Τι να σου πω τώρα;


Υπήρξαν φεγγάρια πολλά στη ζωή μου που έκανα περισσότερο παρέα με ποινικούς, -κλεφτρόνια, πρεζάκια, πουτάνες, ανθρώπους της νύχτας, νταβατζήδες, μηχανόβιους) παρά με «κανονικούς» ανθρώπους. Κι ήταν από τα πιο φωτεινά φεγγάρια της ζωής μου. Είχα, ας πούμε, την τύχη να πιούμε καφεδάκι τούρκικο με τον Κοεμτζή, να τσουγγρίσω ποτήρι με τον Ρωχάμη. Και να που τώρα με τρώει το χέρι μου να γράψω για το τι εστι «ποινικός» και τι «δραπέτης» με αφορμή τη σύλληψη του Νίκου Παλαιοκώστα αλλά θέλει χρόνο και «ξύδι» πολύ και καλό cd στο μηχάνημα για να μου βγει όπως τους πρέπει…

Αν και αυτές οι ιστορίες «χάνουν» στο «χαρτί». Προφορικά είναι καλύτερες…

Ασε που δεν κινδυνεύεις κιόλας από τους e-μπάτσους της ΓΑΔΑ…


(Mπουζουριάσαν και τον 50 Cent στη Νέα Υόρκη, λέει!)

Σχόλια