή (1964), Το μυθιστόρημα (1966), Ο γιατρός Ινεότης (1971), Ο γάμος (1975), Ο αδελφός (1976), Οι χτίστες (1979), Τα ταξίδια μου (1984) και Ο εχθρός του ποιητή …

ΜΕΛΙΣΑ ΤΕΡΙΩ

ΚΑΙ η ιστορία διέπεται από μαθηματικούς κανόνες…

Παράδειγμα: ο χρόνος κατά τον οποίο θα καεί ένα βιβλίο είναι ευθέως ανάλογος της έντασης με την οποία εκδηλώνεται μια επίθεση εναντίον του.

Σημαία ως έαρ…

«Μπαμπά, γιατί η άνοιξη είναι ακριβή;»

Μέχρι να καταλάβω τι με ρωτούσαν, ήλθε η δεύτερη ερώτηση: «Και γιατί, για να γυρίσει ο Ηλιος, θέλει δουλειά πολλή;».
Συνειδητοποίησα ότι ήθελαν να τους εξηγήσω τους στίχους από το «Ενα το Χελιδόνι» του Οδυσσέα Ελύτη. Παρόλο που δεν το άκουγαν για πρώτη φορά, για κάποιο λόγο τώρα τους είχε κινήσει την προσοχή. Επηρεασμένα, ίσως, από την άνοιξη και τα χελιδόνια τα οποία περιμένουν να έλθουν από μέρα σε μέρα.
Το βλέμμα τους είχε εκείνη τη γνήσια απορία των παιδιών που θέλουν, εδώ και τώρα, να τους εξηγήσεις και που δε σου αφήνουν το παραμικρό περιθώριο να τα αγνοήσεις, να στρέψεις την προσοχή τους αλλού, να αποφύγεις να απαντήσεις. Γιατί όσο τα μάγευε το τραγούδι άλλο τόσο ήθελαν να εξηγήσουν αυτήν τη μαγεία. Να την κάνουν δική τους…
Κατάφερα να κερδίσω λίγο χρόνο προτείνοντάς τους να ακούσουμε ολόκληρο το τραγούδι και μετά να μιλήσουμε. Κάθισαν και το άκουσαν και δύο και τρεις φορές, σχεδόν ευλαβικά. Τόσο που με έκαναν να νιώσω –το ξέρω ότι μπορεί να ακούγεται υπερβολικά ρομαντικό– πως μέσ…

Μπήκε η Ανοιξη!!!

Τι Τύποι κι αυτοί!

Το τοπίο καταρρέει. Τίποτα δεν μοιάζει πλέον ικανό να κρατήσει όρθιες τις παλιές καταστάσεις, τα πρόσωπα με τις εδραιωμένες θέσεις. Οι ρωγμές που εδώ και δύο σχεδόν δεκαετίες είχαν εμφανιστεί στα μεγάλα συγκροτήματα και είχαν σοβαντιστεί και μασκαριστεί με ψιλομερεμέτια, τον τελευταίο καιρό γίνονται χάσματα που καταπίνουν τα ντουβάρια, τα πατώματα και τα ταβάνια. Με τον πανικό στο μάτι ξυπνάνε οι «βασιλιάδες», οι «βαρόνοι» και οι αυλικοί τους, με τον πανικό κοιμούνται. Ο θάνατος τους έχει χτυπήσει εδώ και καιρό τον αριστερό ώμο. «Ψιτ, φίλε, εσύ δεν θα έπρεπε να είσαι ακόμη εδώ! Θα έπρεπε να έχεις ήδη κάνει τσεκ-άουτ τα μπαγκάζια σου! Όχι τσεκ-άπ! Τσεκ-άουτ! Φεύγουμε! Φεύγεις από την gate-9!». Σαν να μην το πήραν χαμπάρι ή σαν να παριστάνουν ότι δεν ένιωσαν την παγωνιά να τους τυλίγει. Κι ας έχουν φύγει κανά-δυό –ο ένας πρόσφατα. Αλλάζουν αίμα, αλλάζουν καρδιές, αρτηρίες, φλέβες, κάνουν λέιζερ στους θρόμβους τους, στα πόδια. Σπάνε τις φυσαλίδες που κάποια στιγμή θα βρουν τον δρόμο προς…

Ένα κείμενο της Βίκυς Βανίτα από το περιοδικό (symbol) το 1999

Η Βίκυ απ’ τα παλιά
Ένα κείμενο της Βίκυς Βανίτα από το περιοδικό (symbol) το 1999 (Σ.Σ. που αναδημοσιεύτηκε στη χθεσινή LiFo)– μια ωδή της πρόσφατα χαμένης ηθοποιού στη μοναχικότητα και το γάτο-εξομολογητή της Ντέμιαν.



Από τη Βίκυ Βανίτα

«Έμενα πιο πολλές ώρες στο σπίτι. Για διασκέδαση ούτε λόγος πια. Αφησα χωρίς λύπη πίσω μου “τις μέρες του κρασιού και των λουλουδιών”. Μεγάλωσα. Αυτό ήταν όλο.»
Γνωριστήκαμε στις 22 Ιουλίου του 1982. Στην Ανάβυσσο, παρόντες άπαντες. Αlegrίa στην ατμόσφαιρα. Η χαρά της γιορτής. Εδέσματα. Τούρτες. Σαμπάνια. Δεν θυμάμαι αν ήταν Κυριακή ή Τετάρτη, αλλά δεν ξεχνώ ότι κατά τη διάρκεια του πάρτι είχα την απροσδιόριστη αίσθηση ότι κάποιος με παρακολουθεί… Γύριζα χαρούμενη και γελαστή από παρέα σε παρέα. Λέγαμε όλες αυτές τις χαριτωμένες ανοησίες που ανταλλάσσει κανείς σε κοσμικοκοινωνικές συγκεντρώσεις. Κοιτούσα δεξιά, αριστερά, πίσω μου. Αλλά τίποτα. Το συναίσθημα, εκεί. Και ο μυστηριώδης «κάποιος» αόρατος. Ώσπου κάθισα. Και τότε ήρθε… Μια χνουδωτή μπάλα ήρθε…

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ!

Εμείς οι Έλληνες πολίτες ζούμε, σε καθημερινή πλέον βάση, μια απαξίωση σε βάρος μας. Σε κανέναν άλλο τομέα της Διοίκησης της χώρας μας η απαξίωση αυτή δεν είναι πιο έντονη απ’ ότι στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης. Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που παίρνει τη μορφή τυφλής βίας εναντίον συμπολιτών μας.Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, όταν αυτή εκδηλώνεται με την συγκάλυψη της έκνομης δράσης λίγων αστυνομικών.Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που αποτελεί η ανείπωτη ταλαιπωρία για την έκδοση διαβατηρίου και ταυτότητας.Φτάνει πιά! Ζητούμε τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων για να σταματήσει η απαξίωση σε βάρος των Ελλήνων πολιτών.Ζητούμε: Τον απόλυτο σεβασμό προς την προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια των πολιτών. Την αποκατάσταση, με έργα και πράξεις, της αξιοπιστίας της Ελληνικής Αστυνομίας στην οποία έχει ανατεθεί η τήρηση της έννομης τάξης. Τον άμεσο εξορθολογισμό διαδικασιών για την έκδοση διαβατηρίων και ταυτοτήτων.Ζητούμε αυτά που θα έπρεπε να είν…

Τις τελευταίες ημέρες…

…βλέπω συνέχεια βουρκωμένα μάτια. Ανθρωποι που μετα βίας συγκρατούν τα δάκρυά τους, που με το ζόρι πνίγουν έναν λυγμό. Τα πιο πολλά είναι νέα κορίτσια. Νεαρές γυναίκες ή και λίγο πιο ηλικιωμένες. Κοιτάζουν, δήθεν, έξω από τα παράθυρα των λεωφορείων την κίνηση στην πόλη. Τάχα παρατηρούν ένα αυτοκίνητο που προσπερνάει. Το φανάρι που γίνεται πράσινο. Με το πηγούνι να τρέμει ελαφρά. Την μύτη να έχει κοκκινίσει από το χαρτομάντιλο. Τα δάχτυλα να στρίβουν το εισιτήριο σε ρολάκι. Κι ύστερα πάλι να το στρώνουν. Και το βλέμμα τους είναι γυρισμένο στον μέσα κόσμο τους. Κορίτσια της οδύνης και της συγνώμης όπως τα τραγούδησαν οι Κατσιμιχαίοι. Δεν μπορώ να διαγνώσω τις αιτίες της οδύνης τους. Κάπως θα εξηγείται αυτό το βουβό κλάμα για την κάθε μία ξεχωριστά. Κάτι στη σφαίρα του προσωπικού που κρύβεται πίσω από γυαλιά ηλίου, πεσμένες φράτζες, σκυμμένα κεφάλια. Όμως όποια κι αν είναι η προσωπική αιτία, όλο αυτό δεν παύει να θυμίζει και κάτι άλλο… Να θυμίζει Πόλεμο…

Ταξίδι 8 ωρών στην Αθήνα

Ούτε τσάντες ούτε βαλίτσες, τίποτα. Με μια εφημερίδα μόνο στο χέρι. Και μετά στην «χλίδα» του Προαστιακού. Με περιμένουν με τη μηχανή στο σταθμό. Με άψογο «στυλ-Ψωμιάδη» την καβαλάω και ξεχυνόμαστε στην αγουροξυπνημένη πρωτεύουσα. Εχω φάει τόσες αναταράξεις στο αεροπλάνο με τα 10 και βάλε μποφόρια που κοντεύω να κοιμηθώ στην πλάτη του κουμπάρου μου. Φτάνουμε σπίτι του και ετοιμάζει ένα «αλ αθίνιαν μπρέκφαστ». Λέμε όλα όσα δεν έχουμε πει τα τελευταία τρία χρόνια. Κι ύστερα ξανά στον προαστιακό και το μετρό. Κέντρο. «Επόμενη στάση Μέγαρο Μουσικής». Όχι δεν πάω πρωινιάτικα στο Μέγαρο αλλά κάπου εκεί γύρω (και πάντως ΟΥΤΕ στην Αμερικάνικη Πρεσβεία!!!). Ασχετο: χθες βράδυ προσπαθώντας να κοιμηθώ νωρίς για να ξυπνήσω νωρίς πιάνω το βιβλίο της «Ψιλικατζούς». Τι το ήθελα. Φτάνω μέχρι τη σελίδα 85 και είναι μεσάνυχτα. Αντίο ύπνε! Βρήκα κι εγώ βιβλίο να με κοιμίσει! Κλείνει το άσχετο. Από την Βασιλίσσης Σοφίας μέχρι το Ναυτικό νοσοκομείο ο καιρός έχει αλλάξει δεκαεφτά φορές. Βάζω παλτό, βγάζω π…