Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Κι ίσως μια μέρα…


…καταλάβουμε για μια ακόμη φορά ότι τη βρωμοδουλειά την αναλαμβάνουν πάντοτε τα πιο λούμπεν, τα πια άρρωστα γρανάζια, τα τρίκυκλα. Ετσι ώστε αυτοί που επωφελούνται να μένουν με τα χέρια καθαρά.

Κάποιοι τώρα καταπίνουν τη γλώσσα τους. Κατανοητό. Ως πότε όμως θα αντέξουν; Χωνεύονται οι λέξεις που άδικα έγραψες;

Η εξαπάτηση;

Τώρα μετράει η γενναιότητα.

Κάποιοι, ελάχιστοι, την διαθέτουν και ήδη την επέδειξαν…

Από την άλλη, τέτοια μαθήματα κάποιοι περιμένουν μια ολόκληρη ζωή για να τα πάρουν. Κάποιοι άλλοι, λιγότερο τυχεροί, δεν τα παίρνουν ποτέ.

Φυσικά είναι κι εκείνοι που δεν μαθαίνουν τίποτα, δεν θέλουν να παραδεχτούν.

Όπως και να έχει: η εκτεθειμένη βρωμιά δεν αντέχει πολύ. Θέλει σκοτάδι και υγρασία…

Σχόλια

  1. Δεν ξέρω αν μπορώ να συμμεριστώ την αισιοδοξία σου. Βλέπεις, εκτός από αυτούς που έχουν καταπιεί τη γλώσσα τους (και δεν είναι ελπιδοφόρα η σιωπή αυτή), ξεμύτισαν ήδη και κάποιοι που επιμένουν στη βρωμιά, ως εάν δεν είχε εκτεθεί, και κάποιοι άλλοι οι οποίοι (από βλακεία άραγε ή από συνενοχή;) δεν δίνουν δεκάρα για το γεγονός ότι εξαπατήθηκαν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πολύ επιλεκτικά εντοπίζεις την "βρωμιά" αγαπητέ Άνεμε... Ξέρω ότι δεν σε ενδιαφέρει, αλλά εμένα θα με έπειθες περισσότερο, αν εντόπιζες έστω και λίγη βρωμιά από την "αντίπερα όχθη".
    Εκτός αν οι τύποι όπως "η" Μαντόνα Φλωράκη σήμερα , Μπριτνευ Κύρκου (αύριο), Σακίρα Μπελογιάννη (μεθαύριο) πετάνε λάσπη αρωματισμένη με γαλλικά αρώματα για να σπάει η γουρουνίλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Να κάνω αυτό που ΔΕΝ κάνεις εσύ;

    Να μου το έλεγε κάποιος άλλος, να τη δεχτώ τη «φάπα». Όχι όμως όταν με κατηγορείς για κάτι που ουδέποτε έκανες… Είναι τουλάχιστον άδικο!

    Να είσαι πάντως σίγουρος –νομίζω ότι το έχω αποδείξει ακόμη και με φίλους από την ίδια μου την πόλη- ότι όταν την δω την «στραβή» δεν πρόκειται να την κάνω γαργάρα!

    Δυστυχώς η χυδαιότητα παρουσιάζει το ίδιο πρόβλημα με το «κιτς». Ακόμη κι όταν αμύνεσαι απέναντί της, κινδυνεύεις να λερωθείς…

    Και ο Τσαγκαρουσιάνος αμύνθηκε! Όπως εγώ πριν λίγο καιρό απέναντι στον ανείπωτο Μακ-κάτι! Ακραία αλλά ανθρώπινα (δηλαδή χωρίς κρατήματα).

    Πως θα κατηγορήσω κάποιον που αντέδρασε όπως αντέδρασα κι εγώ σε αντίστοιχη περίπτωση;



    (Φυσικά δεν πρόκειται να χρεώσω σε κανέναν (π.χ. στην Στ. Τσ.) πράξεις και λόγια τρίτων (π.χ. Φλωράκη). Ο καθένας κρίνεται γι αυτά που λέει και κάνει…)

    Ακόμη όμως δεν έχεις πει τίποτα για την πιο ανόητη απάτη του διαδικτύου…

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. πράξεις και λόγια τρίτων
    ------------------------------------
    Αν θες να κρύβεις την αλήθεια πίσω από το δάχτυλό σου, μπορείς να αποκαλέσεις τις επιστρατευμένες περσόνες όπως του Μαντόνα Φλωράκη ως "τρίτους".
    Είναι τόσο "τρίτοι" όσο το αριστερό του χέρι.
    Το έγραψα και στης Μιραντολίνας σε κάποιο άλλο σχόλιο: "Όταν κάποιος θέλει να είναι επιεικής με κάποιον άλλο, πόσο όμορφα τα στρογγυλεύει τα πράγματα! "

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Όσο αφορά την διένεξη σου με τον Μακμάνους, κράτησα την ουδετερότητα που έπρεπε να κρατήσω σε ένα παιδικό καβγά ανάμεσα σε 2 ενήλικους, που τυχαίνει να τους συμπαθώ και τους δύο. Να είσαι σίγουρος ότι αν έβλεπα το άδικο μόνο από την μια μεριά θα έπαιρνα θέση. Τι να πω όμως τώρα που έχετε ΑΔΙΚΟ και οι 2;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Δεν μπορώ να απαντώ για λογαριασμό άλλων...

    Ομως γι αυτό που λες, θα σου πω με τη σειρά μου οτι έχω κατηγορηθεί
    πολλές φορές οτι κι εγώ έχω χρησιμοποιήσει περσόνες και ανωνυμίες
    (πράγματα που απεχθάνομαι). Φαντάζομαι όμως -και είμαι σίγουρος οτι αυτό ισχύει
    για οποιονδήποτε έχει και ΜΙΑ δουλειά- οτι αυτό θέλει απίστευτο χρόνο
    (για χάσιμο) για να το κάνεις. ρόνο που ούτε εγώ ούτε και οι
    "κατηγορούμενοι" διαθέτουμε...

    Τόσο απλά!

    (Διοτί, ναι, κάποιοι έχουμε και δουλειές και οικογένειες και σχέσεις
    και φίλους. Δεν είμαστε όλοι αργόσχολοι να διατηρούμε καμιά δεκαριά
    "ψευδώνυμα"-blogs...)

    (Για την απάτη περί απόλυσης θα πεις κάτι; Ενα σχόλιο... Κάτι τέλος
    πάντων;

    Το να εξαπατηθείς από κάποιον δεν είναι προς θάνατον! Το να κάνεις οτι
    δεν κατάλαβες όμως... τι είναι;)δ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Δεν ζήτησα απο κανέναν να πάρει θέση για ότι αφορά εμένα και τη σχέση μου με άλλους. Ζήτησα να μιλήσουν όσοι δέχονται ανάλογες επιθέσεις. Να πάψουν να είναι φοβισμένοι μην και τους γράψει κάτι κάποιος.
    Το ξέρεις οτι υπάρχουν άνθρωποι που δεν τολμούν να σχολιάσουν εδώ, να πουν κάτι για μένα, για τη LIfo ή για οποιονδήποτε άλλο "στόχο" γιατί φοβούνται.
    Σήμερα έλαβα τα χαιρετίσματα από κάποιον που εκτιμώ και που είπε ακριβώς αυτό.
    Με τρελαίνει ο φόβος!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Άνεμε, δεν με νοιάζει αν τελικά με εξαπάτησε κάποιος...
    Δεν με νοιάζει αν με πουν εύπιστο ή αφελή.
    Αδιάφορο δεν θέλω να με πουν ή μάλλον "να με πω".
    Και τελειώνοντας, αν τελικά ( λέω "αν" γιατί ακόμα δεν έχω ξεκαθαρίσει τι παίχτηκε) ο Μανιφέστο έπαιξε με τις ευαισθησίες των αναγνωστών του, αυτό δεν καθιστά την συμπεριφορά του Τσαγκ Κάι Σεκ, λιγότερο επονείδιστη. Το "κι εσεις βασανίζετε τους μαύρους" εδώ δεν ισχύει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…