Ελεος!


Σήμερα πήγαμε ξανά τον μικρό να τον δει ένας ακόμη γιατρός. Και πάλι στην Οδοντιατρική Σχολή του Α.Π.Θ. (εκεί τον έχει δει προ ημερών ένας ακόμη, μετά τον είδε μια ομάδα ιατρών στο Παπανικολάου, χώρια δύο-τρεις οδοντίατροι και γναθοχειρούργοι προ ημερών). «Τι θα μου κάνουν εδώ;». «Τίποτα, θα δει το στοματάκι σου και μετά θα συζητήσουμε με τον γιατρό». Το έχει μάθει πια. Ετσι γίνεται εδώ και πολλές ημέρες. Περιμένουμε ώρες κάποιον γιατρό. Τον βλέπει. Συζητάμε. Φεύγουμε άπρακτοι. Σήμερα αυτός ο γιατρός –εκείνος που μας σύστησε η καθηγήτρια που λέγαμε χθες και που μου φάνηκε σοβαρός- ζήτησε να κάνουμε μια αξονική. Πήραμε παραπεμπτικό και προσπαθήσαμε να κλείσουμε ραντεβού σε κάποιον από τα νοσοκομεία της πόλης. Μάταιος κόπος. Κανείς δεν απαντούσε στις γραμματείες. Πήραμε δύο-τρία ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα. «Μετά τις γιορτές!». Ξανά απογοήτευση. Εβαλα και πάλι τα «μεγάλα μέσα» -όχι ότι έχουν οφελήσει σε τίποτα μέχρι τώρα- πήρα στο Παπαγεωργίου και κλείσαμε ραντεβού για αύριο το πρωί. Θα του κάνουν ολική νάρκωση για την αξονική και ανάλογα την επέμβαση θα του ΞΑΝΑΚΑΝΟΥΝ ολική νάρκωση για την επέμβαση η οποία θα είναι από «απλούστατη» μέχρι και «αρκετά σοβαρή». Δηλαδή μέσα σε μία δύο ημέρες θα κάνει δύο φορές γενική νάρκωση τη στιγμή που το όλο πρόβλημα ήταν ότι δεν βρίσκαμε παιδοαναισθησιολόγο. Τώρα βρέθηκαν παιδοαναισθησιολόγοι αλλά ακόμη δεν έχει βρεθεί άκρη. Τα νεύρα μας σμπαράλια. Το ηθικό του παιδιού είναι κομμάτια κι ας μην το δείχνει. Σιχάθηκε και τους γιατρούς και το δόντι του και τη Θεσσαλονίκη ολόκληρη. Στο μεταξύ μαθαίνει τα λόγια του για την γιορτή του σχολείου χωρίς να ξέρει ακόμη αν θα μπορέσει να πάει. «Και πως θα κάνει η Παναγίτσα τον Χριστούλη χωρίς Ιωσήφ;». Τραγικά πράγματα.

Οσο κρατάει αυτή η ιστορία τόσο μαθαίνω για ανάλογες –και πολύ πιο σοβαρές περιπτώσεις- παιδιά που έχουν εγκαταλείψει το σχολείο και γονείς που έχουν αφήσει τις δουλειές τους για να για τρέχουν από νοσοκομείο σε νοσοκομείο. Την ίδια στιγμή τα ιδιωτικά κέντρα γεμίζουν waiting lists και εισπράττουν 2 με 3 χιλιάρικα το κεφάλι. Ένα όργιο αισχροκέρδειας στις πλάτες όλων μας. Το «άντε να τελειώνουμε» κοστίζει ακριβά. Το ξέρουν. Τρίβουν τα χέρια τους. Το ίδιο και οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες… Το ίδιο και οι μεγαλογιατροί…

Το ήξερα…

Εχω γράψει πολλές φορές για όλα αυτά…

Δεν χρειάζεται να μου τα πει κανένας Τριανταφυλλόπουλος…

(Ούτε και φαίνεται να αλλάζει κάτι είτε τα πει είτε όχι…)

Τώρα το ζω από μέσα…

Και σας διαβεβαιώνω –για όσους δεν έχετε ανάλογες εμπειρίες- ότι είναι τραγικότερα από ότι φαντάζεστε…

Ακόμη τραγικότερα κι από όσο σας τα περιγράφω…

(Και μέσα σ’ αυτό το χάλι, αυτές τις ελλείψεις, αυτές τις ουρές, αυτή την οργανωσιά, πώς να μην σου μπει η ιδέα για ένα ιατρικό λάθος; Για κάτι που μπορεί να πάει στραβά τη στιγμή που χάνει η μάνα το παιδί και ο γιατρός το χειρουργείο του;)

Σχόλια

  1. Περαστικά στο μικρό και εύχομαι όλα να πάνε καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εύχομαι περαστικά/καλή ανάρρωση. Είναι θλιβερή αυτή νεοελληνική πραγματικότητα - και ορίστε, το 'πα. Πραγματικότητα! ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ!

    Και όπως πολύ σωστά λες, δεν μας χρειάζεται κανένας Τριανταφυλλόπουλος/Ευαγγελάτος/Αυτιάς για να δούμε το ξεπεσμό του αυτονόητου στην Ελλάδα του 2006, παρά 2007. Να κοστολογείται το δικαίωμα στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη μα και ο σεβασμός κυρίως.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Δύσκολες καταστάσεις...
    Καλό κουράγιο στον μικρό και σε σας για να αντέξετε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Εύχομαι να πάνε ολα καλά..
    Οπλίσου με Δύναμη και ψυχραιμία.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Εύχομαι το καλύτερο - σύντομα ο μικρός να είναι περδίκι!

    *

    Κι αν μου επιτρέπεις: κατεβήτε στην Αθήνα για την επέμβαση, πριν σας τρελάνουν εδώ πάνω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. όλα καλά να σας πάνε! Δύναμη, κουράγιο, θετική σκέψη!

    Περαστικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου