Ελα μωρέ, πως κάνεις έτσι;

Το κάνω ασυναίσθητα, χωρίς να το θέλω «βλέπω» τα αγόρια μου στη Βαγδάτη, στη Βηρυτό, κάτω από ερείπια, δίπλα σε χαλάσματα, πάνω σε φορεία ή μόνα τους να κλαίνε με την πλάτη σε έναν χιλιοτρυπημένο τοίχο. Κοιτάζω τις φωτογραφίες από τα πρακτορεία ειδήσεων, αυτές που δεν θα δημοσιευτούν ποτέ στα ΜΜΕ (αλήθεια γιατί τις στέλνουν;), αλλά κι εκείνες που εμφανίζονται στο internet και «βλέπω» παιδιά που μοιάζουν με τα δικά μου. Μερικά είναι ολόιδια. Ιδιο κεφαλάκι, ίδια χεράκια, ίδια ρούχα. Συγκρίνω τα ρούχα τους, τα παιχνίδια τους. Τρελαίνομαι. Αισθάνομαι τα μάτια μου να γεμίζουν αίμα, οι φλέβες στους κροτάφους μου φουσκώνουν έτοιμες να σκάσουν. Κάνω προσπάθειες να βγω από αυτό το «τριπ». Τα καταφέρνω δύσκολα. Η εικόνα επανέρχεται σχεδόν ανεξέλεγκτα. Ακόμη κι όταν είμαι στο σπίτι και τα βλέπω να παίζουν στην αυλή ή να κοιμούνται στα κρεβάτια τους. Το ίδιο μου συνέβη και με την ιστορία του Αλεξ, εκεί όμως αυτό που «έβλεπα» ήταν πιο περίπλοκο. Εκτός από θύματα «είδα» τα παιδιά μου και ως θύτες. Μου γύρισαν τα μυαλά ανάποδα. Είναι δυνατόν, σκέφτηκα. Είναι και παραείναι, όλα είναι δυνατά ούρλιαξε μια φωνή. Και τι θα έκανες; Σκατά! Δεν ξέρω τι θα έκανα. Είναι μαλακία να πω ότι ξέρω τι θα έκανα σε μια τέτοια περίπτωση. Ισως να φώναζα πρώτος ένα κάρο παιδοψυχολόγους και άλλους ειδικούς και την επόμενη ημέρα να τα πήγαινα ο ίδιος στην αστυνομία. Ξέρω, μαλακίες λέω. Μαλακίες λέω. Ούτε αν ζούσα στο Λίβανο, στη Χάϊφα, στη Λωρίδα της Γάζας και γκρεμιζόταν επάνω μας ολόκληρο το σπίτι ξέρω τι θα έκανα. Ούτε φυσικά αν ήμουν στη θέση της Νατέλα.. Μια φίλη Ισραηλίτισσα μου έλεγε κάποτε ότι πάει κάθε πρωί τα παιδιά της στο σχολείο με δόσεις. Το ένα το στέλνει με το σχολικό. Το άλλο το πάει η ίδια με το αυτοκίνητο. Το τρίτο το πηγαίνει ο άντρας της στον παιδικό σταθμό. Αν γίνει κάτι, αν «σκάσει» κάποιος καμικάζι «τουλάχιστον να μην σκοτωθούν όλα». Το έλεγε με ψυχραιμία. Μόλις όμως σκέφτηκα ότι μπορούσα να κάνω το ίδιο με τον Χάρη και τον Τασούλη ξαναμπήκα στο «τριπ». Πως το λες αυτό το πράγμα; Πως το κάνεις; Πως το συνηθίζεις; Πως σου γίνεται ρουτίνα η ιδέα ότι μπορεί να χάσεις τα παιδιά σου;

Απορώ με την ψυχραιμία όσων παρακολουθούν τα όσα συμβαίνουν λες και είναι κινηματογραφική ταινία, πως μπορούν και εκλογικεύουν, πως μπορούν να λένε «εμένα αυτό δεν με αφορά άμεσα», αυτό είναι μια «επικαιρότητα» που τρέχει κάπου αλλού για κάποιους άλλους;

Εχω την εντύπωση ότι είναι οι ίδιοι άνθρωποι που θα αντιδρούσαν έτσι. Οι ίδιοι ακριβώς! Αυτοί που δεν τους καίγεται καρφάκι όταν δίπλα τους συμβεί ένα τροχαίο, που αδιαφορούν για τα παιδιά του πολέμου, που σιωπούν στις «Βέροιες» ακόμη κι αν ξέρουν τι ακριβώς έχει συμβεί.

Και είμαι σίγουρος ότι με τον ίδιο τρόπο που εκλογικεύουν την τραγωδία και των θάνατο των άλλων, με την ίδια ακριβώς ψυχρότητα, με το ίδιο «έλα μωρέ, πως κάνεις έτσι;» θα βομβάρδιζαν ένα πάρκο, ένα σπίτι, ένα νοσοκομείο ή θα κακοποιούσαν ένα παιδί!


Οι ίδιοι που μπορούν και γράφουν σχόλια όπως αυτό:" Anonymous κριτίκαρε: 7/26/2006 06:26:25 πμ
ti paliopswnara pou eisai omws
sou eyxomai na se vrei kamia sfaira sto kefali
na hsyxasoume apo sena"

Διότι πρόκειται για την ίδια βαρβαρότητα!






Tο «σύνδρομο Γενοβέζε» χτύπησε τους ισχυρούς

Σχόλια

  1. Δυστυχώς υπάρχουν πολλοί που προτιμούν να βλέπουν "ποσοστά" αντί για ανθρώπους. (Κρατάει ήσυχες συνειδήσεις αυτό). Και άλλοι τόσοι που προτιμούν να μην λύνονται προβλήματα αλλά να "επιβάλλονται λύσεις" οδηγώντας μαθηματικά στην επανάλληψη της ιστορίας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Κάνω συχνά τις ίδιες σκέψεις τις τελευταίες μέρες. Απέναντί μου είναι ένα πάρκο. Τα άκουγα συνήθως να κάνουν κούνιες και να φωνάζουν ξέγνοιαστα. Ή να κρύβονται. Χθες τα άκουσα να ουρλιάζουν. Πανζουρλισμός! Το μόνο που διέκρινες ήταν ένα ατέλειωτο "μπαμ μπαμ". Βγήκα στο μπαλκόνι. Όλα "εξοπλισμένα" με όπλα να παίζουν ... πόλεμο. Ο πόλεμος στα παιχνίδια των μεγάλων, σκέφτηκα, κι ο ίδιος πόλεμος στα παιχνίδια των μικρών.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου