Μήπως; (Απόσπασμα ΙΙΙ) αλλά και dignity III

M.: Η βία της αυτοκτονίας είναι αφόρητη όταν οι αυτόχειρες επιλέγουν να αυτοκτονήσουν στο χώρο όπου μένουν τα παιδιά τους, οι φίλοι τους, τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Κληροδοτούν ένα φορτίο τεράστιο στον άνθρωπο που βρίσκεται εκεί.

...

Η Μαργαρίτα και η Φωτεινή μιλούν για τους αυτόχειρες...
Σχεδόν πλησιάζουν το θέμα της έλλειψης αξιοπρέπειας του αυτόχειρα...

(Αυτού που αυτοκτονεί «επάνω» στον άλλον, «επάνω» σου, όχι όλοι!)
Είτε κάνει πρόβα αυτοκτονίας είτε αποτυχαίνει είτε τα "καταφέρνει"!
Αυτό το "θέλω να σου κινήσω την προσοχή" όσο ειλικρινές κι αν είναι, είναι άλλο τόσο αναξιοπρεπές. Ακόμη κι όταν είναι πράξη αγάπης: «θέλω μαζί σου να περάσω αυτή τη στιγμή» -«μ’ εσένα που κάποτε με πρόσεξες και τώρα πια έχεις αποσύρει την προσοχή σου…».
...

Ακόμη και μέσα στην Κόλαση, στην ψυχοπάθεια, στα drugs, στην άκρη στο πεζούλι, με τη σακούλα τυλιγμένη γύρω από το κεφάλι σου, μπορείς να έχεις αξιοπρέπεια. Την αξιοπρέπεια εκείνου που επιλέγει το επόμενο βήμα του ανεξάρτητα αν θα τον δουν, θα τον ακούσουν ή θα τον διαβάσουν…

Λίγο πριν έχω διαβάσει το γράμμα που έστειλε ο σύζυγος της Μαργαρίτας πριν αυτοκτονήσει κι εκείνη το έλαβε δύο ημέρες μετά την κηδεία του:

«Αποφάσισα να αυτοκτονήσω. Βγαίνω τώρα πολύ βιαστικά να σου στείλω αυτό το γράμμα, να σου πω ότι σ’ αγαπώ και ότι η ζωή μου δεν έχει πια νόημα χωρίς εσένα».

Σκέφτομαι τι ωραία «πληρωμή» σε έναν τέτοιο αναξιοπρεπή αυτόχειρα θα ήταν να μην διαβάσει κανείς αυτό το γράμμα του, το τελευταίο.

Μνημείο εκβιασμού και αναξιοπρέπειας. Μνημείο μεταφοράς ευθύνης και βάρους.

Υστερα σκέφτομαι ότι θα μπορούσε αύριο κάτι τέτοιο να το διαβάσουμε σε ένα blog ως post ή comment που θα εκβίαζε πολλούς περισσότερους από έναν, Τον Έναν ή Την Μία.

Και δεν θα μπορείς να αποφύγεις την αναξιοπρέπειά του!

Τρόμος!

Σχόλια

  1. Ενδιαφέρον. Πολύ θα ήθελα την ολοκληρωμένη άποψή σου γιά την αυτοκτονία.Με απασχολεί σαράντα χρόνια και ο μόνος λόγος που δεν στούκαρα είναι ακριβώς αυτός: να μη αποτελέσει "παράσταση".
    Αν δεν θέλεις να κοινοποιήσεις αυτό το μήνυμα, θα το καταλάβω απόλυτα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πάντα θεωρούσα ότι οι αυτόχειρες, επιτυχείς ή αποπειραθέντες(για να τους δει ο Ευαγγελάτος), ήταν στο πιο ψηλό σκαλοπάτι της αναξιοπρέπειας. Ιδίως όταν χρησιμοποιούν την υπόστασή τους για να εκβιάσουν το ανώφελο.
    Ο τρόμος όμως πραγματικά υπάρχει όταν φτάνουν στο σημείο να αποφασίσουν και για ζωές άλλων

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Γιατί θα πρέπει το
    «Αποφάσισα να αυτοκτονήσω. Βγαίνω τώρα πολύ βιαστικά να σου στείλω αυτό το γράμμα, να σου πω ότι σ’ αγαπώ και ότι η ζωή μου δεν έχει πια νόημα χωρίς εσένα».
    να εκληφθεί σαν απόθεση του βάρους της αυτοκτονίας στον παραλήπτη και όχι σαν επιβράβευση, μια κι έκανε τον αυτόχειρα να ζήσει λίγο παραπάνω και ωραιότερα;
    Μήπως παραείμαστε ενοχικοί;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. "ΕΝΑ ΤΙΠΟΤΕΝΙΟ ΠΑΙΔΙ, ΤΡΕΧΟΝ ΣΤΩΝ ΓΛΥΚΩΝ ΒΟΥΝΩΝ ΤΗΣ ΑΤΤΙΚΗΣ ΤΑ ΑΔΩΝΙΑ ΦΩΤΑ, ΕΙΔΕ, ΣΤΩΝ ΚΑΤΑΛΑΜΠΡΩΝ ΜΕΣΗΜΕΡΙΩΝ ΤΑ ΚΑΤΑΓΑΛΑΝΑ ΟΥΡΑΝΙΑ, ΝΑ ΠΕΡΝΑ, ΤΟ ΟΛΟΛΕΥΚΟΝ ΑΤΙ ΤΗΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΕΩΣ ΜΕ ΤΑ ΤΡΙΣΜΕΓΙΣΤΑ ΚΑΤΑΣΠΡΑ ΠΤΕΡΑ, ΚΑΙ ΕΤΟΛΜΗΣΕ, ΕΧΥΘΗ, ΕΒΑΛΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΣΤΗ ΡΙΖΑ ΤΩΝ ΠΤΕΡΩΝ ΤΟΥ, ΤΑ ΚΡΑΤΗΣΕ ΛΕΥΚΟΦΛΟΓΑ ΟΡΘΑ. ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΚΑΙ ΑΛΟΓΟΝ ΚΑΤΕΒΗΚΑΝ, ΠΑΤΗΣΑΝ ΣΤΗ ΓΗ. ΠΙΣΩ ΤΩΝ ΤΑ ΓΥΝΑΙΚΑΛΟΓΑ ΤΩΝ ΧΙΜΑΙΡΩΝ ΣΑΣ ΟΛΑ, ΧΑΡΜΟΣΥΝΑ ΧΡΕΜΕΤΙΖΟΝΤΑ, ΧΤΥΠΟΥΝ ΤΟ ΠΑΝΕΥΜΟΡΦΟ ΧΩΜΑ. ΝΕΟΙ ΚΑΙ ΝΕΑΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΗΣ, ΜΕ ΚΛΩΝΟΥΣ ΕΛΑΙΑΣ ΚΑΙ ΑΝΘΗ ΔΑΦΝΩΝ ΣΤΡΩΣΕΤΕ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟΝ, ΝΤΥΣΕΤΕ ΚΑΙ ΣΤΟΛΙΣΕΤΕ - ΒΑΣΙΛΙΚΑ ΣΑΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΙ ΚΑΘΙΣΤΕ ΩΡΑΙΑ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΑΞΕΙΔΙ ΠΡΟΣ ΤΟ ΦΩΣ. ΜΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΔΥΝΑΤΟ ΤΑΝΥΜΑ ΤΩΝ ΠΤΕΡΩΝ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΩΡΑΙΑ ΜΗΤΕΡΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΦΩΣ, ΤΟ ΑΕΡΕΝΙΟ ΠΑΙΔΙ ΚΤΥΠΗΜΕΝΟ ΑΠΟ ΤΟ ΠΤΕΡΟ ΤΟΥ, ΘΑ ΠΕΣΗ ΝΕΚΡΟ ΗΔΟΝΙΚΑ, ΜΕ ΒΡΕΜΜΕΝΑ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΑΠΟ ΤΟ ΜΕΛΙ ΤΗΣ ΗΔΟΝΗΣ."

    Ο μέγας οραματιστής και δάσκαλος του κατά φύσιν Ελληνικήν ζην, Περικλής Γιαννόπουλος (υπογράφων ως "Θάνατος" στα τελευταία έργα του), έθεσε ως προμετωπίδα στην περίφημη "Έκκλησι προς το Πανελλήνιον Κοινόν" (1907) το ανωτέρω κείμενο (με το ασύγκριτο, αισθαντικό ύφος του).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ο μεγάλος μας φιλόλογος και μελετητής του Ελληνισμού, Ιωάννης Συκουτρής, στο περίφημο κείμενό του και πνευματική του παρακαταθήκη, "Η ηρωική αντίληψις της Ζωής" (στο έργο του "Φιλοσοφία της Ζωής"), καταλήγει με τα εξής:

    «Η ζωή ενός ανθρώπου, καθώς αυτού που περιέγραψα, δεν ημπορεί παρά να είναι σ ύ ν τ ο μ ο ς. Σύντομος όχι πάντοτε με την κοινήν σημασίαν· ημπορεί κάποτε να ζήση και πολλά χρόνια, αλλά πάντα θα είν' ολίγα, σχετικώς με την πλησμονήν της ζωτικότητός του. Άλλωστ' η ηλικία είναι κάτι σχετικόν· δεν μετρείται πάντως με την διάρκειαν, με το περιεχόμενόν της μετρείται. Είν' έννοια ηθική, όχι αστρονομική.

    Συνήθως όμως είναι σύντομος και υπό την συνήθη χρήσιν της λέξεως. Σύντομος, διότι ο ηρωικός άνθρωπος περνά ολόκληρον την ζωήν του εις το πολυκίνδυνον μέτωπον του πολέμου. Σύντομος, διότι πάντοτε είναι, από την μοίραν του και μόνην οδηγούμενος, ε ρ α σ ι θ ά ν α τ ο ς.

    Βαδίζει προς τον θάνατον όχι διά ν' αναπαυθή, όχι διότι εβαρέθηκε την ζωήν, όχι διότι εδειλίασεν ενώπιον αυτής, όχι από μαρασμόν και εξάντλησιν των δυνάμεών του. Ο ηρωικός άνθρωπος δεν υ φ ί σ τ α τ α ι τον θάνατον. Δι' αυτόν και ο θάνατος ακόμη δεν είναι π ά σ χ ε ι ν, είναι π ρ ά τ τ ε ι ν. Είναι η τελευταία πράξις, με την οποίαν επισφραγίζει όλας του τας άλλας πράξεις. Τούς δίδει αυτή το νόημα· διότι και η Ζωή όλη είναι μία διαρκής αρχή, και η αρχή το νόημά της αντλεί από το τέλος, του οποίου είν' η αρχή. Και είναι το τέλος ο θάνατος, αλλά και η τελείωσις.

    Αλλ' ο πληθωρισμός της ζωής είναι τόσος μέσα του, ώστε και ο θάνατός του δεν είν' εκμηδένισις πλέον. Μεστώνει από περιεχόμενον, από ηθικήν αναγκαιότητα, πλημμυρίζει από την χαράν και την ωραιότητα μιας τελευταίας νίκης - παρόμοια με τον ήλιον, ο οποίος, κλίνων προς την δύσιν, ενδύεται την πορφυράν του μεγαλοπρέπειαν.

    Αν θα είν' εκούσιος ο θάνατος ή ακούσιος, δεν έχει σημασίαν. Διά τον ηρωικόν άνθρωπον ο θάνατος είναι πάντοτ' ε κ ο ύ σ ι ο ς, αφού ο δρόμος, που συνειδητά εδιάλεξε και βαδίζει, μοιραίως και αναγκαίως οδηγεί προς τα εκεί. Άλλωστε διαλέγει συνήθως ο ίδιος τον θάνατόν του και την ώραν του, με την εσώψυχον πίστιν ότι δικαίωμά του απόλυτον είναι: Αν θέλης να γεννηθής και πότε θέλεις να γεννηθής, δεν εξαρτάτ' από την συγκατάθεσίν σου· το να φύγης όμως από την Ζωήν και πότε να φύγης, αυτό αφήκεν ο Θεός εις την ιδικήν σου, την υπεύθυνον διαγνώμην. Και είναι βαρεία και δύσκολος αυτή η ευθύνη - διά τούτο και η ορμή προς αυτοσυντηρησίαν είναι τόσον ισχυρά.

    Αλλ' εκούσιος ή ακούσιος ο θάνατος του ήρωος, είναι πάντοτε μία έκρηξις ηφαιστείου. Να έτσι εξαφνικά σπα το δοχείον της ζωής του, συντρίβεται και συντρίβει όλα γύρω του, φλέγεται και φλέγει, φωτίζεται και φωτίζει - και τρομάζουν οι δειλοί και ταπεινοί και φθονεροί. Οργή Κυρίου . . .»

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αγαπητέ ΠΕΤΕΦΡΗ, πρώτα τα Χρόνια Πολλά και σ' άλλη στιγμή τα θανατερά.

    Πολυχρόνη, μάλλον συμφωνούμε...

    ahso>>> Επιβράβευση; Με θάνατο; Το εξηγείς;

    Π.ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΕ>>> Τούτο δεν είναι αυτοκτονία. Είναι έργο Τέχνης. Και διαφέρει...

    Καλλίμαχε>>> Μιλάς (μιλάει ο Συκουτρής) όχι για εκείνον που "βαδίζει προς τον θάνατον όχι διά ν' αναπαυθή, όχι διότι εβαρέθηκε την ζωήν, όχι διότι εδειλίασεν ενώπιον αυτής, όχι από μαρασμόν και εξάντλησιν των δυνάμεών του" αλλά για τον θάνατο του ήρωα. Υπάρχει διαφορά. Ομως...

    Μ' αυτό το "όμως" και το άλλο, το "μήπως" θα μείνω προς το παρόν.

    (Σ' ευχαριστώ πάντως για τον κόπο σου να στολίσεις με ένα τέτοιο σπουδαίο κείμενο αυτό το μπλογκάκι...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου