Τι είναι το Καλοκαίρι;

Ο Δημήτρης και η Εφη ήταν έξαλλοι, είχαν φορτώσει εδώ και ώρες το αυτοκίνητο, είχαν δέσει το μωρό στο καθισματάκι, είχαν στριμώξει τη γιαγιά ανάμεσα σε πέντε σακ βουαγιάζ και τρεις βαλίτσες και περίμεναν το Θοδωρή να εμφανιστεί, για να ξεκινήσουν το ταξίδι της επιστροφής από τη Χαλκιδική στη Θεσσαλονίκη.

Ομως ο Θοδωρής είχε να φανεί από το μεσημέρι όταν, μετά το φαγητό στην ψαροταβέρνα, τους είπε εκείνο το «πάω να χαιρετήσω τα παιδιά και έρχομαι». «Στις πέντε να είσαι εδώ να προλάβουμε, πριν μας πιάσει η κίνηση» και έχει πάει οκτώ και «ούτε πανί στο πέλαγο». Μαζί του είχε «εξαφανιστεί» ολόκληρη η παρέα των παιδιών που πέρασαν μαζί το φετινό καλοκαίρι, η Μαίρη, ο Βαγγέλης, ο Θάνος, η Βάσω η μικρή, η Βάσω η μεγάλη, η Ελεάνα, ο Τάσος, ο Αποστόλης, ο Ελινγκερς και η αδελφή του, η Ιλόνα, από την Τσεχία. Τους έψαχναν κι αυτούς οι δικοί τους.

Σχεδόν τρεις μήνες πριν ο Θοδωρής δεν ήθελε ούτε να κατέβει από το αυτοκίνητο. «Τι να κάνω εδώ, στο κωλοχώρι; Βαριέμαι εδώ, ρε μαμά». Του είπαν ότι σε δύο εβδομάδες θα έρχονταν να τον πάρουν. Τις πρώτες ημέρες καθόταν κι έπαιζε Playstation στις σκάλες, από το πρωί ως το βράδυ, κι έπαιρνε κάθε μία ώρα τη μάνα του: «Αντε, ελάτε, βαρέθηκα!».

Μετά τα τηλεφωνήματα αραίωσαν, άρχισε να γνωρίζεται με τα παιδιά του χωριού, ύστερα ήλθαν κι άλλα παιδιά, ελληνόπουλα και ξένα. Εγιναν μια παρέα. Οι παιχνιδομηχανές αφέθηκαν σε μια άκρη, το ίδιο και οι θήκες με τα DVD. Εφευγαν το πρωί με τα ποδήλατα και γύριζαν για λίγο το μεσημέρι. Το απόγευμα τα ίδια. Κάποια έφυγαν για λίγες ημέρες για να πάνε με τους δικούς τους σε κάποιο νησί, αλλά δεν έβλεπαν την ώρα να γυρίσουν στο «κωλοχώρι». Τα Σαββατοκύριακα γονείς, παππούδες, θείοι και φίλοι συζητούσαν τα κατορθώματά τους, για τη φασαρία που κάνουν, για την τρέλα τους, τις φιλίες και τους έρωτές τους. Κυρίως αυτό το τελευταίο. Κι ύστερα γίνονταν εξωφρενικά αδιάκριτοι: «Τι γίνεται με τη Μαιρούλα, Θοδωρή;». «Τίποτα!». «Με τη Βάσω τη μικρή; Ολο δίπλα σου τρέχει!». «Τίποτα, σου λέω!». «Μήπως εσένα σου αρέσει η Ιλόνα; Ελα τώρα, πες μας! Εχεις φιλήσει καμιά;». Δεν ήθελε να πει τίποτα ο Θοδωρής. Δεκατεσσάρων –και ούτε– χρόνων παιδί, τι να έχει να τους πει, αλλά και να είχε «gentlemen never talk».
Ο Δημήτρης καβάλησε φουντωμένος στο μηχανάκι ενός γείτονα και κατέβηκε στην παραλία. Εψαξε από εδώ, έψαξε από εκεί, ρώτησε, ξαναρώτησε. Ηταν έτοιμος να φύγει και να πάει στην αστυνομία όταν τους είδε στην άκρη του μόλου. Ο Θοδωρής και η Ιλόνα, το κορίτσι από την Τσεχία, ακόμη με το μαγιό τους και την πετσέτα του μπάνιου γύρω από το λαιμό. Της κρατάει το χέρι; Μιλάνε; Νομίζω, τον φιλάει στο μάγουλο. Τι κάνουν; Δεν μπορούσε να τους δει καλά. Του φώναξε, όχι πολύ δυνατά, είναι αλήθεια –«Θοδωρή, φεύγουμε σε λίγο»– και γύρισε στο σπίτι.

Είχε πια νυχτώσει για τα καλά όταν τον είδαν να έρχεται από το βάθος του δρόμου. Πλησίασε, φόρεσε το μακό του και μπήκε στο αυτοκίνητο. Δεν τον μάλωσαν, δε μίλησε κανείς, το μωρό είχε κιόλας κοιμηθεί, μόνο η γιαγιά έκανε το σταυρό της και ξεκίνησαν. Στη στροφή, πριν βγουν από το χωριό, είδαν την Ιλόνα να τους χαιρετά. Ο Θοδωρής ανασηκώθηκε λίγο, τη χαιρέτησε κι εκείνος, ύστερα γύρισε από την άλλη αποχαιρετώντας σιωπηλά το καλοκαίρι. «Πες μου, τη φίλησες;», τον ρώτησε ψιθυριστά η μητέρα του. «Οχι, ρε μαμά! Δεν πρόλαβα, αφού φαγωθήκατε να φύγουμε!». Κι άλλον ένα μήνα να έμεναν, δε θα τη φιλούσε! Ή μπορεί και να το έκανε...

Επειτα από λίγα χρόνια θα μάθει ότι Καλοκαίρι είναι όλα αυτά που δεν κάναμε φέτος και όλα όσα ονειρευόμαστε ότι θα κάνουμε του χρόνου. Οτι το Καλοκαίρι δεν είναι εποχή αλλά η περιοχή των επιθυμιών μας. Των ανεκπλήρωτων…

Σχόλια

  1. Παρακολουθώ τα τριάντα τελευταία σου ποστ και τείνω να πιστέψω ότι αμφοτέρων ο 7βριος χειμάζεται από κάτι μακάβριο.Μόλις ξύπνησα αξημέρωτα σήμερα, άρχισα να γρυλλίζω προς ταις ελιές και τα γατιά: μη με φτιάχνετε! make my day! play misty for me! και τώρα, πέφτω στο ομότιτλο δικό σου.
    Εχεις κάποια πρόταση,σείστηκε καμιά φτέρη, ή να αρχίσουμε πυρ κατα βούληση;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Νομίζω οτι το παρόν σχόλιο πήγαινε σε διπλανό ποστάκιον οπότε πετάγομαι μέχρι εκεί για να απαντήσω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Για τους μεγαλύτερους όμως, που έχουν συνηθίσει να μην θλίβονται για όσα δεν πραγματοποιήθηκαν φέτος και δεν ονειρεύονται και τόσο τι θα κάνουν του χρόνου, το καλοκαίρι επεκτείνεται όλο το χρόνο στη περιοχή της στιγμής.

    Ομορφο κείμενο. Πληρώνει τον αναγνώστη στις τελευταίες του γραμμές.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ελπίζω να ήταν αντάξια (του αναγνώστη) η πληρωμή και δεν ζητώ τα ρέστα!
    :-)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ...έγραψες πάλι ένα κείμενο που μου γαργαλάει τα πισαρισμένα μου πνευμόνια να αναστενάξουν...
    άντε και τα κιτρινισμένα μου δόντια να φανούν σ' ένα μικρό χαμόγελο...τόσο δα, όσο τα 14 -και ούτε- το μεγαλείο του...
    Να σαι καλά παληκάρι μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου