Περί φθόνου και μνησικακίας... Ι


Διαβάζω:

«Ο φθόνος είναι ένα καθολικό συναίσθημα, όπως επίσης και το γεγονός ότι σε όλους τους πολιτισμούς το άτομο εγκαλείται να δείξει ΑΙΔΩ εμπρός στο βλέμμα του Αλλου και να ΜΗΝ εκδηλώσει φθόνο (=κοινωνικό άγχος). Ο φθόνος παρουσιάζεται ως ψυχαναγκαστική σύγκριση του υποκειμένου με τον Άλλο (φαντασιακή σχέση του υποκειμένου με την κατοπτρική εικόνα του Αλλου), που έχει να ένα καταστροφικό, ανασταλτικό, μάταιο και βασανιστικό στοιχείο.

Ο φθονών είναι πάντα μόνος: φθονεί τον Άλλο, χωρίς να έχει πραγματικά μια σχέση μαζί του (ναρκισσιστική σχέση με την εικόνα του Αλλου). Θέλει μόνο να «δει» (την εικόνα του Αλλου) να ταπεινώνεται, να απογυμνώνεται, να ζημιώνεται (Schoeck 1987: 18 επομ.) χωρίς ο ίδιος να έχει ένα πραγματικό όφελος από αυτό. Όμως σίγουρα έχει ένα φαντασιακό όφελος: θεωρεί τη φαντασιακή εικόνα του εαυτού του εξυψωμένη, μη αμφισβητούμενη από την εικόνα του Αλλου, ως ενός ανταγωνιστή. Το στοιχείο της ταπείνωσης του τελευταίου ενέχει επίσης την αναγωγή του σε ένα τιποτένιο αντικείμενο, ένα απόρριμμα, πρόκειται δηλαδή για μια ψυχική παλινδρόμηση του φθονούντος.».

(ΦΘΟΝΟΣ ΚΑΙ ΜΝΗΣΙΚΑΚΙΑ – ΤΑ ΠΑΘΗ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ΚΑΙ Η ΚΛΕΙΣΤΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ – Νίκος Δεμερτζής-Θάνος Λίποβατς – Εκδ. ΠΟΛΙΣ- 2006)

Θα πάμε και παρακάτω…

(…έχοντας πάντοτε την υποψία ότι δεν θα γίνει κατανοητό το τι μπορεί να σημαίνει αυτό το κείμενο για τα blogs!)

Σχόλια

Δημοσίευση σχολίου