Πι και α, πα. Πι και ι πι. Πα-πα-πα το παπί!


Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα που προσφέρει η blog-ό-σφαιρα είναι η σχεδόν καθημερινή ανακάλυψη του τροχού, της χρήσης της φωτιάς και της πυρίτιδας – όχι αναγκαστικά με αυτή τη σειρά....

Δοθείσης της ευκαιρίας (του Blogging) πολλοί δοκιμάζουν (και καλά κάνουν!) την πρωτοτυπία των όσων έχουν κατά καιρούς σκεφτεί…

Κάποιοι, ας πούμε, ανακοινώνουν δημόσια τις παρατηρήσεις τους περί της σφαιρικότητας της γης. Μερικοί πιο τολμηροί τις ενδείξεις τις οποίες έχουν ότι η γη περιστρέφεται. Αλλοι ανακαλύπτουν την Αμερική, την Βαρκελώνη, τον Χάϊντεγκερ (χωρίς βέβαια να έχουν, όπως και ο Κολόμβος, επίγνωση του ΤΙ ακριβώς ανακάλυψαν ή αν τα έχει ανακαλύψει και κάποιος άλλος!!!).

Τελικά δεν ξέρω τι είναι καλύτερο: να νομίζεις ότι το «να ζει κανείς ή να μη ζει» είναι αποκλειστικά δική σου διατύπωση ή να απελπίζεσαι γιατί τα περισσότερα πράγματα έχουν ειπωθεί πολλά χρόνια πριν από εσένα;



...



τί τραγοῦδι νὰ λαλῇ ὁ τρεχάμενος διαβάτης;

"Και όμως, αυτοί οι άνθρωποι εξακολουθούν να γράφουν. Και πολλοί άλλοι εξακολουθούν να τους διαβάζουν και να απολαμβάνουν αυτά που διαβάζουν. Όχι όμως επειδή υπάρχει κανενός είδους απόλαυση του κειμένου. Οι νωθρόνοες αναγνώστες ορίζονται κυρίως από το κοινό τους γνώρισμα ότι δεν είναι αναγνώστες, αλλά φιλαράκια. Γι’ αυτό στα ιστολόγια η αβελτηρία της γραφής και της ανάγνωσης έχει πολύ μεγαλύτερες διαστάσεις παρά σε άλλα είδη γραφής: η πλειονότητα όσων διαβάζουν ιστολόγια δεν διαβάζει βιβλία. Το ρόλο του αναγνώστη τον δέχονται, σχεδόν ψυχαναγκαστικά, ως απότοκο της ενασχόλησής τους με το διαδίκτυο. Και δύνανται να τον δεχθούν μόνο υπό τον όρο ότι αυτό το οποίο διαβάζουν δεν μοιάζει με κείμενο - θα μπορούσε να μοιάζει με κλαυθμό, με “κατάθεση ψυχής”, με κουβεντολόι, με κραυγή, με ο,τιδήποτε τέλος πάντων που να μπορούν και οι ίδιοι να “εκφράσουν”, που να έχουν και οι ίδιοι εκφράσει. Η μοναδική μη απειλητική μορφή επιβράβευσης ή αποδοχής που επιφυλάσσουν οι αβέλτεροι αναγνώστες στους αβέλτερους ιστολόγους είναι το χαμογελαστό “μπράβο, ρε μπαγάσα, έγραψες!” όπου η χρήση του ρήματος γράφω δεν έχει να κάνει με τη γραφή, αλλά με την παρεΐστικη, σχεδόν εφηβική, κομπορρημοσύνη της μάγκικης κοινοτοπίας του βιώματος."

Σχόλια

  1. Πιθανόν να είναι έτσι. Από την άλλη, όμως, αν σταματήσουμε να επαναλαμβάνουμε χιλιοειπωμένες «σοφίες» γενικής φύσεως, η μπλογκόσφαιρα θα εκφυλιστεί σε ένα απλό χώρο σχολιασμό της επικαιρότητας. Προτιμώ λοιπόν (και) να ανακαλύπτουμε καθημερινά τον τροχό, απ' το να περιοριζόμαστε (μόνο) να σχολιάζουμε καθημερινά τον Καραμανλή και τον Μπους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κι εγώ σαφώς θα προτιμούσα τη λεμονάδα από το ρετσινόλαδο. Ελα όμως που ούτε η λεμονάδα μου αρέσει!!!

    (Πάντως και στο κείμενο τονίζω: «και καλά κάνουν!». Όπως και το ενδιαφέρον του όλου πράγματος!)

    Όμως μέσα στο σχόλιό σου βρήκα και κάτι άλλο ενδιαφέρον: λες «θα εκφυλιστεί», από τι σε τι; Εκφυλίζεται κάτι ολοκληρωμένο σε κάτι άλλο που παραλλάσσει από αυτό…

    Με άλλα λόγια: τι είναι τα Blogs;;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Tαυτολογώντας θα πω ότι τα blogs είναι αυτό που είναι. Για μένα είναι ένας χώρος χωρίς «πρέπει» (εκτός βέβαια από πρέπει στοιχειώδους ηθικής), ένας χώρος ελευθερίας όπου ο καθένας μπορεί να γράφει αυτό που τον εκφράζει καλύτερα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Είναι ΕΝΑΣ χώρος;
    Μήπως είναι πολλοί χώροι;
    Και μήπως κάνουμε το λάθος να τους θεωρούμε ΕΝΑΝ χώρο; (και ως ΕΝΑΣ χώρος να υπάγεται σε κοινές κανονιστικές συνθήκες; Π.χ. να ΜΗΝ γράφεις (ή ΝΑ γράφεις) ανώνυμα, να έχεις ΑΝΟΙΧΤΑ τα σχόλια, να ΚΛΕΙΝΕΙΣ τα σχόλια, να κάνεις Ο,τι κάνουν και οι άλλοι;)
    Το ΕΝΑΣ ή το ΠΟΛΛΟΙ έχει μεγάλη και ουσιαστική σημασία τελικά!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Γεγονός ότι σπάνια βρίσκεις κάτι ενδιαφέρον να διαβάσεις στην μπλογκόσφαιρα τελευταία . Πραγματική δημιουργία .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. "Αλλοι ανακαλύπτουν την Αμερική, την Βαρκελώνη, τον Χάϊντεγκεr"

    -Γιατί είσαι τόσο σνομπ; Οι άνθρωποι καλό είναι να ανακαλύπτουν πράγματα, άλλους ανθρώπους και μέρη... Νομίζω δηλαδή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Δυσκολεύομαι να καταλάβω ποιό ακριβώς είναι το σημείο του προβληματισμού:

    αφορά την ποιότητα του blogging, δηλαδή την πιθανή αξία που προσθέτει αυτό το νέο μέσο στην ήδη υπάρχουσα υπερπληθώρα πληροφόρησης και γνώσης
    ή
    τους τρόπους ταξινόμησης και οργάνωσης ή μη οργάνωσης αυτού του νέου μέσου
    ή
    αφορά γενικά την ματαιοδοξία του homus-blogger?


    (σήμα από υδρογραφικό με πολύ θόρυβο...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. ellinida >>> αυτό δεν αφορά βεβαιώς μόνο τη μπλογκόσφαιρα!

    Mantalena Parianos >>> Οπως γράφω το να δοκιμάζεις την πρωτοτυπία όσων έχεις κατά καιρούς σκεφτεί δεν είναι κακό! Το παράξενο είναι να νομίζεις οτι αυτά που λες δεν έχουν ξανακουστεί ποτέ...

    mpsaltik >>> νομίζω οτι και τα τρία θα μπορούσαν να μας προβληματίζουν... (κι άλλα τόσα!)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Δεν νομίζω ότι υπάρχει τίποτε πια που να μην έχει ήδη ειπωθεί - στην καλύτερη περίπτωση, θα μπορούσε κανείς να προσθέτει παραλλαγές σε θέματα ήδη γνωστά, στη χειρότερη να αναμασά. Αλλά οι χώροι των ιστολογίων (και συμφωνώ μαζί σου, δεν πρόκειται για έναν χώρο) δεν πιστεύω πως είναι η περιοχή της γραφής όπου θα μπορούσε κανείς να περιμένει την καλύτερη περίπτωση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Δεν περιμένω την "καλύτερη περίπτωση". Με ανησυχούν τόσες "χειρότερες περιπτώσεις"!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. ANεμε>>
    "Το παράξενο είναι να νομίζεις οτι αυτά που λες δεν έχουν ξανακουστεί ποτέ"

    Ποιος το νομίζει αυτό;
    Δεν έχω δει κανέναν που να γράφει π.χ. ταξιδιωτικές του εντυπώσεις και να "νομίζει ότι ανακάλυψε την Αμερική", όπως έγραψες!


    Συμφωνώ με τον ΝΟΝΣ στο ότι δεν υπάρχει τίποτε πραγματικά πρωτότυπο - θα πρόσθετα, μάλιστα, από την προϊστορική εποχή και μετά!

    Διαφωνώ όμως στο ότι δεν μπορείς να βρεις εξαιρετικά ιστολόγια που γράφουν πολύ καλύτερα κι από εσάς του δημοσιογράφους.
    ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Το «ανακάλυψε την Αμερική» είναι σχήμα λόγου.
    Εννοώ τα τσιτάτα και τις «σοφίες» που πλασάρονται ως νεότευκτα (=χωρίς αναφορά στο ΠΟΙΟΣ αρχικά και πριν δεκάδες χρόνια τα έχει πει). Αναφέρομαι σε αποφάνσεις του στυλ «εγώ πιστεύω ότι πολιτική είναι… έρωτας είναι… θρησκεία είναι…». Λες και κανείς άλλος δεν έχει αποφανθεί πριν από τον λαλήσαντα. Λες και όλοι περιμένουν τι επιτέλους αποφάνθηκε ο 26χρονος «τυφλοπόντικας» ή ο 43χρονος «ανεμοστρόβιλος», μπας και σωθούν και ξεστραβωθούν…
    Είναι αυτό που λέει ο Τζορτζ. Όλα έχουν ειπωθεί!

    Το θέμα (και το ζητούμενο) είναι η επαναδιατύπωσή τους με φρέσκο τρόπο. Με τρόπο που να ακουμπάει το σήμερα και όχι το 1714…

    Κάποιος πρέπει να σηκώσει το σεντόνι και να αποκαλύψει την νέα εποχή. Αν αυτός ο κάποιος δεν είναι ένας νέος, ένας πιτσιρικάς με γλώσσα-δρεπάνι, μέσα από ένα νέο μέσο (όπως τα Blogs) που μπορεί να μετατραπεί σε θεριζοαλωνιστική μηχανή ιδεών, τότε ΠΟΙΟΣ μπορεί να είναι;

    Αν αυτός ο πιτσιρικάς ρίχνει μέσα στο νέο μέσο (στο νέο «βαρέλι») περσινά ξινά σταφύλια και ξύδια που τα έχει ξεράσει η ίδια η ιστορία, τι να περιμένουμε;

    Αυτά εννοώ!
    Και δεν σνομπάρω!
    Ισα ίσα έτρεφα και τρέφω μεγαλύτερες ελπίδες για όλα αυτά!
    Και είμαι εδώ όχι για να φέρω εγώ στα γεράματα το καινούργιο αλλά για να το συναντήσω στα γραπτά των άλλων.

    (Οσο για το τελευταίο «Διαφωνώ όμως στο ότι δεν μπορείς να βρεις εξαιρετικά ιστολόγια που γράφουν πολύ καλύτερα κι από εσάς του δημοσιογράφους.»: με τι διαφωνείς; Δεν είπα ποτέ τέτοιο πράγμα, ότι, δηλαδή, δεν υπάρχουν ιστολόγια που γράφουν πολύ καλύτερα από «εμάς» του δημοσιογράφους.
    Πιστεύω ότι πολλοί μη-δημοσιογράφοι-μπλόγγερς γράφουν εξαιρετικά όπως πιστεύω ότι και οι περισσότεροι δημοσιογράφοι-μπλόγγερς γράφουν μέτρια.
    Φυσικά δεν σου συζητώ πόσο άθλια γράφουν πολλοί δημοσιογράφοι-μη-μπλόγγερς! Αλλά αυτά τα λέω εδώ και μήνες…
    Γιατί τόση προκατάληψη λοιπόν;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Kαμία προκατάληψη!
    (Ίσως αίσθημα ανεπάρκειας)

    :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Ανεπάρκεια ως προς τι;
    Δεν δίνει κανείς εξετάσεις στην μπλογκόσφαιρα!
    Ούτε το ζητούμενο είναι η επάρκεια. Η φρεσκάδα, η τρέλα και το καινούργιο είναι το ζητούμενο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου