Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

The Invisible Man

Εξόντωση…

Κομμάτια…

Προχθές ξέχασα να φάω… Για 40 ώρες δεν είχα ρίξει οποιαδήποτε στερεά τροφή στο στομάχι μου… Πίνω δεκάδες μπουκαλάκια νερό και –ευτυχώς μόνο- δύο τρεις καφέδες… Σήμερα ξυρίστηκα μετά από μέρες… Ξαναγύρισα στα 76 κιλά μετά από μια σχεδόν δεκαετία… Μπότες και κάλτσες έχουν γίνει ένα με το δέρμα… Νομίζω ότι θα μου τις βγάλουν όπως βγάζουν τους γύψους όταν γιατρεύεται το κάταγμα… Θα κάνω άραγε και ειδικές φυσιοθεραπείες;

Σχεδιάζω ταξίδια… Πρώτη στάση στο Βερολίνο… Φοβάμαι ότι τις πρώτες τρεις ημέρες θα κοιμάμαι στο ξενοδοχείο… Θα βγαίνω για λίγο στο μπαλκόνι… Θα τρώω στο κρεβάτι… Την τέταρτη θα σύρω τα πόδια μου μέχρι την πύλη… Στο ενδιάμεσο θέλω να πάω σε χαμάμ, σε σπα, σε μασέρ, σε οτιδήποτε μπορεί να με επαναφέρει σε μια κάπως φυσιολογική κατάσταση…

Σκατά! Σαν και αυτά τα μαλακιασμένα του Survivor αισθάνομαι. Μόνο που δεν με τσιμπούν κουνούπια και δεν έχω ένα σοκολατο-ζεν πρεμιέ να μου τα κάνει τούμπανα!

Δεν ξέρω γιατί τα κάνω ΟΛΑ αυτά!

Μάλλον, στη συγκεκριμένη φάση, ξέρω ΓΙΑΤΙ…

Την Μεγάλη Εικόνα έχω πάλι χάσει!

Την χρειάζομαι την Μεγάλη Εικόνα! Τον «χάρτη». Χωρίς αυτόν είμαι στο περίπου. Περίπου εδώ θέλαμε να έλθουμε… Περίπου εκεί δεν πηγαίναμε;… Περίπου τόσους μήνες θέλουμε να φτάσουμε… Περίπου πόσο θέλει μέχρι το επόμενο λιμάνι;

Τώρα κοιτάζω μόνο πώς να μπαλατζάρω… Να βρω τα καινούργια γράδα… Να βρω νέα ναυτόπουλα και γοργόνες… Να μετρήσω τα αμπάρια… Λογαριάζω… Μετράω… Υπολογίζω… Δοκιμάζω… Το καράβι όμως! Μόνο το καράβι! Είμαι μέσα κι αυτό βρίσκεται καταμεσής στη θάλασσα… Είναι η δεύτερη φορά που μου συμβαίνει… Συνήθως τα καράβια τα έπαιρνα από τα λιμάνια, δεν έκανα ρεσάλτα μέσα στο πέλαγος…

Νομίζω πως όλοι με κοιτάζουν με την απορία στο μάτι: «να γράψουμε αυτό», «μήπως να κάνουμε εκείνο;», «θα εξακολουθείς να είσαι μαζί μας;», «να ρίξουμε άγκυρα;», «να σηκώσουμε πανιά;», «να ρίξουμε καμιά ιδέα;». Βαράνε τηλέφωνα, κουδούνια, καμπανάκια, χέρια πάνω σε τραπέζια, σε τζαμαρίες, σε πάκα με εφημερίδες. Βαράνε τα μηνίγγια μου.

Μετά από πολλά χρόνια είμαι μόνος μου σε ένα μεγάαααλο τζαμένιο κλουβί. Δεν μου αρέσει. Το μόνο, το μοναδικό, που μου αρέσει είναι που μπορώ να ακούω όποια μουσική θέλω χωρίς να ενοχλώ τους άλλους. Τίποτα άλλο. Τους παρακαλάω να έρχονται να κάθονται. Τίποτα! Με χαιρετούν μέσα από τα τζάμια και με παίρνουν εσωτερικά τηλέφωνα. Αηδία. Τους το κόβω. «Ελα εδώ να μου τα πεις!». Όχι γιατί θα μου τα πει αλλιώς αλλά, να, έτσι είχα συνηθίσει. Να είμαστε όλοι μαζί…

Και τα παιδιά μου…

Τα βλέπω μόνο κοιμισμένα; Ή αγουροξυπνημένα το πρωί. Φέτος, πρώτη φορά, δεν πήγα στις γιορτές τους, στο σχολείο. Ούτε την 28η ούτε του Πολυτεχνείου. Ανέβηκε ο μικρούλης μου που ακόμη δεν πάει σχολείο και στάθηκε προσοχή καταθέτοντας ένα λουλούδι. Από μόνος τους. Μου το είπαν όμως. Δεν το είδα…

Χρόνια τώρα ζω τη ζωή του ναυτικού.

Τώρα όμως με τα παιδιά, μερικές φορές, με πονάει. Ξέρω ότι τα πονάει κι αυτά! Κάναμε πολλή παρέα πριν από λίγους μήνες και τώρα χαθήκαμε…

Ετσι ήμουν όμως.

Ετσι είμαι…

Ετσι θα είμαι πάντα!

Πίσω από τζάμια. Θα μυρίζω τον δρόμο από κάτω. Θα ταξιδεύω ανάμεσα σε σελίδες.

Και ίσως αυτή να είναι η Μεγάλη Εικόνα μου.

Ο χάρτης μου είναι λευκός. Αγραφος. Και όσο κι αν προσπαθώ να τον γεμίσω, πάντα λευκό χαρτί θα μένει…

Είναι Παρασκευή… Τα περιοδικά έχουν ήδη τυπωθεί… Σε λίγες ώρες θα είναι Δευτέρα… και θα πρέπει να φύγουν για το τυπογραφείο…

Αιώνες τώρα!

It’s a kind of Magic

Σχόλια

  1. ...Κι έτσι θα σε γουστάρουν πάντα τα παιδιά σου!
    ...ένα πατέρα μπερδεμένο στα πόδια τους, που να είναι λίγο τσίχλας και λίγο πλαστελίνη τιι να τον κάνουν; τέτοια τους παίιρνεις...
    πάμεεε

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…