Βυσσινάδα;



Παίρνει ο άλλος πρωί-πρωί τα’ Αυγούστου τηλέφωνο. Λέμε τα προκαταρκτικά, αναρωτιέμαι πως με θυμήθηκε, συνεχίζουμε με τις τυπικές αηδίες περί διακοπών, προχωράμε με περισσότερες αηδίες περί «χώρου», «σεζόν», περιοδικών και διαφήμισης, βαριέμαι του σκοτωμού, αναρωτιέμαι τι σκατά θέλει που έχουμε να τα πούμε κι εκεί προς το τέλος και στα «γεια» το σκάει το παραμύθι:

«Τον τάδε τον ξέρεις;»

«Τον ξέρω…»

«Τι λέει;»

«Τι να πει;»

«Ρε παιδί μου, από δουλειά τι λέει;»

«Τι να πει;» επαναλαμβάνω εγώ…

«Είναι καλός;»

«Σε τι;»

«Στη δουλειά!»

«Αυτάαααα!»

«Γιατί αποφεύγεις να πεις;»

Συνεχίζω να παριστάνω τον άσχετο: «Για ποιο πράγμα;»

«Ε, καλά τώρα…»

Οπότε, αφού (κάνει ότι) δεν καταλαβαίνει αρχίζω τον τσάμικο:

«Τι θες ρε φίλε τώρα; Να παίξουμε τους Γαμπρούς της Ευτυχίας; «Είναι όμορφη;» ο Ρίζος, «Καφέ θες;» ο Αυλωνίτης, "είναι νέα" ο Ρίζος, "Βυσσινάδα;" ο Αυλωνίτης; Αφού δεν λέω, δεν λέω! Τέλειωσε!»

«Μην πεις καλό! Πες κακό!»

«Ούτε κακό θα πω! Δοκίμασε μόνος σου!»

Το κλείσαμε εκεί…

Μου τη σπάει που σε τέτοιου είδους καταστάσεις η ειλικρίνεια πάει περίπατο!

Σχόλια

  1. Άσχετο με το θέμα, αλλά σας θυμήθηκα σήμερα στο super market κι αγόρασα μια βυσσινάδα.

    Χρόνια είχα να πιω, θυμήθηκα τη μακαρίτισα τη γιαγιά μου που μου 'φτιαχνε πότε-πότε.

    Να 'στε καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου