Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από Δεκέμβριος, 2006

All Tomorrow's Parties

And what costume shall the poor girl wear

To all tomorrow's parties

A hand-me-down dress from who knows where

To all tomorrow's parties



And where will she go and what shall she do

When midnight comes around

She'll turn once more to Sunday's clown

And cry behind the door



And what costume shall the poor girl wear

To all tomorrow's parties

Why silks and linens of yesterday's gowns

To all tomorrow's parties



And what will she do with Thursday's rags

When Monday comes around

She'll turn once more to Sunday's clown

And cry behind the door



And what costume shall the poor girl wear

To all tomorrow's parties

For Thursday's child is Sunday's clown

For whom none will go mourning



A blackened shroud, a hand-me-down gown

Of rags and silks, a costume

Fit for one who sits and cries

For all tomorrow's parties








Velvet Underground

It’s something in the air (Part II)

Είναι η πρώτη φορά, έπειτα από χρόνια, που έχω την αίσθηση πως τα καλύτερα έρχονται. It’s something in the air, που θα έλεγε και ο David Bowie (ο οποίος σε λίγες μέρες κλείνει τα εξήντα και που, προφανώς, κάτι ξέρει από αλλαγές!) αλλά και ο Tom Petty.
Εξι χρόνια μετά τον τυπικό εορτασμό του millennium, όλα αρχίζουν να δείχνουν ότι, επιτέλους, μπαίνουμε και ουσιαστικά στη νέα χιλιετία. Ο τροχός του χρόνου δείχνει να ξεκολλάει από τους βάλτους των δύο τελευταίων δεκαετιών του 20ού αιώνα. Ο κόσμος αλλάζει.

Σημειώστε τα παρακάτω ονόματα, είναι σίγουρο ότι θα τα βρούμε μπροστά μας τη χρονιά που έρχεται:

τα Blogs, το MySpace, το YouTube, που αλλάζουν τον παγκόσμιο χάρτη των ΜΜΕ, τον Ούγκο Τσάβες, τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ, το 45άρη υποψήφιο για το χρίσμα των Δημοκρατικών Μπάρακ Ομπάμα, το σταυροφόρο της διάσωσης του πλανήτη, περιβαλλοντολόγο Τζιμ Χάνσεν, τον Κινέζο οικολόγο Μα Γιούν, τον κοινωνιολόγο Στίβεν Λέβιτ, το δημιουργό της «Τράπεζας των Φτωχών», Ινδό επιχειρηματία Βικράμ Ακιουλά, τον πρωτοπ…

Αχ βρε Πάνο…

Εκλαψα μία φορά με την πρόσφατη περιπέτεια του μικρού μου. Όταν πέρασε το κακό. Βράδυ Παρασκευής στην ταβέρνα, στο χωριό. Μεθυσμένος με δυό οκάδες τσικουδιά και άλλες τόσες κόκκινο. Ελιωσα, τσάκισα, δεν κρατιόντουσαν τα μάτια και ο φάρυγγας από τους λυγμούς. Και μετά «καθάρισα». Εφαγα έναν σκασμό, ήπια άλλον ένα, με έφεραν και με αποθέσανε στον καναπέ και ξεράθηκα…Σήμερα έκλαψα άλλη μια. Για πάρτι σου μεγάλε μου αδελφέ! Και ξαναείπα μέσα μου: «και ΜΗ χειρότερα!». Σαν προσευχή το είπα!Τι σκατά! Πως ξεμείναμε έτσι ευσυγκίνητοι σε τούτο τον αδάκρυτο αιώνα;Και πως επιβιώνουμε; Σαν λάθη;Θα υψώνω πάντοτε ένα ποτήρι για σένα και για τους συνωμότες των μεγάλων συγκινήσεων!Κι είναι όρκος αυτός!Γιατί πλάνταξα!

Φρίκη…

(…για τον άνθρωπο, για τις πράξεις του, για το τέλος του, για το θύμα-θύτη, για τους θύτες-θύματα)Νομίζω ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο από το να περιγράψεις τι αισθάνεσαι βλέποντας αυτή τη φωτογραφία…Κι όποιος θαρρεί ότι μπορεί να το κάνει με ευκολία είναι άξιος του Μεσαίωνα!

Οι Σκοπιανοί ονόμασαν…

… «Μέγα Αλέξανδρο» το αεροδρόμιο τους……ο Αμφικράτης έχασε από τον Ντέρια!Χέστηκε η εθνική φοράδα στο …σαλόνι δηλαδή!

Ο χρόνος είναι ανάσες…

…είναι ο κρύος ιδρώτας, είναι τα δάκρυα, είναι η απόσταση μέχρι το απέναντι πεζοδρόμιο, δύο φευγαλέες ματιές στο κορίτσι που κάθεται απέναντί σου, τρεις ρουφηξιές καφέ, ο ήλιος που σου καίει το πρόσωπο μέσα στο καταχείμωνο, η ανατριχίλα από τη σταγόνα που κυλάει στην πλάτη σου όταν κάθεσαι στην άμμο, τα παιδιά που παίζουν στην παιδική χαρά απέναντι από το σπίτι, ένα απότομο φρενάρισμα στην εθνική, τα δάχτυλά σου που πονάνε τα βράδια...
...είναι όλα αυτά που άκουσες, όλα αυτά που δεν είπες, ένα κομμάτι κουβερτούρα που λιώνει στο στόμα, εκείνο το τραγούδι που σου κολλάει και δεν θυμάσαι που το πρωτοάκουσες, είναι η μυρωδιά του καφέ, το πριονίδι, το φρέσκο λούστρο, οι πλάκες του πεζοδρομίου που έχεις μετρήσει εκατομμύρια φορές, τρία παλιά κλειδιά που δεν θυμάσαι ποιες πόρτες άνοιγαν κάποτε, τρεις πόρτες που δεν έχεις πια τα κλειδιά τους, μια κόκκινη κουβαρίστρα με μια βελόνα στερεωμένη στην άκρη......είναι όσα άντεξες κι όσα τόλμησες κι όσα κατάφερες, μια σειρά απουσίες, το "ήταν&quo…

Tom Petty › Something In The Air

Call out the instigator


Because theres something in the air


Weve got to get together sooner or later


Because the revolutions here




And you know its right

And you know that its right

We have got to get it together

We have got to get it together now



Run through the fields and houses

Because theres something in the air

Weve got to get together sooner or later

Because the revolutions here



And you know its right

And you know that its right

We have got to get it together

We have got to get it together now



Call out the instigator

Because theres something in the air

Weve got to get together sooner or later

Because the revolutions here



And you know its right

And you know that its right

We have got to get it together

We have got to get it together now

James Joseph Brown, Jr

3 Μαΐου 1933- 25 Δεκεμβρίου 2006

Η γαλοπούλα του Τσάρου Νικόλαου…

(…που δεν πρόλαβε, ο δυστυχής, να τη φάει, το ’17!)
Η φετινή γαλοπούλα, madebyANemos, «εξαερώθηκε». Νομίζω –και το συνομολογούν και οι υπόλοιποι ομοτράπεζοι- ότι πρώτη φορά είδα γαλοπούλα να εξαφανίζεται τόσο γρήγορα, γρηγορότερα κι από την δυναστεία των Ρομανόφ…Ετσι λοιπόν αποφάσισα να καταπατήσω τους όρκους σιωπής και μη καταγραφής της «πυθαγόρειας», μαγειρικής μου δεινότητας και προσφέρω αυτή τη μνημειώδη συνταγή στο διαδίκτυο. Όχι τίποτα άλλο αλλά θέλω να την ξανακάνω όπως ΑΚΡΙΒΩΣ την έκανα φέτος…Εχουμε και λέμε:ΥΛΙΚΑΜία γαλοπούλα 4 ½-5 κιλά½ κιλό κιμά ανάμεικτο μοσχάρι/χοιρινό½ κιλό εντόσθια της γαλοπούλας και μερικά έξτρα από κοτόπουλο½ φλιτζάνι ρύζιΚάσταναΠράσινα μήλαΞερά βερίκοκαΔαμάσκηνα2 μέτριες γλυκοπατάτεςΠατάτες2 ΚυδώνιαΚρεμμύδιαΠορτοκάλιαΜαϊντανόςΜαυροδάφνηΓκραντ-ΜαρνιέΚονιάκΒότκαΣουσαμέλαιοΕλαιόλαδο250 γρμ. βούτυροΣόγιαΜέλιΑλάτιΠιπέριΠιπέρι ολόκληρο (μαύρο και πράσινο)ΔεντρολίβανοΜπαχάριΤζίντζερΚουκουνάριΗ προπαρασκευή ξεκινά από την παραμονή, το απόγευμα και μετά από έν…

Κάνω σχέδια πάλι...

Μαζεύουμε τα κομμάτια μας.Κοιμόμαστε πολύ.Πίνουμε όλους τους «Βόσπορους» σε κόκκινο κρασί (το λευκό δεν το θεωρώ κρασί, αυτό θα το αναλύσω κάποια στιγμή που θα ξαναβρώ τα κέφια μου…).Το τζάκι καίει σε διπλοβάρδιες…Εχω «χτίσει» το ΚΟΥΚΟΥ και τα Τζάμπο…Συνέρχομαι αργά. Εβγαλα και κάτι ψιλοδερματικά. Επόμενο είναι, πάλι καλά που δεν έχω γεμίσει έρπητα...Ξυρίστηκα…Με είδα να γερνάω. Αυξήθηκαν και πλήθηναν οι άσπρες τρίχες του κρανίου και πάλι καλά που δεν έχω κληρονομικότητα στη φαλάκρα γιατί θα είχα μείνει γουλί…Ακούω πάλι μουσική, παίζω ηλεκτρονικά, ΤΡΩΩ, ντύνομαι, θέλω να πάω για ψώνια. Αρχίζω να ξαναζώ…Κάνουμε σχέδια…Το Βερολίνο μας περιμένει…Το είχαμε ξεχάσει εντελώς!Ούτε σκέψη δηλαδή…Χαζεύω τα εισιτήρια…Θέλω να νιώσω το κρύο να μου τρυπάει τα κόκαλα στην Αλεξάντερπλατζ…Είμαστε ακόμη ζωντανοί!Βαθιές ανάσες…Ουουουφ!Πάει κι αυτό!

Καλά Χριστούγεννα...

...κι ένα ΜΕΓΑΛΟ "ευχαριστώ"!

Τα "ανεμάκια"

Οι Φόβοι μου…

Χθες βράδυ είδα αυτό το όνειρο:Ημουν σε ένα δάσος. Εμοιαζε πολύ με εκείνο του νοσοκομείου Παπανικολάου αλλά δεν υπήρχαν κτίρια ολόγυρα. Ηταν απόγευμα. Τέτοια ώρα περίπου –γύρω στις τέσσερις. Ανάμεσα σε νεαρά πεύκα με λεπτούς κορμούς. Ο ήλιος έδυε και έπεφτε σκοτάδι. Από την κάτω πλευρά είδα ανθρώπους να ανηφορίζουν με μαύρα κουστούμια και φορέματα. Πρόσωπα χλωμά. Νέοι, πιο ηλικιωμένοι, άντρες και γυναίκες. Πρόσωπα μελαγχολικά. Προχωρούσαν με κινήσεις πένθιμες. Σαν επιτάφιος. Ερχόντουσαν προς το μέρος μου. Είχα παγώσει. Προχώρησα πιο βαθιά μέσα στο δάσος. Ερχόντουσαν από παντού. Και ξαφνικά……Ξημέρωσε!Γύρισα το κεφάλι, ψηλά, ανάμεσα στις φυλλωσιές, σε ένα σημείο που τα δέντρα ξεχώριζαν. Κάηκε το πρόσωπο μου από το φως. Όπως το καλοκαίρι, στο πρώτο μπάνιο, στην παραλία. Υστερα κοίταξα ξανά τους μαυροφορεμένους. Τους έλουζε το φως και διαλύονταν ανάμεσα στα δέντρα. Βγήκα από το δάσος……Ξύπνησα!Μετά από τρεις τέσσερις ώρες χτύπησε το τηλέφωνο στο γραφείο!Όλα πήγαν καλά! Οι εξετάσεις αρνητικ…

Ισως να είναι αυτή…

…η πιο ευτυχισμένη ημέρα της ζωής μου!Ετσι, τηλεγραφικά μπορώ προς το παρόν να περιγράψω την επιστροφή μας από την κόλαση!Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσους στάθηκαν δίπλα μας!Εκεί έξω και εδώ μέσα!

Του πρέπει απάντηση...

Και ζούμε μέρες τώρα με την αγωνία…

Τις νύχτες δεν ζούμε. Κολυμπάμε στο φόβο. Υστερα τον κρύβουμε κάτω από το μαξιλάρι για λίγες ώρες περιμένοντας να ξημερώσει……να κρεμαστούμε από τα επόμενα χείλη που θα μας πουν κάτι που θα μας ηρεμήσει για λίγη ώρα, λίγα λεπτά, λίγα δευτερόλεπτα…Κι ύστερα προχωράμε ανάμεσα από παρκαρισμένα αμάξια, από φορεία, διαβάζοντας τις πινακίδες στις πόρτες…Είχε ομίχλη σήμερα στο «Παπανικολάου». Νομίζω ότι φταίνε τα χιλιάδες τσιγάρα που καίω στα πνευμόνια μου…Σαν την «Πέτρα» του Εντουαρντ Μποντ είναι οι μέρες μας…Πέρασε άλλη μία…Κι η αυριανή δύσκολη…Κοντεύουμε!

Κάνουμε "ταμείο" για το 2006;;;

Τα καλύτερα και τα χειρότερα της χρονιάς που φεύγει...



Για πες!

Να μια καλή υπόσχεση για το 2007...

Ανοιξη (;;;) σήμερα

Μέχρι και η λευκή πασχαλιά άνθισε!Τα πάντα είναι καταπράσινα…Οι λεύκες βγάζουν φυλλαράκια…Μοιάζει όμορφο αλλά…Όχι! ΑΥΤΟ δεν είναι ΚΑΘΟΛΟΥ φυσιολογικό!

Η μεγάλη παρακμή

Συγκυριογραφία για θέματα αναξιοπιστίας της πολιτείας και της πολιτικής,




Ενα ακόμη βιβλίο-εργαλείο κατανόησης της εποχής μας!

Δεν κάνουμε πίσω...

Ξέρω ότι ποτέ δεν επιστρέφεις σ’ αυτό που ήσουν κάποτε. Ακόμη κι όταν γυρίζεις σε προηγούμενους δρόμους, σε προηγούμενους τόπους, σε προηγούμενα πρόσωπα, σε προηγούμενες σκέψεις και ιδέες.

Αλλη μια δύσκολη μέρα...

Ξεκινήσαμε κατά τις 7μιση απ’ το σπίτι.Φρεσκοκουρεμένος με το μαλλί. Κούκλος!«Πάλι δεν θα πάω σχολείο;»«Πάλι, δεν χαίρεσαι;»«Και θα πάμε πάλι στη Θεσσαλονίκη;»«Πάλι, την βαρέθηκες;»«Όχι αλλά… Γιατί να μην φάω πρωινό και να μην πιώ ούτε νερό;»«Γιατί θα μπεις σε ένα διαστημόπλοιο που θα σου τραβήξει φωτογραφίες»«Θα πονέσω!»«Δεν θα πονέσεις καθόλου!» (τι θέλαμε και το λέγαμε αυτό;)Φτάνουμε στο «Παπαγεωργίου».Επιτέλους ένα νοσοκομείο καθαρό και με αισθητική ΚΑΙ με Χριστουγεννιάτικο δέντρο.Τον ηρεμεί αυτό μπροστά στους στάβλους-νοσοκομεία από τους οποίους έχουμε περάσει τις προηγούμενες ημέρες…Σε ένα τέταρτο φωνάζουν το όνομά μας…Κι αυτό απίστευτο μπροστά στις ώρες που έχουμε περάσει περιμένοντας τις προηγούμενες ημέρες σε ΑΘΛΙΕΣ αναμονές…Βγαίνει η νοσηλεύτρια.«Παναγόπουλος;»«Εδώ!»«Ελάτε να περάσουμε τη βελόνα!»Σοκ!«Ποια βελόνα; Τι θα μου κάνουν; Γιατί δεν μου το είπατε;»Κλάματα. Πιο πολύ επειδή δεν τον είχαμε προετοιμάσει παρά για τον πόνο…«Δεν το ξέραμε…»Του περνούν τη βελόνα. Αποκτά «χέ…

Εάν δεν πίστευα δεν θα την άντεχα τη ζωή...

Και μπορώ να πιστέψω (δυστυχώς ή ευτυχώς) τα πάντα...
Ειδικά τα της καρδιάς και της ψυχής...



Οσα νύχια βγάζω στα αρνητικά, τόσες άμυνες ΔΕΝ διαθέτω στα καλά!



Μιλώ γι' αυτά τα ποστ:



το ξέρω πως δεν θα το πιστέψεις


I Never Promised You A Rose Garden



...κι ευχαριστώ από καρδιάς!



Οπως και όσους μου γράφουν και στέλνουν τις ευχές τους στον Χαρούλη!



(Λέω και πάλι: ο μικρός ΔΕΝ έχει κάτι εξαιρετικά σοβαρό. Δεν πονάει, δεν υποφέρει. Εχει κάτι που μπορεί εύκολα να διορθωθεί. Αν ζούσαμε σε μια άλλη πόλη, χώρα, αιώνα...
Η φωνή που βάζω είναι για την παράλογη ταλαιπωρία για ένα τέτοιο περιστατικό!
Και το μυαλό στα παιδιά που ΕΧΟΥΝ κάτι ΠΟΛΥ σοβαρό και τρέχουν από εδώ κι από κει!)



Ελπίζω αύριο να έχω καλά νέα!

Listen to her...

Την Listen Lisse την ανακάλυψα στο MySpace...

Απ' ότι λέει η ίδια, κινείται μεταξύ Ανατολικού Λονδίνου και Νέας Ζηλανδίας!Γράφει και τραγουδάει υπέροχα…Προτείνω για αρχή το Judas

Ολοκαίνουργιος Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Ηλθε πριν λίγα λεπτά. Τον ρίχνω στη CDιέρα…Διαβάζω:«Ο «Διάφανος» είναι ο πρώτος δίσκος σε δική μου παραγωγή, κάτω από τον διακριτικό τίτλο «Αχός».Οι ηχογραφήσεις έγιναν στο Μεταξοχώρι Αγιάς -όπου μένω- με χαλαρότητα και καλή διάθεση.Αρκετά από τα τραγούδια τα παίζαμε στις εμφανίσεις μας για καιρό πριν δισκογραφηθούν. Αυτό, και το ότι σχεδόν όλα ηχογραφήθηκαν «ζωντανά», δηλαδή με τη σύμπραξη όλων των μουσικών και σε μερικές περιπτώσεις των ερμηνευτών, έχει δώσει ενέργεια και ζεστασιά στο τελικό αποτέλεσμα.Οι ενορχηστρώσεις έγιναν συλλογικά από τους συμμετέχοντες -κάθε φορά- μουσικούς.Τα τραγούδια ερμηνεύουν ο Σωκράτης Μάλαμας, η Μάρθα Φριντζήλα, ο Φώτης Σιώτας, εγώ και διάφορα μέλη της οικογένειάς μου, ενώ σημαντική είναι και η συμβολή της ανδρικής χορωδίας της Τσιούξιανης.Δράττομαι της ευκαιρίας να ευχαριστήσω, για τη συμμετοχή τους, τη μικρή Βάσω, την ορχήστρα του υπερωκεάνιου «Μέγας Ανατολικός» και τις μύγες από την περιοχή Αμυγδαλή Λάρισας.Καλή ακρόασηΘανάσης Παπακωνσταντίνου»Διά…

Ελεος!

Σήμερα πήγαμε ξανά τον μικρό να τον δει ένας ακόμη γιατρός. Και πάλι στην Οδοντιατρική Σχολή του Α.Π.Θ. (εκεί τον έχει δει προ ημερών ένας ακόμη, μετά τον είδε μια ομάδα ιατρών στο Παπανικολάου, χώρια δύο-τρεις οδοντίατροι και γναθοχειρούργοι προ ημερών). «Τι θα μου κάνουν εδώ;». «Τίποτα, θα δει το στοματάκι σου και μετά θα συζητήσουμε με τον γιατρό». Το έχει μάθει πια. Ετσι γίνεται εδώ και πολλές ημέρες. Περιμένουμε ώρες κάποιον γιατρό. Τον βλέπει. Συζητάμε. Φεύγουμε άπρακτοι. Σήμερα αυτός ο γιατρός –εκείνος που μας σύστησε η καθηγήτρια που λέγαμε χθες και που μου φάνηκε σοβαρός- ζήτησε να κάνουμε μια αξονική. Πήραμε παραπεμπτικό και προσπαθήσαμε να κλείσουμε ραντεβού σε κάποιον από τα νοσοκομεία της πόλης. Μάταιος κόπος. Κανείς δεν απαντούσε στις γραμματείες. Πήραμε δύο-τρία ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα. «Μετά τις γιορτές!». Ξανά απογοήτευση. Εβαλα και πάλι τα «μεγάλα μέσα» -όχι ότι έχουν οφελήσει σε τίποτα μέχρι τώρα- πήρα στο Παπαγεωργίου και κλείσαμε ραντεβού για αύριο το πρωί. Θα…

Για να δούμε...

Για μένα, ουσιαστικά, σήμερα είναι η τελευταία ημέρα του 2006. Σήμερα κλείνει ο κύκλος. Ο,τι μπορούσα να κάνω το έκανα γι αυτή τη χρονιά. Το μυαλό μου βρίσκεται ήδη στην επόμενη Ανοιξη. Είναι αυτό το περίεργο παιχνίδι με τον χάρτινο χρόνο. Κανονικά τώρα θα έπρεπε να με έχει καταπιεί η κούραση αμάσητο. Να με έχουν ήδη τυλίξει όλα τα συννεφάκια ματαιότητας που παραμέριζα εδώ και μήνες. Να βουλιάζω, σχεδόν ηδονικά, σε ένα πέλαγος ανεκπλήρωτων επιθυμιών και στόχων. Να με γλυκαίνει το «πάει κι αυτό, τελειώσαμε!». Όμως με κρατάει σε εγρήγορση η μικρή περιπέτεια του γιου μου που ελπίζω πως θα τελειώσει αύριο. Κι αυτό χάρη σε μια ιατρό που παρακολούθησε τα όσα τραβάμε και μας πήρε πρωί-πρωί τηλέφωνο στο σπίτι για να μας δώσει τη λύση που δεν βρίσκαμε. Μας είπε ότι μας είχε στο νου της τις προηγούμενες ημέρες κι έψαχνε η ίδια να βρει έναν τρόπο να γίνει η επέμβαση. Χωρίς να της ζητήσει κανείς να κάνει κάτι. Δεν την γνωρίζαμε. Εμαθε την υπόθεση από έναν συνάδελφό της. Με συγκινούν οι άνθρωποι π…

Καλά Χριστούγεννα κύριε Αβραμόπουλε

Εχοντας εδώ και αρκετούς μήνες αναλάβει το Υπουργείο Υγείας, θα σας έχουν ασφαλώς ενημερώσει για την κατάσταση του Εθνικού Συστήματος Υγείας γενικά αλλά και ειδικότερα για τη Θεσσαλονίκη. Θα ξέρετε λοιπόν ότι ανάμεσα στις άλλες ελλείψεις (π.χ. στoν πλημμελή έλεγχο της αιμοδοσίας για πιθανή μόλυνση από τον ιό HIV, όπως φάνηκε με το γνωστό περιστατικό στο Ιπποκράτειο) είναι και αυτή ενός Παιδιατρικού Νοσοκομείου. Ναι, το γνωρίζετε διότι πριν μερικούς μήνες (Αγγελιοφόρος 10/9/2006), μέσα από αυτήν την εφημερίδα δηλώνατε «Το νέο Παιδιατρικό Νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, το οποίο θα είναι δυναμικότητας 450 κλινών, δεν είναι πλέον μια νεφελώδης εξαγγελία, αλλά μια υλοποιούμενη δέσμευση, καθώς έχει επιλεγεί ο χώρος στον οποίο θα ανεγερθεί, στο Πανόραμα Θεσσαλονίκης, και προκρίθηκε η διαδικασία των Συμπράξεων Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα για την ανέγερσή του». Εκείνο που ίσως δεν γνωρίζετε είναι η περιπέτεια την οποία υφίστανται παιδιά που έχουν την ατυχία να ασθενήσουν και οι γονείς του εξ’ α…

"μια υλοποιούμενη δέσμευση"

Ποια είναι η πορεία για την ολοκλήρωση και λειτουργία του νέου Παιδιατρικού Νοσοκομείου της Θεσσαλονίκης;




- Το νέο Παιδιατρικό Νοσοκομείο της Θεσσαλονίκης, το οποίο θα είναι δυναμικότητας 450 κλινών, δεν είναι πλέον μια νεφελώδης εξαγγελία, αλλά μια υλοποιούμενη δέσμευση, καθώς έχει επιλεγεί ο χώρος στον οποίο θα ανεγερθεί, στο Πανόραμα Θεσσαλονίκης, και προκρίθηκε η διαδικασία των Συμπράξεων Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα για την ανέγερσή του.





Δημήτρης Αβραμόπουλος στον Αγγελιοφόρο (10/9/2006)







Υλοποιούμενη;

Τι θα πει υλοποιούμενη;;;

Με εξοργίζει…

…που κάθισα και ασχολήθηκα τόσο πολύ με την «ανάπλαση της πλατείας Αριστοτέλους» τη στιγμή που η Θεσσαλονίκη δεν διαθέτει ένα παιδιατρικό νοσοκομείο…Αισθάνομαι απέραντα ανόητος που με ενδιέφερε αν θα γίνει απ’ άκρου εις άκρον καφεδούπολη! Δε πα να γίνει και πατσατζίδικο!Εδώ και μια εβδομάδα ψάχνουμε παιδοαναισθησιολόγο κι ένα κρεβάτι και δεν βρίσκουμε. Αυτό ΕΙΝΑΙ το σημαντικό… Αυτή είναι η πραγματική κατάντια μιας περιοχής, ενός νομού, μιας πόλης…Και όχι η «Γιορτή των Αγγέλων»…

Αυτές οι μέρες…

…έχουν μια γεύση ξυραφιού.Διαβάζω χιλιάδες λέξεις…Βλέπω τα Mailνα τρέχουν στην οθόνη. Δεν τα προλαβαίνω…Πριν λίγο υπολόγισα: ήλθαν 120 mailμέσα σε μία ώρα.Τα σβήνω αδιάβαστα. Ανεβάζω τις περσίδες στο γραφείο να δω λίγο ουρανό. Κάποτε μπορούσα να αφαιρεθώ για λίγο. Τώρα δεν με αφήνουν.Με τρομάζει που ο χειμώνας δεν λέει να έλθει.Κι ας την μισώ αυτήν την εποχή.Σκέφτομαι:Αν δεν έλθει πως θα περάσει;«Να σου πω ποια μαγαζιά θα βάλουμε;»Μουδιάζω. Δεν με ενδιαφέρει ποια μαγαζιά θα βάλουμε. Πρέπει να απαντήσω όμως…Πρέπει να απαντήσω σε ένα σωρό ερωτήσεις που δεν με αφορούν. Για δώρα, για προτάσεις, για παρουσιάσεις…Ακόμη να συνηθίσω αυτή την εποχή. Ποτέ δεν θα την συνηθίσω. Το μόνο που καταλαβαίνω αυτή την περίοδο είναι «διαστάσεις και ποσά», πόσες δεξιές σελίδες έχω, πόσα μισά και τέταρτα χωρούν. Τι περισσεύει για ύλη.Σαν να φτιάχνω ένα παζλ από δύο χιλιάδες κομμάτια. Έναν ουρανό χωρίς σύννεφα με έναν γλάρο στη μέση. Σαν κι αυτό που είχα δει την «Ντίβα».Αλήθεια, θυμάσαι εκείνη τη σκηνή με το…

MyANemosSpace

Είναι κάποιες στιγμές σαν κι αυτές…

…που κι ένας άθεος βρίσκει τον τρόπο να προσευχηθεί!Να το αντέξουμε κι αυτό!Να μείνουμε όρθιοι!Όχι για εμάς…(Ποιος μας γαμεί εμάς;)Για εκείνον!Τον μικρούλι!Τον μεγάλο!Πρόοοοσοχη!(μία, δύο, τρεις ανάσες… ξανά… μία, δύο, τρεις…)

MARC CHARPENTIER ΣΤΗΝ «ΤΕΧΝΟΠΟΛΙΣ»

«PackmanKissandtheSnoop’sFlyingSaucer»

Ο Τζορτζ Κλούνεϊ θρηνεί το χαμό του αγαπημένου του γουρουνιού Μαξ

Ρε, δε γαμιόμαστε, λέω εγώ;(...για να το πω όσο πιο ευγενικά γίνεται!)

(...κάπου εδώ αρχίζουν τα ΠΟΛΛΑ νεύρα!!!)

Σαν σήμερα…

Σαν άλλη μέρα…Σαν άλλη εποχή…Σαν έξαφνα…Σαν να μην έζησα ποτέ…Σαν τα χιόνια…Σαν σπόρος αγκαθιού… Σαν Τάνα…Σαν τα βάρβαρα…Σαν του Κίπλινγκ…Σαν Φρανζίσκο…Σαν Ντιέγκο…Σαν-τερς…Σαν προσχολικές «εξυπνάδες» και λογοπαίγνια…Σαν Ελληνας…Σαν να γλείφεις τασάκια…Σαν μπιτς…Σαν δυό σταγόνες νερό…Σαν Σου ΚούιΑουγκ…Σαν σε είδα…Σαν μιλήσαμε…Σαν να σε ξέρω χρόνια…Σαν άλλος…Σαν άλλοτε…Σαν πρώτα…Σαν το μετάξι…Σαν τον κάβουρα…Σαν γουρούνι…Σαν τον σκύλο με τη γάτα…Σαν πρόβατα…Σαν παλιό σινεμά…Σαν αγγελούδι…Σαν να μην πέρασε μια μέρα…Σαν ψέμα…Σαν ‘ντα’ ΚλάουςΣανζ Ελιζέ…Σαν Τζιοβάνι…Σαν Μικέλε…Σαν στο σπίτι σας…Σαν ημερολόγιο…Σαν τα μούτρα σου…Σαν εκκλησιά αλειτούργητη……σαν χώρα κουρσεμένη…Σαν ποίημα…Σαν φτερό ανέμου…Σαν θάλασσα…Σαν χαιρετισμός…Σαν να…Σαν να-να-να…Σαν τα έχω «παίξει» τελευταία!

"Σιγά μην έλθει!"

Σκέψεις για τα περιοδικά… (ΙIΙ)

Ως προς τις κρίσεις, η έκδοση ενός περιοδικού μοιάζει πολύ με την ίδια τη ζωή.Γιατί τι άλλο είναι αυτή παρά μια συνεχής διαχείριση κρίσεων, οπου το κάθε τι οριοθετείται, επαναπροσδιορίζεται, οργανώνεται εκ νέου υπό το βάρος της καθημερινότητας…Η ζωή δεν αντέχει την ρουτίνα!Το ίδιο και τα περιοδικά!Οι άνθρωποι εφευρίσκουν διαρκώς νέες ρουτίνες για να κάνουν –υποτίθεται- τη ζωή τους πιο εύκολη. Την κάνουν ανιαρή!Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με τα περιοδικά!

Σκέψεις για τα περιοδικά… (ΙI)

Η διαχείριση κρίσεων (όπως π.χ. η παραγωγή περιοδικών και εφημερίδων) στηρίζεται σε έναν βασικό παράγοντα: το Χρονικό Όριο (deadlineστα …ελληνικά).Δίχως αυτό είναι αδύνατον να επιλυθεί αποτελεσματικά.Ένα Χρονικό Όριο το οποίο θα πρέπει να συμφωνείται ως απαραβίαστο!Αυτό σημαίνει ένα πράγμα: καλή οργάνωση χρόνου από όλα τα μέλη της ομάδας, γρήγορη επαναδιοργάνωση των χρόνου σε περιπτώσεις καθυστερήσεων, εναλλακτικά σχέδια, επικοινωνία και συμμετοχή.Η δυσκολία: η διατήρηση των ποιοτικών στόχων που έχουν εξαρχής συμφωνηθεί…Το παιχνίδι παίζεται σε 90’.Αντε 93-94 με τις καθυστερήσεις!Μετά τέλος και «τα μολύβια κάτω».

LiFo Party

Σκέψεις για τα περιοδικά… (Ι)

Η διαδικασία έκδοσης ενός περιοδικού, μιας εφημερίδας, η λειτουργία του Τύπου και των ΜΜΕ γενικότερα είναι μια υπόθεση διαχείρισης κρίσεων. Κάτι που υποδεικνύει έναν συγκεκριμένο τρόπο δουλειάς, έναν ειδικό τύπο σχέσεων επαγγελματικών και προσωπικών, μεθόδους παραγωγής των οποίων η αποτελεσματικότητα θα μπορούσε να τις κάνει να αποτελέσουν υπόδειγμα και για άλλους κλάδους παραγωγής και δημιουργίας…

Εβδομάδες χωρίς Ημερολόγιο Καταστρώματος…

…αυτές!Ισως επειδή συμβαίνουν τόσα πολλά μαζεμένα…Ισως γιατί όλη μου η ενέργεια διοχετεύεται και αποθέματα δεν υπάρχουν…Ούτε για την συναυλία των KaizerChiefsέγραψα (κι ας την περίμενα «όπως οι άλλοι το Πάσχα»).Ούτε για τον ΕΝΑ χρόνο της LiFo (παιδιά να τα κατοστίσετε τα χρόνια και να πενταχιλιάσετε τα τεύχη!).Ούτε για το εξαιρετικό βιβλιο-αφιέρωμα της AthensVoice (ε-ξαι-ρετ-ι-κό!!!) σε μια εποχή που το βιβλίο επιστρέφει.Ούτε…Ούτε…Ούτε…Ούτε την «μπλογκόσφαιρα» παρακολουθώ πια. Στο Monitorμπαίνω σπάνια. Προτιμώ να κάνω βόλτες στο MySpace. Το βρίσκω πολύ πιο ενδιαφέρον. Εκεί λειτουργούν κοινότητες και παρέες αληθινές. Μπορεί όμως να είναι επειδή πάντοτε μου άρεσαν τα καινούργια «κοσκινάκια» κι επειδή βαριέμαι πολύ εύκολα ειδικά όταν όλα μου φαίνονται αναμενόμενα. Το να ξέρω εκ των προτέρων το τι θα γράψει και τι θα πει ο τάδε μπορεί να με κάνει να κόψω τις φλέβες μου. Κατά τα άλλα, εκτός από τα δύο περιοδικά που έχω αναλάβει και τα άλλα τρία που θα αναλάβω από τις αρχές του επόμενου χρό…

Σημερινές Διαδρομές