Οίκτος


Δεν έχω στη ζωή μου νιώσει μεγαλύτερο οίκτο από αυτόν που με πλημμύρισε βλέποντας τον «ηγέτη» -με το «ήτα» όσο το δυνατό μικρότερο και αντιστρόφως ανάλογο με την Ηττα!- μιας χώρας να ξεσπά σε λυγμούς μπροστά στις κάμερες. Ηταν τα δάκρυα, του δειλού τα παρακάλια και παράπονα, του πρώην εκλεκτού και νυν προδομένου της Ηγεμονίας στην σύσκεψη των νυν εκλεκτών και αυριανών προδομένων Αράβων συμπατριωτών του. Ο αμερικανοθρεμμένος Φουάντ Σινιόρα τώρα συνειδητοποιεί πόσο άφιλοι και αγνώμονες είναι οι Τύραννοι. Και η πραγματικότητα τον συντρίβει. Ότι ούτε ο Αρταξέρξης δεν θα τον λυπηθεί.

Γι’ αυτό έκλαψε ο Φουάντ Σινιόρα ο Μικρός, ο Ελεεινός κι όχι –φυσικά!- για τον λαό του που σφάζεται καθημερινά!

Διότι άλλα ζητούσε η ψυχή του,

γι' άλλα κλαίει·
»τον έπαινο του Δήμου και των Σοφιστών,
τα δύσκολα και τ' ανεκτίμητα Εύγε·
την Αγορά, το Θέατρο, και τους Στεφάνους».

Καλύτερα νεκρός από βόμβα φωσφόρου παρά τόσον εξευτελισμένος από τους «Συμμάχους» σου…

Ώσπερ ου βασιλεύς, αλλ' υποκριτής, 
μεταμφιέννυται χλαμύδα φαιάν αντί 
της τραγικής εκείνης, και διαλαθών 
υπεχώρησεν.
        
ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ, ΒΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Σχόλια