Περί φθόνου και μνησικακίας... ΙΙΙ

Επίσης…

«…Να θυμίσουμε εδώ ότι, κατά τον Αριστοτέλη (Ρητορική, 1387β 10-1388α 25), το λυπηρό συναίσθημα (πάθος) του φθόνου προκαλείται σε τρέχοντα χρόνο από τη σύγκριση κάποιου με τους ομοίους του, όταν εκείνοι επιτυγχάνουν σε κάτι που αυτός θεωρεί πλεονέκτημα (ΣΗΜ. An.: Ασχετα βέβαια με το αν ο άλλος πράγματι επιτυγχάνει και το αν όντως αυτό θα ήταν πλεονέκτημα για το υποκείμενο) χωρίς όμως ο ίδιος να βλάπτεται πραγματικά. Κατά τον Joseph Epstein (2005: 54), στον αμιγή φθόνο δεν χρειαζόμαστε καν κάποιο όφελος για τον εαυτό μας, αλλά αρκούμαστε στο να εξασφαλίσουμε ότι ο διπλανός μας δεν θα αποκομίσει κανένα όφελος. Επίσης, όπως αναφέρει ο Elster (1999: 165) ο φθόνος παραβιάζει εκείνο που ο Leibniz αποκάλεσε αρχή της «αθώας χρησιμότητας», τη χαρά δηλαδή που νιώθουμε από την ευημερία ή την επιτυχία κάποιου άλλου, στο βαθμό που εμείς δεν βλαπτόμεθα εξ αυτού.»

Πρόσφατα παραδείγματα παραβίασης αυτής ακριβώς της «αθώας χρησιμότητας», είναι το «θάψιμο» των blog που εκδόθηκαν σε βιβλίο όπου ελάχιστοι ένοιωσαν ή εξέφρασαν τη χαρά τους. Άλλο παράδειγμα η επιτυχία (ναι είναι επιτυχία!) του ΜΑΥΡΟΥ ΓΑΤΟΥ που το Blog του αναφέρθηκε σε άρθρο μεγάλης, ξένης εφημερίδας. Ελάχιστοι από εκείνους που «ξεψαχνίζουν» την μπλογκο-κοινωνία του είπε ένα «μπράβο».

…θυμίζοντας το «θηρίο» του Νιόνιου που «στις σοφίες με γιουχάρει, στις βλακείες σιγοντάρει»…

Κι ας του πληρώνεις και το ΙΚΑ!!!

Σχόλια

  1. Ο Μαύρος Γάτος έκανε εξαιρετική δουλειά . Οσο για τα βιβλία , δεν τα διάβασα και δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη . Ωστόσο αναρωτιέμαι για την ποιότητα γραφής , αφού δείγματα έχουμε δει . Κάποιοι γράφουν καλά , κάποιοι όχι . Και θεωρώ ότι γίνεται πολύ μεγάλος ντόρος για το τίποτα . Δεν έπαθε ζημιά η λογοτεχνία και στο κάτω κάτω αν δόθηκε η ευκαιρία σε κάποιους να βγάλουν ένα βιβλίο , γιατί όχι ;
    Εξάλλου η εποχή μας δεν ζητά ποιότητα ...
    Μου άρεσαν τα κείμενα περί φθόνου .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ακριβώς! Και γιατί όχι;
    Δεν έχω καταλάβει ποιο ακριβώς έγκλημα διέπραξαν οι «εκδοθέντες bloggers» και θα πρέπει να τους περνάμε γενεές δεκατέσσερις…
    Τα βιβλία τους μπορεί να είναι καλά, κακά, αδιάφορα, σε κάποιους να αρέσουν, σε κάποιους όχι…
    Τα πρώτα είναι ή τα τελευταία;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Καλημέρα!. Επιτρέψτε μου παρακαλώ να μιλήσω κυρίως για τον εαυτό μου…

    Εγώ αν θεωρώ επιτυχία την αναφορά μου στην Guardian, είναι γιατί ίσως συνεβαλα ΄ένα ελάχιστο κάτι στην ενημέρωση της αγγλοσαξωνικής κοινής γνώμης που κοιμόταν μακάρια… και είναι όντως κάτι. Όχι όμως ότι αυτό “ανεβάζει’ με κάποιον τρόπο την αξία του blog μου ή εμένα προσωπικά. Δεν είμαι ούτε ποτέ θα γίνω δημοσιογράφος ή πολεμικός ανταποκριτής! Χαίρομαι όμως, επαναλαμβάνω, που ΕΤΥΧΕ ο Marc Oliver να προσέξει το δικό μου άρθρο, θα μπορούσε να είναι κάποιο άλλο, πολλοί άλλοι είχαν εκέινες τις μέρες γράψει για τον πόλεμο. Γιατί ακούστηκε μια φωνή, έτυχε ναείναι η δική μου, ενάντια στον πόλεμο. Γιατί φώναζα δίκαια. Και δεν ήρθαν λίγοι να με συγχαρούν, τότε… νομίζω και ελπίζω για τους ίδιους λόγους που χάρηκα κι εγώ, και όχι γιατί έκανα κάποια “επιτυχία”….

    Με ανακούφιση όμως, πιστέψτε με, βλέπω στον tracker να αρAIώνουν επιτέλους οι επισκέπτες από την Guardian… τώρα που τέλειωσε ο πόλεμος.

    Δεύτερον, εγώ προσωπικά ευχήθηκα σε όλους τους εκδοθέντες, εκτός από αυτούς που δεν θεωρώ αξιόλογους ανθρώπους, και με τους οποίους δεν ασχολούμαι γενικώς, ή αυτούς με τους οποίους δεν έτυχε να γνωριστούμε δικτυακά... Τα blogs όμως προυπήρχαν των βιβλίων-blogs, κι ακόμα πιό πριν προυπήρχαν οι... άνθρωποι! Δεν βλέπω γιατί θα έπρεπε να σπέυσω να συγχαρώ για το βιβλίο του κάποιον που δεν εκτιμώ σαν άνθρωπο...

    Δεν κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου,μ μιλώ για τον Πιτσιρίκο. Δεν έχω τίποτα προσωπικό μαζί του. Αλλά ούτε και τον εκτιμώ, πέρα από την αδιαμφισβήτη εξυπνάδα του δεν βλέπω να έχει τις ποιότητες που θέλω σε έναν φίλο. Δεν είμαι καθόλου μα καθόλου σίγουρος ότι ήμουν εγώ ο χαμερπής “αξιόλογος blogger” που αποκλείστηκε από τον Μαραθοπαράδεισο λόγω του βδελυρού του Αμαρτήματος … της εκφοράς γνώμης (”κακοήθειες”). Άλλωστε δεν θεωρώ ότι έγραψα ποτέ κακοήθειες για κάποιον. Ακόμα όμως και να ήμουν εγώ αυτός που τόλμησε να κριτικάρει τον υπεράνω κριτικής, και τιμωρήθηκε στρούμενος την Μαραθοέκδοση, ε, σιγά τα αυγά!

    Η ντροπή όμως τού ανήκει όπως και νά'χει, για τα ύφος του και για τα θλιβερά του σχόλια, που δίκαια νομίζω με εξαγρίωσαν τότε, όποιος και να ήταν ο αμαρτωλός στον οποίον αναφερόταν. Και για την συμπεριφορά του όσον αφορά τα σχόλια, όπου έσβηνε ασύστολα ό,τι δεν τού άρεσε, ανώ δήλωνε ότι δήθεν έσβηνε αυτά που θίγουν τρίτους. Για τις συμπεριφορές του αυτές ποτέ δεν μετάνοιωσε, αντίθετα τράβηξε κι άλλο το σχοινί της αυτογελοιοποίησης (”Πιτσιρίκο σε αγαπώ και θέλω να διαβάσω και την συνέχεια”).

    Ε, αυτό το Χωριό των 2000(;) κατοίκων, έχει απ’ όλα, βρε παιδιά. ¨Ετσι κι αλλιώς επιλέγουμε. Τους φίλους μας επιλέγουμε. Οι εχθροί μας, μάς επιλέγουν αυτοί…

    Να επιλέγετε τους φίλους σας με προσοχή. Οι εχθροίσας, θα σάς επιλέξουν αυτοί… (Γιασέρ Αραφάτ)

    Καλό Σαββατοκύριακο

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου