Tο «Δώρο του Αετού»

Δεν ξέρω αν αυτό που κάνω αυτή τη στιγμή είναι το σωστό.

Γενικά δεν ξέρω όταν κάνω κάτι αν είναι το σωστό ή όχι. Προσπαθώ να είμαι αυθόρμητος και να αφήνω το χρόνο να δείξει την ορθότητα ή το λάθος.

Το ίδιο ισχύει και με τις σκέψεις μου. Συνήθως πρώτα αισθάνομαι και μετά σκέφτομαι. Όχι πάντα. Μερικές φορές υπολογίζω τις συνέπειες. Όχι ότι με βοηθάει ιδιαίτερα ο υπολογισμός, σχεδόν πάντα πέφτω έξω. Εχω μάθε καλά ότι η ζωή δεν είναι σενάριο κι ότι όταν προσπαθείς να σκαρώσεις σενάρια για το μέλλον δεν σου «κάθεται» ούτε μισή σκηνή απ’ το έργο.

Ετσι και τώρα. Δεν ξέρω αν είναι σωστό που προτείνω αυτό το Blog. Όπως δεν ξέρω αν είναι σωστό το να προτείνω, γενικά. Να προτείνω βιβλία, δίσκους, τόπους, ανθρώπους, ταξίδια, ιδέες… Δεν ξέρω αν έχει και μεγάλη σημασία. Οποιος θέλει να βρει βρίσκει. Οποιος ψάχνει δεν με έχει ανάγκη. Είναι υπερφίαλο να πιστεύω το αντίθετο. Όμως είναι κι αυτή η ανάγκη να μοιράζομαι. Να δίνω ό,τι έχω είτε μου περισσεύει είτε όχι. Βουτηγμένος, χρόνια τώρα, δεκαετίες ολόκληρες στην πληροφορία, νιώθω ότι δεν θα μπορούσα να κάνω και διαφορετικά. Θα με έπνιγαν οι τίτλοι, οι φράσεις, οι ήχοι, τα χρώματα, οι φωνές, οι εικόνες. Τα σκορπάω για να μη με πλακώσουν και θαφτώ από κάτω τους. Αυτός και ο ΜΟΝΟΣ σκοπός του naftilos.blogspot.com. Εξαρχής! Να αποθέτω όσα δεν μπορώ να διαχειριστώ.

Κι αυτό είναι κάτι που δεν μπορώ να το διαχειριστώ από μόνος μου! Είναι πέρα από κάθε όριο, πάνω από κάθε αντοχή μου. Λες κι έχει όρια ο άνθρωπος και η ζωή. Ότι έχουν όρια οι αντοχές μας. Δεν έχουν! Το ξέρω από πρώτο χέρι!

Χαϊδευόμαστε όταν λέμε «δεν αντέχω άλλο». Μπορούμε κι αυτά κι άλλα τόσα! Όταν ξεφεύγουμε από το μικρό, το καθημερινό, το ασήμαντο, μπορούμε τη Γη ολόκληρη μπορούμε να κουβαλήσουμε στην πλάτη μας! Κι ας μην έχουμε, ως εκείνη τη στιγμή, καταφέρουμε να σηκώσουμε μήτε το βάρος της πιο ευτελούς ρουτίνας!

Απλώς, εκείνο που μας λείπει είναι η σύγκριση με το πραγματικά μεγάλο, με εκείνο που νομίζουμε ότι μας ξεπερνά. Δεν το ξέρουμε. Το φανταζόμαστε. Εχουμε ακουστά. Όμως και πάλι δεν μπορούμε να συγκριθούμε μαζί του αν δεν μας χτυπήσει την πόρτα. Αν δεν μας χτυπήσει ψηλά, πίσω από τον αριστερό μας ώμο…

Θα άξιζε αυτό το ποστ να είναι το τελευταίο.

Να αφήσω χώρο –ΟΛΟ το χώρο- για το 42 Ημέρες

Δεν θα το κάνω!

Γιατί δεν αξίζει τέτοια τιμή στο δικό μου μπλογκο-σφαιρίδιο!

Για 42 μέρες και για πολλές πολλές περισσότερες θα περιμένω τη Νίκη!

Την απόλυτη και αδιαπραγμάτευτη Νίκη των Ανθρώπων και της Ζωής!

Άλλο ένα σημάδι της Δόξας του Κόσμου (Gloria Mundi)!

Ως τότε θα ευγνωμονώ τον άγνωστο blogger του «42 Ημέρες» για το «Δώρο του Αετού»!

Σχόλια

  1. Ελπίζω μόνο να μην είναι hoax γιατί κάτι δεν μου πάει καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το σκέφτηκα (έχει συμβεί) και ύστερα την έδιωξα τη σκέψη!
    Θα είναι τραγικό!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. To άκουγα πριν και μιας κι είναι η μέρα που μοιραζόμαστε όσα δεν χωράνε μέσα, είπα να σας το φέρω κατα δω.
    Keraunos ki astrapi

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου