Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Η 5νθήμερη αποβολή

Σχόλιο με αφορμή το βιασμό μιας δεκαεξάχρονης / του Κώστα Καραμάρκου

© ppol

Δε νομίζω να υπάρχουν, τουλάχιστον σκεπτόμενοι πολίτες, στα αστικά, στα ημιαστικά, στα αγροτικά κέντρα, αλλά και στα χωριά της Ελλάδας, που δεν καταδικάζουν απερίφραστα το βιασμό της δεκαεξάχρονης αριστούχας μαθήτριας με καταγωγή από τη Βουλγαρία.

Δε νομίζω να υπάρχουν, τουλάχιστον σκεπτόμενοι πολίτες, που να αμφισβητούν την ύπαρξη ρατσισμού κατά των μεταναστών σε αυτήν την χώρα.

Ενός ρατσισμού που έχει εκδηλωθεί ακραία τα τελευταία χρόνια και με δολοφονίες Αφρικανών και Αλβανών μεταναστών, στα καλά καθούμενα ή έτσι, για το αποτέλεσμα μιας ποδοσφαιρικής αναμέτρησης...

Δε νομίζω να υπάρχουν, τουλάχιστον σκεπτόμενοι πολίτες, που να μην ανησυχούν για τις υπαρκτές πιθανότητες ο ρατσισμός προς τους μετανάστες και τις μετανάστριες στην Ελλάδα να εκφραστεί με ακραίους όρους και πολιτικά στο μέλλον.

Η παθητική και πραγματιστική «αποδοχή» της νέας κοινωνικής-πολυπολιτισμικής πραγματικότητας στη χώρα μας, από την πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών, χωρίς άμεση πολιτική, κοινωνική και «ιδεολογική» διαχείριση και κατεύθυνση, κινδυνεύει να γίνει «φτερό στον άνεμο», όπως έγινε στη μικρή κοινωνία της επαρχιακής Εύβοιας, στους συμμαθητές και στις συμμαθήτριες της δεκαεξάχρονης που βιάστηκε, στο σύλλογο διδασκόντων του Λυκείου Αμαρύθου, που απέβαλε και τους θύτες και το θύμα!...

Οποιεσδήποτε σημαντικές ή άλλες ενστάσεις αν έχει κάποιος ή κάποια, για τη μεγάλη καθοδηγήτρια του κόσμου στην Ελλάδα, την τηλεόραση, είναι «παρήγορο» το γεγονός ότι η στάση της συνάντησε σε γενικές γραμμές σε αυτήν την περίπτωση, την προσδοκία για καταδίκη της συγκεκριμένης αποτρόπαιας, βίαιης και ρατσιστικής πράξης, παρά τα άστοχα σχόλια και τις «κανιβαλικές» συμπεριφορές ανθρώπων της.

Για το συγκεκριμένο γεγονός μιλάμε τώρα...

Όχι για άλλα και άλλα...

'Αλλωστε, δεν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τότε που ακόμα και σοβαρά ΜΜΕ, όπως η «Καθημερινή», και σοβαροί πολιτικοί όπως ο τότε πρωθυπουργός Κ. Σημίτης, τοποθετούνταν ή υποχρεώνονταν να τοποθετηθούν δημόσια, με μη προσεκτικούς χαρακτηρισμούς σχετικά με την εθνικότητα ατόμων με παραβατική συμπεριφορά...

Κατονομάζουμε ακόμα εθνοτικά και ισοπεδωτικά υπαρκτούς και ανύπαρκτους θύτες, από βήματα και θέσεις που δεν πρέπει, με μια ευκολία που δεν αρμόζει στη σοβαρότητα του θέματος και στο μέγεθος του ζητήματος, ζήτημα αποδοχής και ενσωμάτωσης των μεταναστών και μεταναστριών στην Ελλάδα, με σεβασμό στην ετερότητα.

Φτάσαμε όμως στο σημείο να «υπερασπιζόμαστε» όλο και περισσότεροι-ες τα θύματα βίας λόγω καταγωγής.

Είναι και αυτό μια κάποια πρόοδος...

Πάντως, με αφορμή το βιασμό της δεκαεξάχρονης μαθήτριας στην Εύβοια, αυτό που δεν αναδείξαμε μέχρι τώρα στο βαθμό που είναι απαραίτητο, στα ΜΜΕ και στον όποιο δημόσιο διάλογο έχει προκύψει, είναι το γεγονός ότι ο βιασμός της κοπέλας είναι ρατσιστική βία ενάντια σε μια μεταναστευτικής καταγωγής δεκαεξάχρονη, είναι όμως και βία ενάντια σε μια νεαρή γυναίκα.

Η σεξουαλική βία, είναι βία πρωτίστως ενάντια στη γυναίκα.

Αυτή η διάσταση της βίας, που ζει, βασιλεύει και είναι αποδεκτή από μεγάλη μερίδα πολιτών στην Ελλάδα, αναδείχτηκε και από τους θύτες (συμμαθητές και συμμαθήτριες) και τους υποστηριχτές τους στην Εύβοια, με δηλώσεις τύπου, «πήγαινε γυρεύοντας», «τους παρέσυρε» ή «τα ήθελε» η ίδια!

Στο συγκεκριμένο περιστατικό του λυκείου Αμαρύνθου, αυτό που προέχει είναι η καταδίκη της ρατσιστικής βίας, χωρίς όμως να περάσει απαρατήρητη και η (σεξουαλική) βία που ασκείται στην Ελλάδα από τους άνδρες στις γυναίκες.

Επίσης, μια απορία για τα αντανακλαστικά ορισμένων...

Τα συνδικαλιστικά όργανα των εκπαιδευτικών και οι σύλλογοι γονέων και κηδεμόνων, σε ποια χώρα ζουν, ποιες αξίες υπηρετούν, πού βρίσκονται, πώς τοποθετήθηκαν μέχρι τώρα στο ζήτημα του βιασμού μιας δεκαεξάχρονης κοπέλας μέσα στο ίδιο της το σχολείο;

Τι έχουν να πουν για την πενθήμερη αποβολή της;

Σχόλια

  1. Παρακολουθώ από μακριά χωρίς να μπορώ να πιστέψω αυτά που διαβάζω για τις αντιδράσεις της ντόπιας κοινωνίας, αλλά θέλω παρόλα αυτά να σηκώσω δειλά μια σημαία προς χάριν προσοχής.

    Πριν από μήνες, στο πανεπιστήμιο Duke στις ΗΠΑ, κατηγορήθηκαν οι (λευκοί) παίκτες της ομάδας Λακρός του πανεπιστημίου ότι βίασαν μια (μαύρη) exotic dancer που είχαν "νοικιάσει" για κάποιο ιδιωτικό πάρτι. Η καταγγελία έγινε από την κοπέλα. Την είδηση την άκουσα από το υπερσυντηρητικό ραδιοφωνικό σταθμό που ακούω συχνά στη διαδρομή μου προς και από τη δουλειά την περασμένη άνοιξη. Τα ιδεολογικά μου αντανακλαστικά με οδήγησαν να νιώσω απέχθεια για τους κατηγορούμενους, και κυρίως για τους ραδιοσχολιαστές οι οποίοι επέμεναν με μανία ότι πρόκειται για "στημένη υπόθεση" κλπ.

    Η όλη ιστορία ήταν βγαλμένη από κάποια Βίβλο των προκαταλήψεων: η φτωχή, μαύρη εργαζόμενη, ανυπεράσπιστο θύμα βίας και ρατσισμού από την εκκολαπτόμενη ελίτ σε πανεπιστήμιο του Αμερικάνικου Νότου, και οι νευρωτικοί υπερσυντηρητικοί ραδιοσχολιαστές παίρνουν ξεδιάντροπα το μέρος των προφανών ενόχων.

    Ώσπου πριν από 2 μήνες διάβασα στο New Yorker - περιοδικό συγγενικών φρονημάτων με τα δικά μου ιστεύω - ένα τεράστιο ρεπορτάζ που ανέλυε ότι ήταν εξαιρετικά πιθανό, αν όχι σίγουρο, να ήταν οι κατηγορίες περί βιασμού κατασκευασμένες, όπως προέκυψε μετά από εισαγγελική έρευνα... Για μένα τελικά ήταν ένα ακόμη μάθημα για τον κίνδυνο που αποτελούν οι προκαταλήψεις και η ημιτελής γνώση των γεγονότων.

    Τα γράφω αυτά έχοντας υπόψη μου αρκετές από τις ομοιότητες και κυρίως διαφορές των δύο συμβάντων. Κι εγώ θεωρώ ότι η απόπειρα βιασμού έγινε, και είναι πολύ πιθανό να έγινε και ο βιασμός. Αλλά θα ήθελα ο καθένας να αναλογιστεί πάνω σε ποια πραγματικά στοιχεία βγάζει συμπεράσματα και απαιτεί τιμωρία πριν τελειώσει η ανακριτική διαδικασία.

    Όσον αφορά στην ταμπακέρα, μέγα λάθος η επιβολή ποινής στη μαθήτρια. Τα αγόρια - και οι "ματάκηδες" - οφείλουν να αποβληθούν γιατί ενεπλάκησαν σε καταστάσεις που εκθέτουν το σχολείο ως θεσμό και ως κοινότητα μαθητών. Αν είναι ένοχοι βιασμού τότε θα διαγραφούν. Αν πρόκειται περί συκοφαντίας τότε μόνο θα πρέπει να τιμωρηθεί (με διαγραφή) η μαθήτρια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Οι Σαϊτάρχες, ο Γαβράς και τα ανεβαστήρια

Ενας ελαφρύς κυματισμός παρατηρήθηκε στον απέραντο βάλτο της ελληνικής "ενημέρωσης" με την "γκάφα" της "είδησης" για το "θάνατο" του Κώστα Γαβρά, στις 30 Αυγούστου.
Η ιστορία λίγο πολύ γνωστή. Ενας ιταλός δάσκαλος-δημοσιογράφος υποδυόμενος  στο Twitter την ελληνίδα υπουργό Πολιτισμού "ανακοινώνει" το θάνατο του σκηνοθέτη. Μεγάλα ξένα Μέσα και σχεδόν ΟΛΑ τα ελληνικά αναμεταδίδουν το ψεύτικο tweet και θρηνούν για τον "μακαρίτη". Η απάτη αποκαλύπτεται σχεδόν αμέσως από ένα αμερικανικό site και σχεδόν ταυτόχρονα από την ΕΡΤ δημοσιογράφοι της οποίας επικοινωνούν με το Γαβρά. Την ίδια στιγμή τα όρνεα των ιδιωτικών τηλεοράσεων εξαπολύουν επιθέσεις κατά της υπουργού Πολιτισμού καλώντας την να παραιτηθεί.
Το θέμα παίρνει διαστάσεις καθώς οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων κονιορτοποιούν για μία ακόμη φορά την ούτως ή άλλως μηδαμινή αξιοπιστία των ελληνικών ΜΜΕ και των "λειτουργών" τους.
Κάποιοι, οι πιο ρομαντικοί, απαιτούν μ…

Ολα τα Μνημόνια σε πίνακες

Της Ελενας Κάππα


Σήμερα η εφημερίδα Αυγή δημοσιεύει έναν συγκριτικό πίνακα των τριών Μνημονίων, ο οποίος ενόψει της προεκλογικής περιόδου είναι βέβαιο ότι θα αποβεί εξαιρετικά χρήσιμος. Ο πίνακας περιλαμβάνει το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων κατά τη διάρκεια της συμφωνηθείσας περιόδου, το ύψος των μέτρων κατανεμημένο σε ετήσια βάση, το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων, τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους των μέτρων λόγω ελάφρυνσης των πρωτογενών πλεονασμάτων, την εξοικονόμηση του κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης  χρέους την τριετία 2016-2018 και τέλος τη προσαρμογή του ετήσιου κόστους λόγω και αναδιάρθρωσης του χρέους. Μνημόνιο 1 Το συνολικό ύψος των πρόσθετων μέτρων στη διάρκεια 2,4 ετών (2010-2012) ανήλθε σε 40,6 δις ενώ το ύψος των μέτρων σε ετήσια βάση έφτασε τα 16,9 δις. Κατά τη διάρκεια του πρώτου μνημονίου δεν υπήρξε συμφωνία σε σχέση με τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα έπρεπε να πετύχει η ελληνική κυβέρνηση, ούτε κάποια δέσμευση για αναδιάρθρωση χρέους. Μνημόνιο 2 Κατά το δεύ…

Ω! Τα Ωραία Μικρά Μαγαζιά του 3%

Ω! Οι ωραίες μέρες!
Νοσταλγώ τις ένδοξες στιγμές μας στην Αριστερά του ’80 και του ’90 και του 2000 και του 2007…
Μικρά μαγαζιά, γωνία. Σπίτια του λαού. Ωραία κυλικεία με εξαιρετικούς καφέδες το πρωί.
Ωραίες μέρες…
Στα Ντα Κάπο και στα Φίλια, θέσεις τιμητικές μαζί με καλλιτέχνες και ωραία κορίτσια και αγόρια. Σεβασμός για την εργατική τραγιάσκα που είχαμε από καιρό πάψει να φοράμε αλλά ειχε μείνει η γραμμή στο μέτωπο. Ηθική. Συνέπεια. Καθαρότητα. Αγαπητοί σε όλους. Ευχάριστοι.
Αποδεκτοι όσο δεν διεκδικούσαμε κάτι παραπάνω. Την εξουσία κυρίως… «Αυτά δεν είναι δουλειές για εσάς. Θα σας φθείρουν! Αφήστε τις για εμάς τους λερωμένους…» μας έλεγαν οι πράσινοι και γαλάζιοι φίλοι μας. Και τα κορίτσια το ίδιο μας έλεγαν.
Εκεί στο 3 με 8% ήμασταν μια χαρά όλοι. Κι εμείς και οι άλλοι. Ασφαλείς μέσα στις αναζητήσεις μας. Χωρίς να το πιέζουμε κιόλας.
Και χρήσιμοι! Πολύ χρήσιμοι για πολλούς λόγους. Κυρίως για άλλοθι βέβαια αλλά και λόγω παιδείας. Ως δημοσιογράφοι. Ως Σύμβουλοι. Ως Ρήτορες.
Τι έλεγα;
Α! Ναι…