Ούφο μη με μαλώνετε!


Δεν θυμάμαι πως ξεκίνησε η κουβέντα…

Κάτι λέγαμε για κοινούς γνωστούς, πρόσωπα της πόλης αλλά και της Αθήνας…

Καταλήξαμε να μιλάμε για φίλους και εχθρούς, για πρώην φίλους και νυν εχθρούς, για πρώην εχθρούς και νυν φίλους, για πρώην φίλους που έγιναν «εχθροί» και μετά ξανά φίλοι…

«Να σου πω την θεωρία μου για όλα αυτά;» με ρωτάει κάποια στιγμή ο Σ.

«Για πες!»

«Εχω τρεις «κολλητούς» φίλους που τους γνώρισα πριν από πολλά χρόνια (μου λέει ποιους). Με τον πρώτο είμαστε ακόμη «κολλητοί», η σχέση μας παραμένει αδιατάρακτη όλο αυτόν τον καιρό. Με τον δεύτερο παραμένουν φιλαράκια στην προσωπική μας ζωή αλλά στα επαγγελματικά είμαστε σε κόντρα. Πολλές φορές σε σκληρή κόντρα μάλιστα. Με τον τρίτο πλακωθήκαμε για ανεξακρίβωτους λόγους. Κάποια στιγμή έμαθα ότι μου τα «χώνει» πίσω από την πλάτη μου. Δεν κατάλαβα ποτέ το γιατί και όταν συνέχισε να με βρίζει άρχισα κι εγώ να κάνω το ίδιο».

«Και η θεωρία ποια είναι;»

«Η θεωρία μου λέει ότι μερικές φορές γνωρίζουμε έναν άνθρωπο, ταιριάζουν τα χνώτα μας, μιλάμε, ανοιγόμαστε, γινόμαστε φίλοι, κάνουμε πράγματα μαζί, όλα καλά μέχρι που κάποια ημέρα προσγειώνεται ένα ούφο και απαγάγει αυτόν τον άνθρωπο! Τώρα τι του κάνουν εκεί μέσα, θα σε γελάσω… Μπορεί να του αλλάζουν τον εγκέφαλο, μπορεί να του τροποποιούν τον χαρακτήρα, μπορεί να κρατούν τον ίδιο και να στέλνουν κάποιο αντίγραφό του; Γεγονός είναι ότι μετά από λίγο καιρό εμφανίζεται ένα άλλο ον το οποίο, όπως έλεγε ο Γούντι Αλλεν «τα μάτια του θυμίζουν εκείνον, το στόμα του θυμίζει εκείνον, τα μαλλιά του θυμίζουν εκείνον, το πώς μιλάει θυμίζει εκείνον, το πώς περπατάει θυμίζει εκείνον, όλα θυμίζουν εκείνον εκτός από …εκείνον!». Άλλος άνθρωπος!»

Κάτι κλίκαρε στο κεφάλι μου!

Ο Σ. μου μιλούσε για ένα πολύ γνώριμο συναίσθημα που είχα κατά καιρούς. Να μιλάω με έναν άνθρωπο που τον γνωρίζω χρόνια, που έχουμε φάει μαζί ψωμί κι αλάτι, που έχουμε δουλέψει μαζί, ταξιδέψει μαζί, πει άπειρες σοφίες και άλλες τόσες μαλακίες μαζί και που τώρα μου φαίνεται εντελώς διαφορετικός, σχεδόν άγνωστος ή μάλλον εντελώς άγνωστος!

Το έχω π.χ. πάθε με συνάδελφο που ήμασταν μαζί στην ίδια εφημερίδα και που αργότερα επέλεξε να γίνει πολιτικός. Το πρώτο καιρό διατηρούσαμε μια επαφή και εξακολουθούσε να είναι ο ίδιος που ήξερα. Λίγα χρόνια μετά, τον βλέπω στην τηλεόραση πια και δεν το πιστεύω! Είναι κάποιος που απλώς μοιάζει, είναι ο σωσίας του παλιού φίλου και συναδέλφου…

Το έχω πάθει και σχετικά πρόσφατα με κανα-δυο άλλους κι έχω νιώσει ακριβώς αυτό που υποστηρίζει η θεωρία του Σ.

Τόσο που λέω να πιάσω την καραμπίνα, να βγω νύχτα στα χωράφια και αρχίσω σαν ημίτρελος Μελ Γκίμπσον να ουρλιάζω:

«Ρε ούφο! Φέρε κάτω τον φίλο που ήξερα, μη σου γαμήσω τίποτα!»

Και να ρίχνω μπαλοθιές στα αστέρια!

Σχόλια

  1. Σε όλους έχει συμβεί κάτι ανάλογο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Και να ρίχνω μπαλοθιές στα αστέρια!
    xaxaxaxa !

    ναι μου συμβαίνει επίσης, αλλάζουν οι ζωές μας, λέω εγώ.
    Θεωρία δεν έχω αλλά πιο πιθανό μου φαίνετε να αλλάζω εγώ κι όχι αυτοί.
    Είναι αλλαγές που γίνοντε στα κρυφά και τόσο αργά που δεν τις καταλαβαίνω όταν αυτές συμβαίνουν.
    Νιώθω το γεγονός της αλλαγής όταν αυτή έχει πια συντελεστεί... και δεν μπορώ πλέον να επικοινωνήσω όπως παλιά, με μεγάλη μου έκπληξη!!

    Το αυτό βέβαια ισχύει και με τους κατά καιρούς εραστές, ε;
    Εκει να δεις πως ψάχνομαι.... και δεν αναρωτιέμαι τόσο για τον άλλον όσο για μένα. Τι είχα πάθει ; στραβώθηκα και κουφάθηκα at the same time ??
    οκ, παίζει και το συναίσθημα εδώ, αλλά τέτοια αποδιοργάνωση αισθήσεων ....
    οποία γκαβωμάρα!


    trapped

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Βεβαίως, υπάρχουν πάντα κι οι παλιάνθρωποι οι οποίοι κατασκευάζουν ιστορίες για να καλύψουν είτε τα κομπλεξ είτε τις βρωμιές τους. Κι όσοι ξεκινούν καλοπροαίρετοι, βρίσκονται κάποτε προ μεγάλων εκπλήξεων. Ειδικά όταν οι περιπτώσεις παρουσιάζουν συμπτώματα βαριάς μυθομανίας...

    Να προσέχεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Και να ρίχνω μπαλοθιές στα αστέρια!
    xaxaxaxa !

    ναι μου συμβαίνει επίσης, αλλάζουν οι ζωές μας, λέω εγώ.
    Θεωρία δεν έχω αλλά πιο πιθανό μου φαίνετε να αλλάζω εγώ κι όχι αυτοί.
    Είναι αλλαγές που γίνοντε στα κρυφά και τόσο αργά που δεν τις καταλαβαίνω όταν αυτές συμβαίνουν.
    Νιώθω το γεγονός της αλλαγής όταν αυτή έχει πια συντελεστεί... και δεν μπορώ πλέον να επικοινωνήσω όπως παλιά, με μεγάλη μου έκπληξη!!

    Το αυτό βέβαια ισχύει και με τους κατά καιρούς εραστές, ε;
    Εκει να δεις πως ψάχνομαι.... και δεν αναρωτιέμαι τόσο για τον άλλον όσο για μένα. Τι είχα πάθει ; στραβώθηκα και κουφάθηκα at the same time ??
    οκ, παίζει και το συναίσθημα εδώ, αλλά τέτοια αποδιοργάνωση αισθήσεων ....
    οποία γκαβωμάρα!


    trapped

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου