Το ύφος και η φρίκη του ορθού λόγου

Βλεπόμαστε τα τελευταία χρόνια αρκετά συχνά. Γλυκό, ευγενικό πρόσωπο. Χθες συναντηθήκαμε στην εξώπορτα. «Μπορώ να σας απασχολήσω για λίγο;». «Προς Θεού, βεβαίως». «Σας διαβάζω χρόνια, αλλά δεν ήξερα ότι είστε εσείς. Θέλω να σας ρωτήσω γιατί, τελευταία, έχετε αλλάξει το ύφος σας. Προτρέχω και λέω ότι πριν μου άρεσαν περισσότερο τα σημειώματά σας». «Δεν ξέρω -απαντώ μουδιασμένος- τι ακριβώς εννοείτε, αλλά μάλλον έχετε δίκιο». «Σας ανάγκασαν μήπως;». «Οχι, όχι, είναι δική μου επιλογή». Ανταλλάσσουμε δυο-τρεις κουβέντες ακόμα και αποχωριζόμαστε, εγώ λίγο σαστισμένος. Από τη μια οιονεί κολακευμένος από την άλλη αδύναμος να αρθρώσω έναν ικανοποιητικό λόγο για την «αλλαγή του ύφους».



Πώς να γράψεις για τη φρίκη γύρω με ηρεμία και νηφαλιότητα; Πώς να δαμάσεις την οργή όχι τόσο από τους εγκληματίες της οικουμένης όσο από τη με νομιμοφανή τρόπο προσπάθεια στήριξης αυτής της εγκληματικότητας εκ μέρους των πεπολιτισμένων της Δύσης; Πώς γίνεται να ευτελίζεται η ανθρώπινη ύπαρξη και η διεθνής διπλωματία να κομπορρημονεί για ανθρωπιστικές καταστροφές; Οταν εχέφρονες Δυτικοί, αλλά οπαδοί του ορθολογισμού, έχουν πειστεί ότι για όλα τα δεινά της Μέσης Ανατολής φταίνε οι φανατικοί της Χεζμπολάχ και της Χαμάς; Η φτώχεια -λένε- δεν γεννάει την τρομοκρατία. Καλά. Ούτε και ο αποκλεισμός (κοινωνικός - οικονομικός - πολιτικός); Ούτε η καταπίεση; Ούτε η προσφυγιά; Ούτε οι βίαιοι εποικισμοί; Τι σόι εχεφροσύνη είναι αυτή που στο όνομα του κοινού νου και του τάχα μου δυτικού πολιτισμού τάσσεται υπέρ της δολοφονίας αμάχων; Τάσσεται όταν λέμε, εννοούμε με βάση τις αρχές του Διεθνούς Δικαίου και όχι με τ' ανθρωπιστικά της αισθήματα και κριτήρια.



Αλλά δεν έγραψα για την «αλλαγή ύφους».





ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ stamg@enet.gr





ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 29/07/2006



Σχόλια

  1. Κι εγώ που νόμιζα πως μόνο εγώ χάνω το χιούμορ μου πια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πέστα βρε Άνεμε/Σταματόπουλε... Σε λίγο θα μάς τρελλάνουν με την "ψύχραιμη" ματιά τους....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Θεωρώ πως όλοι μας προβληματιζόμαστε και downιάζουμε εξαιτίας της κατάστασης αυτής, από τους πιο άμεσα εμπλεκόμενους και ενδιαφερόμενους, μέχρι τους πιο αδιάφορους και άσχετους με τα πολιτικά θέματα.
    Μπορεί να διανύουμε την περίοδο του περιβόητου "ελληνικού και ηλιόλουστου καλοκαιριού" και να κάνουμε τα μπάνια μας, όταν όμως το βλέμμα μας θα πέσει τυχαία στις κρεμασμένες εφημερίδες στο περίπτερο του χ,ψ,z νησιού που παραθερίζουμε και δούμε τις φωτογραφίες από το "Δράμα στην Κανά", ένα τσίμπημα θα το αισθανθούμε!
    Έτσι για να λέμε ότι είμαστε ακόμα άνθρωποι...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου