Για να τελειώνουμε… (ΙΙ)


Δεν ξέρω αν είναι καλό ή κακό να έχεις έναν προσωπικό υβριστή.

Προσωπικά διαθέτω τουλάχιστον τρεις (μέχρι στιγμής) στην blogόσφαιρα.

Οι δύο από αυτούς (MacManus Manifesto) εξαπολύουν προσωπικές επιθέσεις και σε άλλους Bloggers, σε δημοσιογράφους, σε συγγραφείς, σε γνωστούς και αγνώστους. Είναι το στυλάκι τους αυτό. Ο τρίτος (Dark Angel) με έχει αναλάβει εργολαβία… Κάτι σαν προσωπικό διώκτης! Το γιατί, «άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου».

Ολο αυτό θα μπορούσε να είναι χαριτωμένο…

Για όσους εκτίθενται με λόγια και πράξεις μπορεί να φανεί και συνηθισμένο.

Μανιακοί επιστολογράφοι υπήρχαν πάντοτε και βομβάρδιζαν τα έντυπα από γενέσεως τυπογραφίας…

Παλιά, στην Ελευθεροτυπία υπήρχε ένας απόστρατος ναύαρχος που κάθε ημέρα έστελνε μια-δύο επιστολές σε σχέση με κείμενα και δημοσιογράφους της εφημερίδας. Σχεδόν πάντοτε υβριστικές. Τις ημέρες που δεν έστελνε ανησυχούσαμε, και κυρίως ο Πέτρος ο Μανταίος που τις λάμβανε, ότι κάτι έπαθε ο ναύαρχος! Νομίζω μια φορά πήραμε και σπίτι του να μάθουμε αν είναι καλά!

Αργότερα όταν από τους δημοτικούς σταθμούς (επί εποχής «ελεύθερης» ραδιοφωνίας) πήγα «μεταγραφή» στο κρατικό, απόκτησα δύο τσιμπούρια-ακροατές. Ηλικιωμένοι και οι δύο. «Σπάγαν» το τηλεφωνικό κέντρο κάθε που είχα εκπομπή. Ο μπήξε, ο δείξε, τι μουσικές είναι αυτές που βάζει (κυρίως ροκ έβαζα και κανένα έντεχνο στα μεγάλα σεκλέτια), πετάχτε τον έξω, εμείς δεν πληρώνουμε για τέτοιους αγριάνθρωπους. Τέτοια. Κάθε φορά! Επίσης ζητούσαν να βάλω λαϊκά, δημοτικά, καραγκούνες και …Ατικ!

Μια φορά είπα να παίξω ένα παιχνιδάκι μαζί τους…

Εκανα μια εκπομπή «σκοτσέζικο ντους».

Ένα κομμάτι Νικ Κέϊβ (αλήθεια τον είδε κανείς χθες;) και ένα …Σαλέα.

Ένα της Μπλόντι κι ένα της …Γλυκερίας…

Κάπως τα έδενα! Με λέξεις, με στίχους, με… δεν θυμάμαι. Υπήρχε όμως μια καλύ δικαιολογία για την συνύπαρξη αυτών των άσχετων κομματιών το ένα μετά το άλλο.

Τα ‘παιξαν τα «τσιμπούρια»!

Ντιλντ!

Μια «μπράβο», μια «αίσχος»…

Είχαμε πέσει στο στούντιο κάτω απ΄τα γέλια…

«Τι τους κάνεις;» με ρωτούσε η τηλεφωνήτρια.

«Ηλεκτροσόκ!».

Ολο το παιχνίδι ήταν για πάρτι τους.

Η πλάκα ήταν ότι «τσίμπησαν» πολλοί ακόμη. Από όλη την Ελλάδα (τα καλά της κρατικής ραδιοφωνίας, να σε ακούν παντού). Τους άρεσε…

Τηλεφωνούσαν ροκάδες, νταλικέρηδες, γριές, παπάδες, κοριτσάκια, αγοράκια… Οι πάντες… Αρεσε τόσο που σχεδόν το καθιέρωσα για όσο καιρό έμεινα στα ερτζιανά…

Οι δύο αρχικοί υβριστές μου στο τέλος με αγάπησαν. Θυμάμαι μάλιστα –έχω κρατήσει της σημειώσεις από τη τηλεφωνικό κέντρο- ότι και οι δύο έστειλαν συγκινητικά αποχαιρετιστήρια μηνύματα στην τελευταία μου εκπομπή ever στο ραδιόφωνο. Είχα γίνει η παρέα τους αλλά κι αυτός που τους έκανα τα γνωρίσουν τα «ξένα»…

Δυστυχώς εδώ στα blogs, η κατάσταση δεν είναι ίδια. Υπάρχει μια παθολογία, μια κακότητα που τότε, στο ραδιόφωνο δεν υπήρχε. Και μια αγιάτρευτη, χολερική εμμονή!

Κρίμα!

Σχόλια

  1. Wraio auto me to radiofwno..Kalh fash!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. μην δινεις σημασια.
    και κυριως μην απαντας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. "Φοβού τους συνταξιούχους ...και δη πρώην στρατιωτικούς και εκπαιδευτικούς"!

    Αυτή ήταν η πρώτη συμβουλή της προϊστάμενης μου, καλή της ώρα όπου και να 'ναι, όταν πρωτοδούλεψα σε εφημερίδα.

    "Δεν έχουν άλλη δουλειά να κάνουν και ξεκοκαλίζουν την εφημερίδα. Θα ανακαλύψουν και το παραμικρό λαθάκι που μπορεί να ξεφύγει από το διορθωτή"

    Και το ανακάλυπταν γαμώτο. Ακόμα και το μη-λαθάκι. "τραίνο κι όχι τρένο" - "κτίριο κι όχι κτήριο" και λοιπά...

    Άλλοι ευγενικά κι άλλοι με μια έπαρση και κακία απίστευτη. Μετά από 15 χρόνια ακόμα διακατέχομαι από το σύνδρομο του συνταξιούχου... μπρρρρ!

    Όσον αφορά το πέρασμα μου από την κρατική ένα έχω να πω... η απόλυτη φρίκη. Η κάθε παρατήρηση για κάποια αβλεψία, κάποια παραδρομή -αρκετές οφείλω να παραδεχτώ ελλείψει διορθωτών- συνοδευόταν από τις απαραίτητες -κατά τη γνώμη τους- λέξεις "χαράτσι", "άχρηστοι όλοι σας", "κρατικοδίαιτοι", "τι σας πληρώνουμε"...

    Κάποτε απαντούσα με επιχείρηματα... αλλά εκεί πιάναμε έναν διάλογο σουρέαλ που καταντούσε ατέλειωτος. Τώρα πλέον "ευχαριστώ για την επικοινωνία" και "στη διάθεση σας" και "ειλικρινά δική σας"...! Και επιτέλους το βουλώνουν... Στου κουφού την πόρτα, πόσα mail να στείλεις;

    Δε σε διαβάζω συστηματικά αλλά λέω να αρχίσω να το κάνω. Για να έχεις ΤΡΕΙΣ προσωπικούς υβριστές ΚΑΤΙ γράφεις... :-)

    Υ.Γ. ...sorry για το σεντόνι. Ένιωσα ότι συμπάχω...! :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. justelene >>>Πράγματι ήταν!

    country boy >>> Είτε απαντώ είτε όχι (όπως έκανα εδώ και καιρό) οι επιθέσεις συνεχίζονται με χτυπήματα κάτω από τη μέση. Κάποια στιγμή όμως λες "μπαστα!".

    Adomiel >>> Δεν ξέρω αν γράφω ΚΑΤΙ, αυτό εσύ θα το κρίνεις. Ξέρω όμως οτι όλα τα πράγματα έχουν τα όριά τους...
    Σε ευχαριστώ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ξεράθηκα στα γέλια όταν ένας ξάδερφος που δουλεύει σε αθλητικό site, μου διάβασε μερικά από τα "απεγνωσμένα" email Αρειανών και Παοκτσήδων.

    Χαρακτηριστικά: Κάθε αναφορά στην ομάδα μπάσκετ του Άρη η οποία δεν περιέχει την λέξη "Αυτοκράτορας" σε κάθε παράγραφο τιμωρείται με γλαφυρές περιγραφές βουκολικού σεξ... Το κατεστημένο της Αθήνας, κλπ κλπ...

    Για μένα είναι αρρώστια να βάζεις τη ζωή σου στην άκρη για να ξεκαβλώνεις βρίζωντας ανώνυμα στο internet...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου